Geplaatst 
Hoe begon dat? Ja, zomerlang maakte ik lekkere buitenritten, toen ik 2 weken geen buitenrit met haar had gemaakt in de zomer, was ze me zó dankbaar dat ik een buitenrit met haar had gemaakt, wat anders dan andere, met wat actie, gewoon, lekker lang. Tot ze een keer van een vrachtwagen schrok die langskwam, ze rende 'm zo snel mogelijk terug naar huis, waarna bijna in de sloot gelegen of op de dak van een een auto, gelukkig was ze behendig genoeg. En kon ik er nog vóór de autoweg stoppen. De 2e keer, alweer een tijd verder, ze hoorde iets, en jahoor, daar ging ze weer. En de 3e keer, ik wist zeker dat het niet zomaar ging, omdat ze ergens van schrok, of ze moest geesten zien maar het was gewoon stil.
De eigenaresse en de andere verzorgster rijden gewoon buiten, en nemen Garfield dan mee, ik weet zeker dat het daardoor komt, maarja, daarvoor nam ik dr ook altijd mee op buitenrit alleen?! Zij laten Garfield altijd los achter Chesney aan hobbelen, behalve over de weg, ondanks het bij hen goed gaat, durf ik dat eerlijkgezegd niet aan, het is mijn pony niet en stel dat er wat mee gebeurd? Dus, ik heb maar besloten geen buitenritten meer te maken op Chesney, voor mij en zowel voor Chesney's veiligheid. Laatst heb ik het weer geprobeerd, nou, ze ging even in draf, en jahoor, ik zat weer gespannen op het paard
zo lukt het wou je zeggen? niet dus, ben dus weer teruggegaan, want als je een beetje gaat scheiteren op je paard word ze ook niet rustiger van.Nu het weer zomer wordt, wil ik toch dolgraag buitenrijden, want voor Chesney zal het ook geen pretje zijn om altijd maar in de bak te rijden. Het nadeel is dat er geen weg is waar je rustig en ongestoord kan rijden, er komt gewoon af en toe een auto of vrachtwagen langs, daar is gewoon echt niets aan te doen, en daar is ze ook redelijk rustig bij, of je stapt af .. behalve als je daar maar spanningen op zit te roepen. Jemug ik word gewoon gek van mijzelf. En ik weet dat je vooral niet gespannen op een paard moet zitten, maar het gaat vanzelf? Normaal heb ik nooit angst om onder een paard te komen, nooit angst om er vanaf te vallen, zal mij een worst wezen. Behalve bij Chesney, het is zó vervelend.
De eigenaresse weet ervan, ze komt af en toe mee, maarja, ik ben niet voor niets de verzorger van Chesney, niet omdat de eigenaresse lui is, en dan gaan we samen, dan voel ik me opeens ook wat rustiger. Maar dan gaat wéér garfield mee, maar dán vind ik het niet erg, dán is er iemand die Garfield gewoon kan pakken aan z'n halster of iets dergelijks.
Ik heb al mensen gevraagd of ze mee wouden, om Garfield mee te nemen, maar zo'n beetje niemand kan Garfield aan zonder de kant ingetrokken te worden, en hebben nou ook geen zien om gewoon elke keer mee te wandelen, op Garfield kan je misschien wel rijden, maar je zult er toch minstens 10 keer vanaf vallen, Garfield vind het namelijk ook niet leuk, en om nou iemand op Garfield te zetten voor mijn lolletje doe ik ook liever niet.
Zowiezo bedankt voor het lezen van het verhaal, het is erg lang. Maar heeft iemand hetzelfde, of weet een oplossing wat je er aan kan doen? Chesney is écht geen gevaarlijk paard, wat je eraf wilt hebben of je bang wilt maken. En ik wil die spanning gewoon kwijt, alleen het lukt maar niet!
mooi gesproken 
