Ik dacht eerst dat hij kopschuw was, maar op de weide kan ik gerust aan z'n oren komen. Een halster aandoen vindt hij geen erg. Een knoophalster evenmin. Ook tijdens het poetsen mag ik gerust aan z'n oren zitten.
Maar dan kom ik af met z'n hoofdstel en denk ik al "hier gaan we weer". Vroeger deed ik het om toen hij nog vastgemaakt stond, nu houd ik hem gewoon vast aan een lang halstertouw zonder dat ie ergens aan vast staat, zodat hij voelt dat hij de ruimte heeft om met z'n hoofd omhoog te zwieren als hij wil. Dat hij dus niet 'bang' hoeft te zijn om belemmerd te worden in zijn beweging.
De bakstukken maak ik ook een paar gaatjes langer zodat ze vlot en soepel over zijn oren glijden. Maar dan nog blijft het moeilijk en werpt hij z'n hoofd de lucht in. Eenmaal het om is en we zijn op stap is er ook niets meer aan de hand. Het is niet dat hij met zijn hoofd loopt te schudden of wat dan ook.
Hij wordt gereden met een enkelgebroken bustrens met koperen mondstuk en ben nooit zwaar in de mond.
Op wat zou hij zo gek reageren denken jullie?
Ik heb sinds kort een bijrijdster en vraag nu al wat ze gaat denken als ik haar de eerste keer help opzadelen