Geplaatst Sinds vorig jaar laat mijn haflinger zich steeds minder makkelijk pakken in de wei, op de pensionstal waar we eerst stonden resulteerde dat op een gegeven moment in dat hij zich alleen nog door mij liet pakken of als alle paarden de wei werden uitgehaald, zodat hij niet alleen achterbleef.
Hij stond op de pensionstal in een wei met alleen ruinen en was duidelijk de komische noot van het stel, lees: hele dagen lopen klieren met zijn maatjes, halsters trekken, rennen etc.
Sinds april 2016 staat hij bij ons aan huis met een oudere haflingermerrie.
Sinds enkele maanden (einde weideseizoen en einde van het wedstrijdseizoen) is meneer echter voor alles 'bang'; hij laat zich nog nauwelijks vangen en loopt vooral luidkeels snurkend rond te rennen. Het gedrag verschilt per dag, laatst waren er vrienden op bezoek en stond er 10 man in de paddock en dan laat ie zich uitgebreid aaien. Maar als ik dan later kom voeren, rent ie weer snurkend weg. Het lijkt te beginnen als een spelletje, waarbij hij uiteindelijk gespannen raakt van zichzelf ofzo. Zodra je hem vasthebt en op de wasplaats hebt staan is het gedrag meteen weg en ontspant hij weer.
Hij gaat erg ver in het wegrennen van je en dat creeert soms gevaarlijke situaties, bijvoorbeeld draaien in nauwe doorgangen of de stal uitrennen
. Het is een paard met conditie en energie. Hij vindt het ook soms 'eng' als vreemden hem aanraken en tijdens het buitenrijden is hij meer schrikachtig. Voor zover we weten heeft ie geen nare ervaringen gehad met mensen, er is hier de afgelopen tijd veel op het erf geklust (maar dan staan de paarden altijd geinteresseerd te kijken en raken niet van streek). Mannen heeft ie altijd al minder aardig gevonden dan vrouwen, maar dat weten we. Het gedrag lijkt iets minder sinds ik weer meer aan het rijden ben, maar wisselt nog sterk.
Ik vraag me af hoe ik hem het beste kan benaderen in dit gedrag, het frustreert een beetje dat ik hard mijn best doe om een fantastisch paardenleventje te creëren en daar vooral gesnurk voor terug krijg
. Op dit moment zet ik de track bij de stal af met een lintje en pak hem dan in de stal met een worteltje (dit lijkt de minste stress op te leveren) maar eigenlijk wil ik gewoon graag dat ik hem overal kan pakken of dat ie weer naar mij toe komt.
Verder vraag ik me af of ik hem nu tekort doe, doordat er niet meer echt een speelmaatje voor hem is, de oudere merrie is een versleten oma en wil niet spelen, hoewel ze elkaar leuk vinden, vind ik het achteraf niet de beste combinatie met mijn ruin.
Heeft iemand ideeën?
Achtergrond info over de huisvesting en het paard:
Ze beschikken over een inloopstal van 6x6m (tochtvrij, gedeelte met vlas en kunnen dus droog liggen), ongeveer 400m track en kunnen ook in de rijbak van 20x35m rondlopen. Doordat we in het najaar ons grote weiland hebben moeten frezen en inzaaien en het kleine weilandje op wat nattere grond ligt staan de paarden sinds september niet meer op het gras. Ik was erg hoopvol dat ze per maart/april weer op het gras kunnen, maar het gras op het grote weiland is nog niet echt iets, mogelijk duurt het na april nog een paar maanden voordat ze daar gebruik van kunnen maken.
De paarden krijgen 3dd hooi, er hangt ook een fijnmazig hooinet waar ze de hele dag van kunnen knabbelen. Verder krijgen ze 2dd vitalbix, muesli en lucerne. De haflinger wordt meerdere keren per week gereden en start ik in klasse 3 endurance wedstrijden. Hij ziet er top uit, glimt, zit goed in de vacht en is op gewicht. Hij loopt met veel plezier in de trainingen, Ik zou zeggen dat we het best voor elkaar hebben.
En mijn andere paardje is een merrie op leeftijd. Zelfde als bij jou dus. Nou is mijn ruin bijna 18 en zijn wildste haren is hij wel kwijt maar hij mist het wel om te spelen met andere kerels. Het is een ruinen-ruin, net zoals ik een ruinenmens ben. 
. 
gelukkig dat dit werkt. 
ze kunnen die extra voedingstoffen echt niet op een andere manier kwijt. 
