Ik heb een vraag betreft trauma's en scheren.
Mijn paard heb ik gekocht als 13 jarige. Bij zijn vorige eigenaar werd hij altijd geschoren door een prof waar ze zelf niet bij bleef.
Toen ik hem zelf wilde scheren voor de winter hebben we hem geprobeerd te kalmeren met pasta en een praam. Maar dit paard zit vol met "levenswijsheid" waardoor je de praam er amper op kan krijgen. Het scheren was een ramp en de persoon die we hadden ingehuurd gaf het ook op omdat het echt gevaarlijk werd.
De jaren daarna vooral heel vroeg begonnen met dekens zodat hij op zijn lichaam in ieder geval geen dikke vacht zou krijgen. Ook hebben we maanden lang met een handtondeuse aan in onze jaszak gepoetst om te kijken of we hem op die manier vertrouwder konden krijgen op het geluid als eerste.
Nu inmiddels 5 jaar later ben ik al blij dat ik met een hoop geduld zijn sokken met een schaar mag bijknippen. Al wil hij dan nog wel eens raar uit de hoek komen en dreigen te slaan.
Gister zag ik mijn kans, omdat hij verdoofd moest worden voor de tandarts om daarna zijn sokken te scheren. 1 sok/onderbeen is gelukt, maar daarna werd hij echt te gevaarlijk om mee verder te gaan. Tot mijn schrik zag ik dat er op het deel dat gelukt is te scheren het been vol zit met littekens die weg hebben van littekens van het scheren. Echt rechte lijnen in de huid
. Omdat ik vrij weinig weet over zijn geschiedenis weet ik niet wat hem ooit overkomen is dat hij zo extreem reageert. Maar ik denk niet dat het leuke dingen waren als het om scheren gaat. Als mijn stalgenoot haar paard haar benen staat te scheren staat mijn paard te weven in stal en is hij niet meer te benaderen. Zowel niet fysiek als met stem, hij sluit zich helemaal af.Nu is scheren misschien geen must zoals trailer laden om te doen, maar ik zou hem toch graag wat angst weg willen nemen. Puur omdat hij dus ook gestrest raakt als iemand anders met een tondeuse bezig is. Maar mijn ideeën raken op.
Heeft iemand hier ervaring mee?

