Ik heb 3 pony's, 1 IJslander ruin (6 jaar), 1 Minipaard ruin (10 jaar), en 1 IJslander merrie (9 jaar).
De merrie is leider.
Afgelopen jaar heeft er een andere IJslander ruin bij gelopen. Die heb ik zonder al teveel gedoe kunnen inscharen, dat paard was 4 jaar oud en nam al vlot de leiding over.
We zijn inmiddels verhuisd naar een nieuwe plek, en ik heb de gedroomde stalgenoot. Haar paard is een trekpaard (6 jaar). Altijd duidelijk onderaan in de rangorde gestaan, werd altijd in de hoek gezet door andere paarden.
Heeft voordat hij bij mij kwam met een aantal oudere merries gestaan, dat ging goed.
Nu staan ze een maand op dezelfde plek. Rustig begonnen met draad ertussen.
Al vrij vlot behoorlijk venijnig gedrag over het draad en ook in de stallen.
Deze ruin reageert voornamelijk heel sterk op mijn merrie, het lijkt ook of dat sterker/ erger wordt. We hebben een aantal keren geprobeerd ze op 2 hectare eens een paar uur samen te zetten, en het zo op te bouwen.
Maar hij jaagt op haar, en jaagt vooral mijn paarden onderling uit elkaar en wilde ook tussen mij en mijn merrie komen (daar heb ik natuurlijk passend op gereageerd).
Wanneer hij dan bij mijn merrie is draait hij zich om en trapt naar haar, het verschil in grootte en gewicht maakt dat gevaarlijk en dus hebben we er voorlopig weer een draad tussen.
Op momenten staan ze nu rustig aan weerszijden van de draad. Maar het aanvallen, op het draad afstormen met tanden ontbloot en proberen haar te bijten, komt telkens weer terug.
Sowieso heeft hij constant een merkbare irritatie naar haar.
Zij lijkt passief, en wil inmiddels wel toenadering zoeken, maar zal op haar beurt wellicht haar bestaande groep of positie niet willen opgeven en is dat gewoon minder zichtbaar voor ons?
Mijn mini-ruin gaat onder het draad door, en tussen hem en het grote paard gaat het goed. Mijn IJslander ruin houdt zich duidelijk afzijdig en wil met het hele gedoe niks te maken hebben en gaat alles duidelijk uit de weg.
Nu is een maand erg kort, en uiteraard geven we het zoveel tijd als nodig is. Maar 'ze het laten uitvechten' is geen optie gezien het verschil in grootte en de ziektekosten die ik met deze merrie al heb gemaakt. Ze zit eindelijk redelijk goed in haar vel, dus dat wil ik erg graag zo houden.
Ik wil hoopvol blijven dat het met genoeg tijd goed zal komen, en die tijd wil ik ook nemen/ geven.
Zijn er mensen die dit zo heftig hebben ervaren, zijn er tips, ideeën?
Ik wilde dit sowieso eens voorleggen aan Machteld van Dierendonck, wellicht heeft zij nuttige input.
Ze voorgoed uit elkaar houden is voor het grote paard niet leuk, en de staleigenaar heeft ze ook liever bij elkaar.
Ik wil het vanzelfsprekend zeer veilig houden, en uitvechten is met 300 kilo (en best fragiel) versus 800 kilo geen optie.....
De paarden hebben veel ruimte, kunnen continue buiten zijn en veel bewegen en hebben voldoende ruwvoer en/of gras.
Ideeën?