Geplaatst Misschien kennen sommige bokkers me nog wel van het topic vorig jaar, dat me heel veel tips heeft opgeleverd, maar toch ook wel heel confronterend voor me was.
Geen respect meer...
Dat was inderdaad ons ultieme dieptepunt. Ik zag in dat ik te lief was, te vergevend. Ik ben zo enorm blij met de kansen die ik krijg met dit verzorgpaard, dat ik maar een beetje aanmodderde...
Mijn zelfvertrouwen kreeg een flinke duw. Om eerlijk te zijn gaf het topic er nog ééntje bij. Maar aan de andere kant ging ik wel nadenken.
En vanaf nu staat Donatello weer 24 op 24 in zijn geliefde zomerweide. Ik had er al het hele voorjaar voor gevreesd en stiekem gehoopt dat de iets kleinere weide nog prachtig gras zou blijven geven
Natuurlijk was dat niet het geval, waarom is de zomerweide er anders 
De hele winter is hij ontzettend lief geweest. Hij kwam altijd met plezier uit de weide voor een ritje, leek het wel. Met mooi weer toch iets minder, maar weglopen heeft hij niet gedaan en eens we vertrokken waren was alles prima voor hem.
Ik werkte ook zoveel mogelijk aan de verhouding tussen ons. Ik moest weer baasje worden. En dat is me grotendeels gelukt. Van een paard dat niet eens een kruisje wilde springen voor me, zijn we nu onze allereerste foutloze jumping voorbij... Met veel hulp en lessen. Ik ben ongelooflijk trots op hem. Ik ben strenger geworden.
Nu moet ik dit dus doorvoeren naar de zomerweide.
Het kwam allemaal erg ongelegen. Ik kreeg, net op de dag dat ik springles had, een berichtje dat de paarden van weide waren verzet. Oei. Ik wilde het deze zomer anders aanpakken. Eerst enkele keren gaan om te poetsen en dan terug in de weide, of even een appel geven. Maar nu had ik les, dus ik moest hem er toch uit gaan plukken. Zou dat een invloed hebben op zijn verdere gedrag? Of denkt hij niet zo?
Ik heb heel erg lang getwijfeld. Maar ik besloot er het beste van te maken. Doen alsof ik het verschil niet merkte.
Maar toen ik eenmaal in de weide stond en Donatello al een gekke sprong naar achter maakte toen ik de wei nog niet eens was binnengegaan, moest ik toch even slikken. Ik stond te trillen op mijn benen van de stress, om weer in die weide te staan. Alles wat er gebeurd was, kwam zo duidelijk terug...
Maar... Donatello liep niet weg. Sorry, maar hij kreeg er een snoepje voor, ik was ook zo blij!
Toen natuurlijk een zware les gehad (hoe kan het ook anders
Maar het ging ook wel érg goed!). We zijn tot 95 cm gegaan en ik bleef toch wel streng voor hem. Ik vroeg me af of ik daar goed aan deed of niet, want ik weet het nog altijd niet goed. Wat denken jullie?Op de heenweg enkel wat hinniken op zoek naar zijn vriendinnetje. Op de terugweg besloot ik het erop te wagen: op stal, waar normaal het vriendinnetje staat, afzadelen (anders moet ik in de weide opzadelen en al mijn gerief met de fiets terugbrengen en da's niet zo veilig!). Hij was een beetje zenuwachtig maar nog steeds erg lief.
Daarna halster aan en te voet naar de weide. Daar had hij weer zijn typische bui... Hij kwam steeds enorm dicht lopen of liep me droogjes voorbij. Dit is de enige situatie waarin hij dat doet. Ik besloot dat ik niet bang mocht worden voor tenenverlies en bleef streng. Ik bleef hem consequent achteruit zetten of zwaaien met het halstertouw. Wat kan ik nog meer, of beter, doen? De tweede helft van de wandeling ging met een los teugeltje!
In de weide was hij meteen weg naar het vriendinnetje.
Toen ben ik hem nog een appeltje gaan geven en ook nu bleef hij staan!
(terwijl het normaal: 'Niet wéér!' is).Ik ben nog steeds erg nerveus... Ik heb nu een zware examenperiode dus Donatello wordt maar één keer per week gereden de komende 3 weken. Daarna neem ik het natuurlijk terug op. Woensdag ga ik even borstelen en terug weg. Is dat een goed idee?
Duimen jullie mee deze zomer? Hebben jullie nog tips voor mij om zijn respect voor mij te behouden?
Ik zal dit topic gebruiken voor mijn vooruitgang... En hopelijk niet te veel voor mijn problemen!
Bedankt voor het lezen! (En reageren!)
)...
)