Geplaatst Ik word verliefd op Ilona een paardje op de manege.
Iedereen haat haar, iedereen is er bang voor maar het is mijn lieveling!
Niemand wist haar naam, dus ik, die nog wat uurtjes stallen mesten op de manege noemde haar Ace.
Door omstandigheden kon ik er niet blijven en 3 maanden gingen voorbij. Gemis werd verlangen om haar weer te zien, dat verlangen werd weer gemis tot mijn moeder besloot dat het welletjes was geweest. We besloten Ace te kopen.
Gingen op zoek naar een weide, spraken af met de staleigenaar en in Februari 2011 was ze van mij
Ze werd dikker en dikker, DA laten komen voor een check up, bleek ze drachtig. Over 2 maanden hadden we een veulentje.
2 weken gingen voorbij toen ik 20 maart 's middags de DA opnieuw belde. Het veulentje lag al in de weide.
Jethro was geboren en werd later op de dag helemaal gezond verklaard.
Het was een schatje! Karakter van de mama, lief, nieuwsgierig, koppig, volgzaam en aanhankelijk.
Paar maanden later verhuisden we terug naar de manege vanwaar Ace kwam. Stonden samen in een stalletje en overdag konden ze samen met mijn andere paardje op een aparte wei.
Tot het moment kwam dat we hem moesten spenen. Hij was ondertussen 5 maanden oud en het drinken vergde teveel van de merrie.
We zetten hem in een aparte stal, ander weitje samen met zijn ondertussen vriendje Boyo.
Hij wandelde tussen de draden door, zocht steeds naar zijn mama maar kon haar niet vinden.
Toen hij 9 maanden oud was wilden we nog wel eens proberen om ze alle 3 terug in de weide te zetten.
Het leek goed te gaan Ace liet niet toe dat hij nog dronk, maar na enkele dagen zat hij weer aan de melk.
We besloten hem naar een andere stalling te brengen waar er nog 2 andere hengstenveulentjes staan waar hij mee kan opgroeien.
Trailer kwam aan, hij stond er zo in, het brave en oh zo flinke kereltje dat hij was.
Alles was in orde, Jethro heeft zich voorbeeldig gedragen onderweg en staat hooi te eten in een stalletje.
Na een paar dagen mag hij de weide op.
Hij had het flink naar zijn zin met de twee andere mannetjes. Het waren onmiddellijk dikke vriendjes.
Nu hij in een soort van opfok staat dacht ik dat ik zo vaak niet moest gaan kijken, dus ik probeer elke maand 1x langs te gaan.
10 maanden oud, we willen hem poetsen en zijn hoefjes doen, hij was banger dan normaal, maar genoot na wat gewenning toch van de poetsbeurt. Hoefjes pakken was wat moeilijker maar gaf ze voor zijn 10 maanden nog goed.
Een maand later hetzelfde.
Drukke dagen kwamen, operatie rijker, lopen met krukken, doktersbezoeken... het maakte dat ik pas vorige week hem een bezoekje kon brengen.
Ik wou hem poetsen dat was mijn doel.
Ik zag hem al in de wei staan lekker grazen, hij zag mij en kwam al naar de draad. Even wat geaaid en toen nam ik hem mee aan het touw.
Liep netjes mee tot aan een bepaald punt. Hij ontdekte dat zijn vriendjes er niet bij waren, steigerde aan de hand en wou terug lopen naar de wei.
Ik werd bang, het schelle geroep naar zijn vriendjes en dat rare gedoe was ik niet van hem gewoon.
Hij wou resoluut terug naar zijn kudde. Ik ging een paar meters terug en daarna weer verder naar de poetsplaats. Zo heb ik een aantal keren gedaan tot ik hem terug in de weide zette.
Ik riep hulp in, maar was zo aangedaan, zoveel angst had ik nog nooit gehad, toch niet aan de hand.
Volgende dag opnieuw proberen, mijn vriend nam hem aan het touw, hij was zo mak als een lammetje, ik nam hem na een tijdje over en opnieuw hetzelfde gedrag, maar ik zette door ongeacht hoe bang ik was, Jethro moet het leren.
Het probleem zal wel bij mij liggen, ik vraag een lesje grondwerk, ik neem hem uit de wei samen met mijn instructrice. Alles gaat goed tot we aan de paddock komen. Roepen, roepen en nog eens roepen. (Het steigeren en rennen was gelukkig verdwenen) Door dat roepen werd ik al nerveus. Instructrice helpt me enorm goed, tot een moment dat ik moet proberen inbuigen.
Ineens bijt hij me in mijn buik (niet zo hard), ik corrigeer hem daarin, maar mijn angst hing aan een zijden draadje dat elk moment kon breken.
Opnieuw het inbuigen proberen maar ik kan het niet en barst in tranen uit.
Ik ben zo bang van hem terwijl hij helemaal niets verkeert doet. Hij is momenteel 1 jaar en 2 maanden oud, een echte baby nog.
Jonge kindjes gaan hem aaien, liggen erbij in de stal, hij is enorm lief naar mensen toe maar ik ben zo ontzettend bang.
I need help!
Bedankt om het hele verhaal te lezen! Als het niet goed staat excuses!
