Geplaatst Klein woordje uitleg: ik heb mijn ruin gekocht toen hij 4,5 jaar was. Hij was wel beleerd maar er werd voornamelijk recreatief mee geboscrost. Hij kwam bij mij en was lief van karakter en heel nieuwschierig en aanhankelijk. In kudde stond hij altijd onderaan en hij zag mij, denk ik, als zijn vriendje/leider. (Moet wel zeggen dat ik de 4de eigenaar was op die moment, van de vorige eigenaars weet ik niks of de reden waarom hij steeds werd verkocht).
Ik heb er een tijdje mijn handen mee vol gehad wat betreft dat crossen eruit te krijgen. Het ging ook heel goed tussen ons, ik deed grondwerk met hem, spelen,.. Maar al die tijd sukkelde hij wel wat met zijn gezondheid, dan slokdarmobstructie, dan rugproblemen, dan bloedwormen; we hebben wel wat pech gehad.
Maar alles raaktte opgelost tot hij in oktober 2011 terug rugproblemen had. Ik heb hem naar de kliniek gebracht, foto's laten maken, bleek hij uiteindelijk Lyme te hebben. Hij heeft hiervoor antibiotica gekregen en hij is nu klachtenvrij en voelt zich herboren. Ik heb hem ook al die tijd niet meer bereden op advies van de DA, zijn rug moest rusten en ondertussen is er een zadel op maat in de maak. Sinds een halfjaar staat hij ook op een andere stalling. Hij is leider, is dominant, iedere merrie gaat aan de kant voor hem en daarbovenop dekt hij ze ook allemaal (in zijn hoofd dan toch, hij is ruin
. Als ik toekom en hem wil aaien legt hij zijn oren even plat. Aaien wilt hij niet meer, hij duwt me ook gewoon omver of bijt in m'n armen of aan m'n haar als ik z'n benen wil poetsen. Ik ben absoluut geen leider meer voor hem, dat ziet een klein kind. Hij is nu 7 jaar, je zou denken dat de puberstreken eruit zijn, maar het lijkt alleen maar erger te worden. Ik had zo'n goede band met m'n paard, maar alles lijkt gewoon verloren. Vandaag heeft hij zichzelf tijdens het poetsen gewoon losgetrokken, zijn lederen halster stuk. Hij loopt weg, loopt andere paarden op te jutten en als ik hem probeerde te vangen draaide hij zijn achterste naar mij.
Ik vraag me af hoe het zover is kunnen komen. Ik weet hoe je leider moet zijn, was het in het verleden althans over hem (terwijl hij me toen ook flink heeft uitgetest). Maar sinds kort kan ik hem precies niet meer de baas, ik krijg soms zelfs bang van hem. De laatste weken ga ik ook niet graag meer naar hem toe. Hij laat zich op de weide niet vangen, duurt soms 20 minuten eer ik hem vastkrijg en nadien is hij zo'n varken in omgang. Terwijl hij vroeger kwam aangedraafd als ik toekwam
. Vaak sta ik nu gewoon bij een ander kalm paardje van de pensioneigenaar dat naar me toe komt om te knuffelen, daar kan ik dan zo van genieten.Kan hij zo veranderd zijn omdat hij nu echt VOELT wat het is om kuddeleider te zijn? Vroeger was hij in de kudde zo'n snulletje dat geen paardengedrag leek te verstaan..
Ik hoop dat ik hem alsnog aankan, want het werkt wel wat demotiverend om zo naar m'n paardje te gaan.
Wat denken jullie?
