Ik heb al bijna 10 jaar lang een pony, een quarab merrie met een zeer sterk karakter.
We hebben al zoveel meegemaakt van blessures tot operaties tot ruzies en miscommunicaties.
Ik kan er zonder zadel en bitloos mee gaan wandelen, op haar hangen en zot doen, eigenlijk alles!
Ze is vroeger mee op wedstrijd geweest met veel succes in het springen.
Maar door zo een sterk karakter en een eigen willetje heeft ze soms geen respect
en dat zorgt dat er eigenlijk geen klik is, ik beleef geen plezier aan haar...
Ik kan meer niet rijden door dat ze altijd iets aan de hand heeft dan wel.
Ze staat nu thuis op stal maar moet telkens de moed bijeen rapen om iets met haar te doen.
Al is het van borstelen, tot aan de hand - onder het zadel stappen of longeren.
Ik kan ze niet wegdoen want ze betekend wel iets voor me en gaat ook niet weg want ze is alles voor mijn vader.
Maar ik wil verder en uitgroeien in het rijden en ben daardoor vaak op internet naar andere paarden aan het zien.
Paarden waarmee ik meer geluk heb en echt plezier kan beleven en gelukkig van word. Is dit raar?
We kunnen gemakkelijk nog een paard erbij hebben maar vader wilt dit niet uit principe.
Ik kan zonder problemen een paard onderhouden maar dan mag deze niet thuis staan.
Ik weet niet wat ik moet doen... Het is iets wat erg in mijn hoofd rondspookt, en dat al jaren...
Ik ga me dan denk ik schuldig voelen ten opzichten van mijn vader en mijn pony...
Gelieve de reacties vriendelijk te houden