Geplaatst Helaas is het nu wel zo ver dat ik eigenlijk niet meer gewoon met een halster en touw met hem kan lopen. Hij neemt de benen, geeft kopstoten, duwt, leunt. Hij is altijd al eigenzinnig geweest, maar nu kan ik haast niks meer met hem. Hij is wel heel lief in een box en op de poetsplaats, maar normaal wandelen (en dan nog niet eens over het weiland) lukt mij niet zonder een berg snoep, hengstenketting of hoofdstel. Vandaag moest de stalhulp hem van me over nemen omdat hij weer eens de benen nam (de blaren staan nog op m'n handen!) en ze deed daarbij ook nog ns banketstaaf door met hem verder te gaan alsof het haar paard was
voel me hier zwaar banketstaaf onder...Ik ben niet echt een "paardentype" (heb weinig met paarden algemeen), heb 'm gekregen toen ik 14 was. Ik ben altijd (ben nu 27) gek op m'n pony geweest en verzorg hem zo goed mogelijk. Ik hou er echter niet van om dwang uit te oefenen. Ik heb geprobeerd "grondwerk" met 'm te doen, maar omdat ik hem wat verder weg heb staan (omdat ik hem op een natuurlijke stalling wil hebben) en een drukke baan heb, ben ik er te weinig om dit echt goed te doen.
Ik vraag mij nu af hoe ik het beste met deze situatie om kan gaan... Ik wil hem de vrijheid blijven geven die hij nu heeft, maar ik voel me rot omdat hij letterlijk over me heen loopt.
