Was bij mn 2-jarige hengst op t land geweest, beetje kroelen. Pony komt vervolgens, as usual, (ongevraagd overigens) braaf achter me aan gebanjerd. Keurig een metertje achter me hoor, daar verder helemaal niks op aan te merken. Kan hem heel makkelijk met me mee vragen en meestal hobbelt ie wel achter me aan in de bak/land/paddock/you name it..
Waar ik over twijfel... Ik ga dan niet weg voordat hij van me weggelopen is. Heb m al vanaf dat ie een half jaar oud was, hij ging toen lekker 24/7 buiten, en wachtte toen ook altijd met de wei uit gaan totdat hij zélf van me weggelopen was. Gewoon, omdat ie me anders ook volgde naar het hek en eerlijk is eerlijk, ik vond (en vind) het mega-''sielugh'' om t hek voor zn neus dicht te gooien. Vandaag dus niet anders, ben uiteindelijk maar langs zn vriendje gelopen en daar bleef ie uiteindelijk plakken.
Ik kan hem overigens vrij eenvoudig van me wegsturen, das dus het punt ook niet. Maar hij dringt zich niet op oid, volgt me gewoon netjes op gepaste afstand..
Wat ik me dus ineens afvroeg is of t nou wel zo wijs is om hém de keuze te geven.. Ik bedoel, in zekere zin heeft hij dan toch de controle? Híj mag immers bepalen wanneer ik weg mag, bij wijze van spreken.
Hij is verder heel lief, totaal niet dominant oid, keurig gemanierd.. Voor zover een 2-jarige kleuter manieren kan hebben dan

Zou graag willen weten wat jullie ervan denken, hek dichtklappen of gewoon hem de gelegenheid geven zelf weg te lopen? Wel graag onderbouwd, either way..
Eigenlijk hoop ik dus op een reactie die een stukje paardenpsychologie bevat oid
Maar omdat ie me nu ineens weer zo keurig bleef volgen schoot t me te binnen