Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola

. secricible schreef:als je de longeerzweep dicht bij hem houdt, kan het best zijn dat dit niet subtiel genoeg is, dat ligt aan het karakter van je paard.Ik gebruik de longeerzweep redelijk actief, houd deze drijvend achter hem, als hij het tempo op moet voeren til ik de zweep wat omhoog, tot ongeveer heuphoogte, als het tempo goed is laat ik hem op de grond hangen. Als ik geen reactie krijg dan krijgt hij een tikje met de zweep op zijn bil. Zolang hij luistert blijf ik dus redelijk subtiel, maar als hij niet luistert geef ik wel een hele duidelijke hulp om hem te corrigeren zeg maar. Wellicht kan ik eens kijken of dit subtieler kan.
secricible schreef:komt hij ook niet als je met je rug naar hem toe gaat staan?ik stop ook wel af en toe tijdens het longeren, maar het paard komt dan niet actief naar me toe. Hij draait zich wel naar mij, maar blijft op een afstandje staan wachten.
secricible schreef:hij respecteert jouw persoonlijke ruimte, niks mis meeLoopt overigens wel achter me aan daarna, maar wel met een afstand van ongeveer 2 meter.
Je bent altijd drijvend bezig met of zonder lijn. Veel paarden willen dan ook een join-up, als een natuurlijke reactie op het drijven dat jij doet. Het is goed dat je het ziet, en helemaal negeren zou ik het niet. Maar er is in het stadium dat jij beschrijft echt geen sprake van enorme stress, dus daar hoef je je niet druk over te maken. Wat je bijvoorbeeld wel zou kunnen doen is je paard op dat moment toe te staan naar je toe te komen en het te gebruiken om op de andere hand over te gaan. Dan forceer je het natuurlijke gedrag niet maar maakt er gewoon gebruik van.
Heb je helemaal niets aan, eerst je paard in de stress helpen en daarna blij zijn als hij ontspant
. Slofje schreef:Een join-up is, vind ik, echt een laatste redmiddel. Het is vrij agressief en ik vind het onduidelijk, je paard steeds in negatieve zin wegjagen..
Maar, ik vind het zelf fijn als mijn paard tijdens het los longeren (doe ik alleen maar) gewoon zn oortje naar binnen heeft en smakt, vind ik een teken van acceptatie en rust, niet perse van mentale moeheid en overgave omdat het toch maar moet.