Jessix schreef:Het heeft te maken met het patroon wat in de hersenen is "vastgesteld". Een soort blauwprint als het ware. Daardoor blijven dieren, maar ook mensen bepaald gedrag herhalen. Ik zou het zelf niet een verslaving noemen, tenzij bewezen is dat er met het gedrag endorfine vrij komt, zoals met weven wel het geval is?
Voor een deel is dat correct, in de zin dat endorfine inderdaad de stof is die aangemaakt wordt bij weven, maar als een hengst met zichzelf "speelt" komt hetzelfde stofje vrij, net als met het dekken. Of een hengst dat met hengstengedrag te tonen al aanmaakt, daar heb ik sterke twijfels bij, maar bewijs hiervoor heb ik niet.
Een ander belongingsmechanisme zit in de hersenen en is gebaseerd op dopamine. Hiervan maak je bijvoorbeeld al gebruik als je een paard klikkertraining geeft, de klikker geeft een associatie met eten, eten is goed en dat wordt in het beloningsmechanisme in de hersenen nog eens bevestigd. Het kan dus in die zin ook zijn dat de nephengst toch een associatie met beverdiging van zijn mannelijke behoeftes en dopamine aanmaak heeft, maar nogmaals, dit is vrij vergezocht omdat de nephengst al snel doorheeft dat zijn gedrag vooral negatieve consequenties heeft (een trap van een merrie of een touw tegen zijn neus van de consequente baas), en daarmee wordt dit mechanisme al snel teniet gedaan.