Geplaatst 
Mijn merrie heeft weer eens kuren. Sinds ze weer aan huis staat vertoont ze af en toe vervelend gedrag.
Ze kon eerst haar energie niet kwijt en miste haar paardenvriendje en vriendinnetje. De pony van mijn schoonvader is overleden en de bedoeling is dat mijn merrie binnenkort weer ergens anders op stal/weide komt te staan.
Ik weet dat een paard alleen houden niet ideaal is. Verre van. Een shetlander er bij kopen is geen probleem maar waar moet die naartoe als ik mijn paard in pension zet? Omdat ik een stalletje aan huis heb leek het mij verstandig haar alleen voor de winter thuis te houden, ze had een gezelschapspony alleen die is nu overleden.
Nu staat ze op een heel groot stuk weide naast mijn huis, ze kan lekker door de weide rennen en dit doet ze dan ook. Ze leefde helemaal op toen ik haar verplaatst had (eerst stond ze op een veel kleiner kampje land dat of keihard bevroren was, of 30cm blubber)
Ik heb zelfs weer met haar gereden afgelopen weekend en dit ging goed! Ze was wel wat kijkerig en liep niet ontspannen maar daar maakte ik me geen zorgen over. Na wekenlang stilstaan verwacht ik ook niet anders. Het longeren vooraf ging ook heel goed.
Ze was ook wel heel knuffelig en ik merkte dat ze mijn aandacht op prijs stelde.
S'avonds zet ik haar altijd op stal en dan staat ze al klaar bij het hek. Al een aantal dagen wil ze eigen wel mee maar trekt steeds haar hoofd weg. Als ze dan na een paar keer toch toegeeft loopt ze braaf mee. Ze is ook rustig op stal en gaat ook rustig weer s'ochtends de weide op. Dat ze haar hoofd steeds wegtrekt vind ik al vervelend.
Maar gistermiddag wilde ik gaan rijden, ze wilde niet komen.. oké dan maar lokken met voer. Ook niet! Toch staat ze steeds bij het hek maar als ik haar wil pakken rent ze weg. Grrrrr
Ik heb haar twee keer bij het halster vastgepakt maar ze steigerde en trok zo hard dat ik wel los moest laten. Het halster sneed in mijn vingers. Ik heb het nog een paar keer geprobeerd en heb haar toen zo gelaten. Ik ga daar niet urenlang achteraan lopen, ik trek dan toch aan het kortste eind.
Wat ik gedaan heb: haar laten staan en geen voer meer gegeven. Ik dacht; als je honger hebt, dan kom je wel!
Afijn, vanochtend vroeg stond ze bij het hek. Ze hinnikt wel telkens naar me en geeft aan ook wel honger te hebben. Maar nee hoor, weer rende ze weg.
Zojuist hoorde ik haar wel hinniken en zodra ze me zag liep ze naar het hek. Maar wéér kon ik haar niet pakken. Ik heb het met voer geprobeerd, ik ben achter haar aan gaan lopen... niets hielp.
Wat dien ik te doen? Ik word er gestoord van. Zo vind ik er niets aan en ik weet ook niet meer hoe ik de leiderrol moet bevestigen.
Kan het zijn doordat ze hengstig is? Als ze trouwens bij me wegloopt legt ze haar oren niet plat in de nek, ze draait zich gewoon om en loopt weg maar blijft wel in de buurt.
Ze is een beetje kopschuw, als ik haar halster af wil doen schud ze ook altijd heel erg met haar hoofd en kijkt ze een moment lang heel angstig. Maar als ik het hoofdstel in en uit doe is er geen probleem. Ook het halster omdoen is geen probleem.
Ze trapt niet en is verder ook niet gemeen. Maar ik wil gewoon dat ze bij me komt als ik dat wil.
Ik baal er gewoon van, ze ziet mij niet als leider en ook niet als baas. Ik heb haar nog niet zo lang maar in het begin ging het echt super. Al houdt ze altijd een klein beetje afstand.
Inmiddels toch maar een plukje hooi gegeven aangezien er van gras bijna geen sprake is en ze al meer dan 12 uur niet gegeten had vond ik het toch niet helemaal verantwoord om haar nog langer niets te geven.
Ze krijgt niet genoeg aandacht?
Overigens staat ze nog maximaal 2 maanden thuis en dan gaat ze ergens anders op de wei met andere paarden (voor haar bekende paarden) of in pension (met natuurlijk ook andere paarden)
Maar ik baal er gewoon van dat ze me niet vertrouwd en me toch uit probeert te testen. Ik ben consequent genoeg dacht ik. Ik ben niet heel streng en eigenlijk hoef ik ook nooit streng op te treden want ze is verder heel braaf. Als het waait is wat schrikkerig of kijkerig, maar dat is paard-eigen. Ze steigert of trapt dus nooit en bijten doet ze ook niet. Ze komt eigenlijk altijd naar me toe als ik naar het hek loop en als ik haar vanaf de oprit al begroet komt ze er meestal al aan galopperen of hinnikt ze. Nu komt ze ook wel, maar maakt gelijk aanstalten om weg te rennen, ze wil het biks niet eens.. 
Pfff maar onze relatie verloopt moeizaam. Nu kan ik ook niet meer rijden, maar vanavond bij het binnenzetten hoop ik dat ze direct komt. En dan ga ik ook even borstelen. Hopelijk gaat het morgen beter. Geduld is een schone zaak.... 
Nu is het geen probleem meer. 
Alleen ik zie niet in hoe je kan grondwerken als het paard niet wil komen. 
) Nu rijdt ik juist vaker 's middags ivm schoolrooster heeft ze daar geen moeite meer mee.