ik heb een vraag die me al een tijdje bezighoudt. De vraag is niet gericht op / tegen iemand in het bijzonder, maar in het algemeen: hoe eerlijk is het om als verkoper niet te melden dat je denkt / weet / vermoedt / hebt gehoord (ik zeg het bewust maar zo ruim mogelijk) dat je paard een stalgebrek heeft of er iets anders niet mee in orde is?
Wat vinden jullie?
Ik ben al een tijdje op zoek naar een paardje en krijg zo langzamerhand het gevoel dat ik een beetje paranoia aan het worden ben. Moet je als potentiële koper dan echt alles duizend keer vragen en tussen de regels in lezen en superachterdochtig zijn of ben ik de enige die dit zo ervaart?
We gaan altijd netjes een paar keer kijken naar een paardje, we rijden, we gaan nog eens kijken, nog eens rijden, we praten uitgebreid met de verkoper en nemen een dierenarts mee ... en dan nog gaat het mis.
Graag jullie reacties!
Je komt op prive terrein en daar horen geen onbevoegden! Of je nou interesse hebt in mijn paard of niet, je bezoekt hem maar als ik er bij ben!