ik denk dat mensen het gewoon nodig hebben om paardentaal te interpreteren zoals zichzelf, anders begrijpen we het toch helemaal niet. Je moet er toch woorden aan geven?
nu, ik heb 2 knolletjes lopen in de wei. Eentje, mijn ventje: dravertje, supervroeg onder de mensen, gesocialiseerd tot en met, gedisciplineerd tot en met. een jaar geleden bij aankoop, gedroeg hij zich gefrustreerd, ongeduldig, onhandelbaar. Hij had 6 op stal gestaan, en braaf elke dag zijn trainingen en wedstrijden gedaan, nu was het genoeg. maar hij had geen ruimte in zijn geest, hij zat vast. nu zijn we een jaar verder, en hij is volledig opengebloeid! Hij fleemt, loopt dartel rond in de wei, graast ganser dagen. Als we gaan wandelen, en we komen op een onbekende kruising, stopt hij, en begint hij wel effectief na te denken!! (als ik het zo mag noemen). Hij kijkt van waar we komen, naar waar we gaan, hoe de omgeving eruit ziet, enzovoort. Hij staat volledig in rust. maar hij heeft tijd nodig om zich te oriënteren, en alles in zich op te nemen. Is gewoon fantastisch!! na 6 jaar rondjes lopen in een piste heeft hij deze mogelijkheid ontdekt, en hij geniet ervan dat hij eindelijk voor zichzelf kan denken, en alles in zich opnemen. En ik gun hem dat ook. De tweede, de dame, is puur instinct. impulsief, paniek, vluchtreacties, als een wild paard. Dit probeer ik nu te temperen, en ze lijkt toch ook wel meer na te denken. Alle, ze overkijkt eerst de situatie, alvorens te reageren.
Dus, paarden zijn in staat van te denken, maar op hun manier. Maar wij moeten er menselijke termen op plakken, anders snappen we het helemaal niet meer.