Ik heb een erg lief verzorgpaard, een hannoveraan van 5 jaar.
Ik rij hem nu sinds februari 09. Het ging altijd erg goed; hij deed geen stap verkeerd. Totdat ik er 27 maart op een buitenrit vanaf ben gevallen. Ik weet niet precies hoe het gebeurt is, ik denk dat hij ergens van schrok. Maar hij nam een sprong naar voren en gaf vervolgens een enorme bok. Ik viel er toen af en lande met mijn onderrug op het asfalt, vervolgens vond het paard het ook nog nodig op mijn hand te gaan staan
. Hierdoor waren mijn pols, middelvinger en ringvinger enorm dik en lag het topje van mijn pink er bijna af. Dit zat nog aan een klein stukje vast en stak het botje er heerlijk uit. Was niet zo'n erg fijn gezicht. Paard rende heel hard terug naar stal (was ongeveer 400 m verder op). Het paard werd op de parkeerplaats door mensen opgevangen en zij zagen mij op het weggetje liggen. Ben toen met de ambulance naar het ziekenhuis geraakt. Ik had gelukkig helemaal niets gebroken! En het topje van mijn pink is er weer aan gezet. Ondertussen (5 weken later) is dit al weer helemaal genezen!
Ik heb nu al weer 6x op het paard gezeten. Dit is allemaal goed gegaan. Maar ik ben wel een groot deel van mijn vertrouwen kwijt geraakt. Als het paard braaf loopt is er niets aan de hand, maar als hij iets achter zich hoort of iets dergelijks, zit ik alweer te trillen. Het paard is echt de liefste die ik ooit heb gereden, maar toch ben ik echt bang. Het gaat wel iets beter al, maar ik ben nog veel te gespannen en dat merkt het paard natuurlijk ook.
Ik weet dat het een vreselijk lief paard is en er zit geen grijntje kwaad in. Maar ik word al zenuwachtig als ik eraan denk te moeten gaan rijden.
Heeft iemand hier ook ervaring mee gehad? Tips zijn zeer welkom.
ps. ik weet niet zeker of het hier goed staat, heb heel bokt afgestruind om het op de goede plek neer te zetten
