Geplaatst: 01-04-09 19:37 
"Vroeger" (= pré-dip-tijd) deed ik alles gewoon, dacht ik weinig na en ging alles goed.
Toen kwam de dip, en nog geen kleintje .. (ben eraf gevallen, ben samen met paard gevallen, ben omvergelopen door EEN paard, heb de prikkeldraad over mij gehad en ben nogmaals tegen de grond gekwakt) .. en daar heb ik zeer zware gevolgen van, niet fysiek, maar mentaal.
Nu .. denk ik teveel na
Ik heb het nog een tijdje zo geprobeerd, heb wat nagedacht wat het probleem zou kunnen zijn (dat het aan mij lag was me al vrij snel duidelijk maar wat het precies was waar ik een probleem van maakte .. snap je?) en daaruit bleek dat ik naar mijn gevoel niet genoeg leider was. Wat in principe ook wel zo is .. het is een dominante pony en vooral in het begin liet ik hem maar gewoon doen, immers dan was ie braaf .. Nu is dit al een stukje eruit gaan toen ik begon met hem alleen naar buiten te gaan, ik moest wel .. anders stond ik gewoon stil in de middle of nowhere, want meneer vond het echt niks meer om vooruit te gaan (kan ik hele boeken over schrijven
). Nu is dat allemaal wel in orde gekomen en toen kon ik gewoon met hem alleen naar buiten enzo.Een ander probleem was zijn "remafstand". Als je erop zit en je wil stoppen dan stopt hij wel ... na x aantal meter ... Hij weet het wel, maar echt onmiddellijk stil zit er bij hem (nog) niet in. Omdat ik door zoiets met hem samen gevallen ben had ik daarna iets van: als ik wil dat ie stopt moet hij NU stilstaan .. Zo zullen er nog wel kleine dingetjes zijn denk ik waar ik nu even niet op kom.
Anyway, om het proberen kort te houden (
), sinds al die voorvallen ben ik vooral op de grond met hem bezig, heb ook pas begeleiding ontvangen maar dat staat nog in de kinderschoenen. Nu was ik gisteren nog eens met hem gaan wandelen. Ik helemaal alleen, met hem aan de hand naar buiten .. Ik moest het doen, voor mezelf, had er ook zin in, maar toen ik éénmaal voor hem stond deed ik het bijna in mijn broek Tegen mezelf gezeg: kom op kind, stel je niet aan ... En we zijn gegaan. En het ging eigenlijk best goed. Ik stond/liep gewoon letterlijk te trillen, zeker in het begin .. Maar we hebben een klein rondje gedaan, ik heb 'm onderweg wat laten grazen en we zijn weer teruggeraakt. Wat een overwinning 
Maar .. tot welk besef ik ineens kwam ... ik was wel héél erg bezig met het "controleren van de rem". Het was niet gewoon wandelen, maar bij wijze van spreken om de 5 minuten testen of hij wel stilstond wanneer ik dat wilde. Terwijl ik dit vroeger misschien 1 of 2x per wandeling deed (buiten de noodzakelijke dingen zoals bv. aan een kruispunt ofzo). Vraag me nu eigenlijk af hoe een paard dit ziet. Is het juist goed om zéér vaak iets te oefenen en bevestiging te zoeken (en hem uiteraard te belonen als het goed gaat)? Of kan te vaak ook weer negatieve gevolgen hebben? Helpt het naar mij toe, of naar onze band toe? Of zal het juist een tegenovergesteld effect gaan hebben, al dat gedoe .. ?
Nuja, zoals al gezegd: ik denk tegenwoordig teveel na
maar ik ben er eigenlijk toch wel nieuwsgierig naar 
Wat we nog gedaan hebben:
Hij heeft zowat alle trucjes uit de kast gehaald om toch maar aan de grassprieten te kunnen, gaande van gewoon braaf ontspannen met z'n neus bijna over de grond lopen (ahum
) tot zich in allerlei bochten wringen, tot mij gewoon omtrekken, tot stilstaan en precies zoiets hebben van: ik ga echt niet meer totdat ...Maar dat ging eigenlijk nog wel, kon hem steeds toch vrij makkelijk meekrijgen. Een paar keer leek hij echt niet meer te willen bewegen, waarbij ik 1x zei van: komop knol, is het nu goed? Waarop hij ja knikte en vooruit ging (en dit verzin ik niet ter plaatse
) en ik hem een andere keer heb laten achteruit gaan totdat ik de indruk had dat hij het wel genoeg vond (en dan nog 1 extra pasje ) omdat hij naast het stilstaan vanzelf al achteruit trok ..Verder heb ik hem een paar keer (denk 2 of 3 keer?) laten achteruit gaan, gewoon door me naar hem te richten te wijzen. Dit doet hij braaf
Op het einde heb ik eens geprobeerd om te stoppen en dan zelf achteruit te gaan (dus me niet op hem richten en niet wijzen maar gewoon gaan, om te zien of hij eigenlijk wel op mij lette) en hij ging braaf mee Dit hadden we nog nooit eerder gedaan denk ik, dus vond ik wel super En hij heeft dus ook wel even mogen grazen, op een veldje waar ik besloot dat hij dat mocht (en z'n kopje mocht niet naar beneden tot ik toestemming gaf, dat was nog eens wat
).Zijn er dingen die ik anders kan/moet? Zijn er dingen die essentieel zijn die ik ben vergeten? Of zijn er nog extra dingen die ik kan doen wat ons (vooral mij dan) helpt? Ik ga dit ook allemaal voorleggen aan mijn begeleiding, maar dat is pas eind volgende week dus misschien kan ik in tussentijd via deze weg iets bijleren
Alvast bedank voor het lezen
En dat willen we nu toch ook weer niet 
), als jij het nu nodig hebt om elke meter halt te houden voor jou gevoel van vertrouwen dan moet je dat vooral doen! Word je paard hoogstens lekker alert op je wensen (immers je kan elk moment een opdracht geven). Ik kan me voorstellen dat vertrouwen terug krijgen ontzettend lastig is en het klinkt alsof je erg goed bezig bent! 
