waren jullie voor elkaar gemaakt, of is het eerder gegroeit?
Ik zelf heb men paard nog maar sinds oktober.
Ik heb heel snel moeten beslissen bij de koop aangezien meerdere mensen op hem aasden, hij was niet men droompaard
maar eerder een verstandige keuze (ik heb het voor vurige paarden, maar hij is redelijk rustig, ook geschikt voor wandelingen, betrouwbaar enz)
Er was niet direct een band, ik was erg blij, maar het voelde raar aan. (stond ik daar ineens naast men eigen paard in men eigen stal, niet naast het paard van een ander
)Eind november stond hij op zen wei, die aan de straat kant ligt, als ik met men fiets voorbij reed richting zen stal hinnikte hij altijd naar mij.
Vandaag zag hij me komen, hinnikte en gallopeerde hij achter me aan. Vorige week liep ik in zen wei en volgde hij me op de voet, toen ik versnelde kwam hij zelfs in een gallopje achter me aan, dit had hij nog nooit eerder gedaan. Dus ik ben best tevreden over de band die er nu al is toch op vlak van verzorging enzo. We kennen elkaar al wat beter. Nu ben ik tegenwoordig erg gefrustreerd omdat door het weer de wei en de 'piste' (die geen echte piste is) niet berijdbaar zijn, ik kan niet vaak oefenen dus ik ga meestal wandelen of longeer. Ik ben een dressuur ruiter en met het manege paard waar ik vroeger mee reed kon ik al wijken, schouderbinnenwaarts, vliegende gallopwissel, hij kan dit allemaal nog niet en ik kan dus niet oefenen en tijdens het rijden voel ik niet die klik, ik heb geduld maar tegelijk ook niet, is dit normaal, ligt dit aan het feit dat het winter is? zal het in de zomer beter gaan (dan kan ik meer oefenen)?
Ik hoop dat het beter gaat aanvoelen als ik eenmaal de vooruitgang zie, maar voorlopig zit dat er niet in.
Ik weet dat hij het kan hoor, hij heeft aanleg
Iemand ideetjes, tips, eigen ervaringen?

) Een band moet groeien maar er moet wel vanaf het begin een klik zijn, tenminste bij mij wel.. 
") Maar uiteindelijk is het de beste beslissing geweest. Eerst wilde ik niks van haar weten omdat ze me er toch de hele tijd afgooide. Maar nu we 2 jaar veder zijn, zijn wij onafscheidelijk. Ze gooit nog steeds vreemde eraf maar gaat voor mij door het vuur. Maar je moet wel openstaan om de band te laten ontwikkelen. Ik dacht eerst de hele tijd van "jhaa slijm,slijm,slijm, wat doe je nou weer lief terwijl je me eraf gooit" maar daarna had ik gelezen dat je alle positieve kanten van je paard moest bekijken. En sinds dien gaat het veel beter.. Als ze weer is niet wil meewerken denk ik gewoon van "ach maar op wedstrijden doet ze het wel goed, enz e is zo lief" en het lijkt wel of je paard dan voelt dat je meer van haar gaat houden. En zo is onze band eigenlijk gaan groeien. Ze doet ook heel vaak de oeveningen in de bak niet goed, gewoon omdat ze er soms geen zin in heeft, maar dan bedenk ik gewoon wat ze wel goed kan,en dat ze niet altijd lui is en dan lijkt het of ze vanzelf de oefeningen beter doet!