Bokt.nl

Thefrodo schreef:

Ik geloof dat paarden wel kunnen denken.
B.V.: Het aanleren van de hulpen heet conditionering zodat een paard na een bepaalde hulp gevoeld te hebben automatisch denkt "he nu moet ik dat doen" Dit is geen instinct want daar wordt een dier mee geboren.

Of ze kunnen nadenken... ik zou het niet weten volgens mijn niet.

Maar wat nadenken betreft, een goudvis heeft een geheugen van +/- 2 sec. denk daar maar eens over na of die kan denken en nadenken

jillie1994 schreef:

Tuurlijk kan een paard denken
Anders zou je hem elke dag opnieuw kunnen inrijden.

Yamcha schreef:

Ik wil wel iets vertellen over de mentale ontwikkeling van een paard.
Een paard is niet 'intelligent' althans niet op de manier waarop wij dat zijn. Een paard is een dier met een aantal instincten (kudde-instinct, prooidier-instinct) met daaraan gekoppeld een ongelooflijk goed geheugen. Ik ga ze even stap voor stap bij langs.

Het kudde-instinct is datgene wat maakt dat ze ons gehoorzaam zijn, het instinct waardoor wij ze als 'lief' ervaren. Het maakt dat ze op de kudde gericht zijn. De combinatie mens-paard is vanuit het paard gezien een kleine kudde. Het paard weet door zijn instinct dat de kudde veilig is. De kudde heeft natuurlijk een leider nodig, en dat is het punt waar de mens in beeld komt. Als de mens het paard geeft wat hij nodig heeft, veiligheid en voedsel, en een veilige plek, en de mens zich daarbij naar het paard profileert als "ik zal je beschermen, over je waken en zorgen dat je altijd te eten hebt" is er niets aan de hand. Het paard zal de mens blind vertrouwen en hem of haar onvoorwaardelijk gehoorzamen. Het paard krijgt namelijk de veilige, vriendelijke en betrouwbare kuddeleider waar hij naar verlangt.

Het paard is dan idd geen vriend(in) geworden. Het paard ziet de mens dan als eerlijk en betrouwbaar en veilig. Niet als lief. Lief zijn vanuit het paard gezien alleen veulens. Maar het paard heeft wel een band met je, een klik, een wederzijds vertrouwen. Een heel diepgaand vertrouwen zelfs, waarin het paard zich met heel zijn wezen aan je toevertrouwt. Dat is dan de dierlijke variant van liefde, en die is heel, heel diep, en heel onvoorwaardelijk.

Maar: als de mens inconsequent is, onrustig, onberekenbaar zal het paard zelf de leiderrol op zich nemen, omdat hij toch zijn veilige plek en voedsel nodig heeft. Het paard zal de mens niet gehoorzamen, hij zal dat alleen doen wanneer hij gedwongen wordt. Mensen noemen dat een gedragsprobleem of dominantieprobleem, maar het is veel eerder de mens die verzuimt de leiderrol te vervullen. Het paard heeft geen probleem, het volgt slechts zijn instincten. Dat is in heel kort het kudde-instinct.

Dan het prooidier-instinct. Dit is waar de meeste problemen met de mens zich voordoen, en dan vooral communicatieproblemen. Dit omdat mensen roofdieren zijn, en ten enen male niet in staat zijn zich in het prooidier-zijn in te leven. Het prooidier- instinct maakt dat het paard zeer gevoelig is voor verandering, achter iedere verandering kan gevaar schuilen. Heb je ooit weleens met je paard in de bak gereden en er viel een deken achter je van de bakrand? Het paard schrok en vluchtte.
Dit instinct maakt dat paarden iedere verandering met de grootste argwaan tegemoet zullen treden en niet eerder dichtbij komen dan wanneer de kuddeleider het onderzocht heeft, en het paard kan vertrouwen dat er geen roofdier verborgen zit.

Daarom moeten we paarden nooit dwingen langs iets engs te gaan, maar hem altijd eerst ervan verzekeren dat er geen gevaar is, en dat hij ons (wij zijn de beschermers) ten allen tijde kan vertrouwen.

Dan het geheugen. Dit is het deel van het paard wat wij als 'intelligentie' (denken) opvatten, en wat het dus niet is. Paarden hebben een fenomenaal geheugen. Ik ken een paard wat een paar keer toekeek hoe een mens zijn box openmaakte. Het dier keek goed, deed precies wat de mens had gedaan, en had zijn boxdeur open. Begreep het paard hoe het slot werkte? Nee, natuurlijk niet. Het paard associeerde wat de mens had gedaan met het opengaan van zijn box, onthield het goed en deed hem na. De beloning volgde onmiddelijk. De mens vatte dat op als: hé, dat paard is slim! Maar was niet slim genoeg om, toen het slot werd veranderd, het paard niet te laten zien hoe dat slot openging. Het paard was de mens niet te slim af en nam hem ook niet in de maling. Het had alleen maar goed onthouden hoe het slot openging.

Het geheugen maakt dat wij paarden kunnen opvoeden. Als wij weten wat voor het paard een beloning is, kunnen wij het paard leren de beloning te associeren (verbinden aan) iedere vorm van gewenst gedrag. Vertoont het paard gedrag wat wij niet willen hebben, negeren wij dat. De beloningen en de associaties onthoudt het paard voor de rest van zijn leven.
De enige uitzonderingen zijn dominant gedrag, daarbij moeten we duidelijk maken dat wij hoger staan en dominantie niet tolereren. Doen we dit niet, dan zijn we onze leiderspositie kwijt.
Angst is de andere uitzondering. Bij angst mogen we nooit dwingen, maar laten we zien dat het 'enge' voorwerp niet eng is. We stellen het paard gerust. Dit heeft niets te maken met het belonen van angst, maar met laten zien dat met jou erbij het paard niets zal gebeuren.

Lenneke_ schreef:

Maar die uitgekookte dingen hebben mensen ze waarschijnlijk ongemerkt aangeleerd.

Stel een paard maakt altijd de deur open en gaat uit de bikskar eten. Hij heeft echt niet van te voren bedacht: als ik nou die deur open maak kan ik daarna biks eten.
Hij heeft een keer per ongeluk die deur open gekregen en kwam toen de bikskar tegen.
Een tweede keer gebeurd het weer per ongeluk en daarna heeft hij geleerd dat hij wordt beloond voor het openmaken van de deur.

Yamcha schreef:

Een paard onthoudt niet door middel van nadenken.
Een paard onthoudt iets doordat ie een goed geheugen heeft.

Denken en onthouden zijn 2 verschillende dingen.

BV. Een hond kan niet leren klokkijken omdat hij niet kan denken.
Maar hij kan wel onthouden dat hij altijd om 5 uur wordt uitgelaten.
Maar om 3 uur zal hij je niet kunnen zeggen hoe laat het is.

Yamcha schreef:

jillie1994 schreef:

Tuurlijk kan een paard denken
Anders zou je hem elke dag opnieuw kunnen inrijden.

Nope.
Dat is onthouden wat hij geleerd heeft. Geheugen, geen intelligentie.
Paarden zijn daar heel goed in.

Mijn hond kan heel goed het commando "zit" onthouden.
Hoef ik hem niet iedere dag opnieuw te leren.

Even een stukje gekopiëerd uit een ander topic:

Yamcha schreef:

Ik wil wel iets vertellen over de mentale ontwikkeling van een paard.
Een paard is niet 'intelligent' althans niet op de manier waarop wij dat zijn. Een paard is een dier met een aantal instincten (kudde-instinct, prooidier-instinct) met daaraan gekoppeld een ongelooflijk goed geheugen. Ik ga ze even stap voor stap bij langs.

Het kudde-instinct is datgene wat maakt dat ze ons gehoorzaam zijn, het instinct waardoor wij ze als 'lief' ervaren. Het maakt dat ze op de kudde gericht zijn. De combinatie mens-paard is vanuit het paard gezien een kleine kudde. Het paard weet door zijn instinct dat de kudde veilig is. De kudde heeft natuurlijk een leider nodig, en dat is het punt waar de mens in beeld komt. Als de mens het paard geeft wat hij nodig heeft, veiligheid en voedsel, en een veilige plek, en de mens zich daarbij naar het paard profileert als "ik zal je beschermen, over je waken en zorgen dat je altijd te eten hebt" is er niets aan de hand. Het paard zal de mens blind vertrouwen en hem of haar onvoorwaardelijk gehoorzamen. Het paard krijgt namelijk de veilige, vriendelijke en betrouwbare kuddeleider waar hij naar verlangt.

Het paard is dan idd geen vriend(in) geworden. Het paard ziet de mens dan als eerlijk en betrouwbaar en veilig. Niet als lief. Lief zijn vanuit het paard gezien alleen veulens. Maar het paard heeft wel een band met je, een klik, een wederzijds vertrouwen. Een heel diepgaand vertrouwen zelfs, waarin het paard zich met heel zijn wezen aan je toevertrouwt. Dat is dan de dierlijke variant van liefde, en die is heel, heel diep, en heel onvoorwaardelijk.

Maar: als de mens inconsequent is, onrustig, onberekenbaar zal het paard zelf de leiderrol op zich nemen, omdat hij toch zijn veilige plek en voedsel nodig heeft. Het paard zal de mens niet gehoorzamen, hij zal dat alleen doen wanneer hij gedwongen wordt. Mensen noemen dat een gedragsprobleem of dominantieprobleem, maar het is veel eerder de mens die verzuimt de leiderrol te vervullen. Het paard heeft geen probleem, het volgt slechts zijn instincten. Dat is in heel kort het kudde-instinct.

Dan het prooidier-instinct. Dit is waar de meeste problemen met de mens zich voordoen, en dan vooral communicatieproblemen. Dit omdat mensen roofdieren zijn, en ten enen male niet in staat zijn zich in het prooidier-zijn in te leven. Het prooidier- instinct maakt dat het paard zeer gevoelig is voor verandering, achter iedere verandering kan gevaar schuilen. Heb je ooit weleens met je paard in de bak gereden en er viel een deken achter je van de bakrand? Het paard schrok en vluchtte.
Dit instinct maakt dat paarden iedere verandering met de grootste argwaan tegemoet zullen treden en niet eerder dichtbij komen dan wanneer de kuddeleider het onderzocht heeft, en het paard kan vertrouwen dat er geen roofdier verborgen zit.

Daarom moeten we paarden nooit dwingen langs iets engs te gaan, maar hem altijd eerst ervan verzekeren dat er geen gevaar is, en dat hij ons (wij zijn de beschermers) ten allen tijde kan vertrouwen.

Dan het geheugen. Dit is het deel van het paard wat wij als 'intelligentie' (denken) opvatten, en wat het dus niet is. Paarden hebben een fenomenaal geheugen. Ik ken een paard wat een paar keer toekeek hoe een mens zijn box openmaakte. Het dier keek goed, deed precies wat de mens had gedaan, en had zijn boxdeur open. Begreep het paard hoe het slot werkte? Nee, natuurlijk niet. Het paard associeerde wat de mens had gedaan met het opengaan van zijn box, onthield het goed en deed hem na. De beloning volgde onmiddelijk. De mens vatte dat op als: hé, dat paard is slim! Maar was niet slim genoeg om, toen het slot werd veranderd, het paard niet te laten zien hoe dat slot openging. Het paard was de mens niet te slim af en nam hem ook niet in de maling. Het had alleen maar goed onthouden hoe het slot openging.

Het geheugen maakt dat wij paarden kunnen opvoeden. Als wij weten wat voor het paard een beloning is, kunnen wij het paard leren de beloning te associeren (verbinden aan) iedere vorm van gewenst gedrag. Vertoont het paard gedrag wat wij niet willen hebben, negeren wij dat. De beloningen en de associaties onthoudt het paard voor de rest van zijn leven.
De enige uitzonderingen zijn dominant gedrag, daarbij moeten we duidelijk maken dat wij hoger staan en dominantie niet tolereren. Doen we dit niet, dan zijn we onze leiderspositie kwijt.
Angst is de andere uitzondering. Bij angst mogen we nooit dwingen, maar laten we zien dat het 'enge' voorwerp niet eng is. We stellen het paard gerust. Dit heeft niets te maken met het belonen van angst, maar met laten zien dat met jou erbij het paard niets zal gebeuren.

suus_ schreef:

Daar zit heel wat in yamcha . Wij als mensne zien de dieren te veel als mensen

LindaJ schreef:

Maar mensen leren ook heel veel door elkaar te observeren en na te doen. Dat is toch niet een teken van lage intelligentie? Dat is juist wel een teken van intelligentie, dat je beseft dat je van anderen wat kan leren. Net alsof wij allemaal zelf hebben bedacht hoe we ons aan moeten kleden, onszelf hebben leren schrijven en ga zo maar door. Nee, dat is ons voorgedaan door soortgenoten.

LindaJ schreef:

Maar mensen leren ook heel veel door elkaar te observeren en na te doen. Dat is toch niet een teken van lage intelligentie? Dat is juist wel een teken van intelligentie, dat je beseft dat je van anderen wat kan leren. Net alsof wij allemaal zelf hebben bedacht hoe we ons aan moeten kleden, onszelf hebben leren schrijven en ga zo maar door. Nee, dat is ons voorgedaan door soortgenoten.