karim18 schreef:Jeetje wat herkenbaar. Ik heb dit ook regelmatig (al rijd ik al ruim 14 jaar paard). Ik ben nou een maal niet zo'n held. Zeker als ze een beetje dominant doen. Je hebt heel goed door waar het voor jou aan ligt, dat vind ik grappig. Inderdaad, jouw, en mijn, onzekerheid maakt ze machtiger.
Machtiger?
Welnee!
....soms wordt een paard bang, soms boos. (En ze kunnen ook verdrietig zijn, net mensen.)
Het "dominante gedrag" is doorgaans 'wat doet deze vreemdeling in mijn stal?' Geen onterechte vraag.
En een bange vreemdeling kan boosheid oproepen - of angst, gecombineerd met 'aanval is de enig mogelijke verdediging' - onder normale omstandigheden (paard in kudde, vrij rondlopend) zou er tijd en ruimte zijn om elkaar te observeren en wat al niet.
Citaat:
Maar zoiets kan je nou eenmaal niet uitschakelen. Ik denk dat het het belangrijkste is om te bedenken dat hulp vragen helemaal niet erg is. Nooit. Je wil het graag zelf kunnen, maar hulp vragen betekent niet dat je opgeeft of iets in die richting. Het is juist een teken van zelfkennis en -inzicht, en het vraagt moed om dit toe te geven. Voel je hier sterk over!
En als je hulp vraagt, hoeft het niet zo te zijn dat de ander alles doet. Vraag bijvoorbeeld of diegene je paard vast houdt, terwijl jij je gang kan gaan.
Citaat:
Je bent dan niet alleen, en je paard voelt zich minder machtig/dominant oid, terwijl jij het wel zelf doet! Win-win!
Uiteindelijk is dit een kwestie van veel doen en oefenen, maar je hoeft het niet alleen te doen.
Succes!

Hopelijk voelt het dier zich gerustgesteld, omdat er iemand is die 'van wanten weet', en die nota bene jou ook geruststelt.
Een paard heeft veel behoefte aan veiligheid, en nul behoefte aan dominantie. (Nee, niet alle paarden zijn doetjes, dat is zelfrespect en dat moet vooral ook zo blijven!)