Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-11-14 11:18

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 11:18

Hoe gaat het inmiddels, ben je al de baas

**Geplaatst**: 12-11-14 11:27

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 11:27

Als ik het goed bekijk is paardlief dus nu ook zo 6,5. Gewoon ook lekker aan het puberen misschien, in combinatie met het leiderschap

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-14 13:50

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-14 13:50

Wel mensen om het verhaal nog wat langer te maken...ik heb gisteren mijn verslagje gekregen van de fotolezing. Goed dat ik neerzat want ze kon hem precies beschrijven zoals hij was!

Het komt erop neer dat hij ongelukkig is en wij totaal geen klik hebben met elkaar. Het echt wel een mannenpaard is, zoals ik al maanden uitspreek.
Dat ik beter iemand zoek voor hem waar hij ongedwongen zijn ding kan doen waar hij goed in is.

Voor ik dit gelezen had heb ik met samen mijn vriend wat op de piste oefeningen gedaan. Ik liet hem zien hoe ik werkte en welke oefeningen problemen geven. Mijn vriend heeft dit proberen te doen en mijn ruin liep achter hem als een mak lammetje...daar stond ik, had al zo'n voorgevoel dat dit ging gebeuren. En als ik dan de lezing in mijn mailbox las, was ik helemaal van de kaart. Ik was het aan' voorlezen en ben moeten stoppen, mijn tranen kon ik niet meer de baas...nu weer als ik dit schrijf. Iedereen die mij kent zegt dat ik een geschikt baasje moet zoeken, dat het alleen maar energie stoppen is in iets wat nooit gaat lukken.

Psychisch is dit voor mij een zware opdoffer, zo jezelf tegen komen na 40 jaar met paarden bezig te zijn is verdomd frustrerend.

**Geplaatst**: 12-11-14 14:00

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 14:00

Ik denk dat jouw vriend gewoon ongedwongen en onbevooroordeeld is t.o.v jouw paard. Jij gaat sowieso al dan niet onbewust met spanning in de piste stappen en daar gaat jouw paard op reageren. Dat heeft niks te maken met mannen- of vrouwenpaard :-)

.
Ivm die reading: even met de voetjes op de grond ;-)

. Jij hebt een probleem wat tegenwoordig heel veel voorkomt en je valt midden in de doelgroep van die mensen. Het verhaal dat jij gekregen hebt gaat dus kloppen voor ongeveer 85-90% van haar/ zijn klanten.

**Geplaatst**: 12-11-14 14:15

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 14:15

Zoals gezegd een paard spiegelt.
Reageert op uitstraling en houding.
Jij bent niet zelfverzekerd en je vriend wel.
In die reading staan gewoon dingen die je zelf hebt benoemd ik had dit antwoord ook kunnen bedenken.
Reageer op een paard zoals paarden op elkaar zouden reageren mag best hardhandig en duidelijk.
Eigenlijk weet je het zelf wel maar je houding tegenover je paard is hier het hele en enige probleem.
En je hebt niet de motivatie en kracht om er wat mee te gaan doen dus het gewoon opgeeft.
Jou paard is dominant dus doe er wat aan.

**Geplaatst**: 12-11-14 14:23

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 14:23

Man of vrouw , als jij in kunt spelen op het karakter van het paard zal dit heel snel omslaan naar wel een fijne omgang. Kost tijd maar ga vooral niet in de put zitten. Het heeft niets te maken met je paard maar met jouw houding. Natuurlijk zijn er dieren die meer naar mannen of vrouwen trekken. Probeer hem niet als doodongelukkig te zien want dan versterk je je "zwakte" naar hem toe. Gewoon nog een kans geven en er heel onbevangen proberen in te staan, dat hij achter je man aanloopt als een mak schaap betekend dat het paard het wel kan. Jij moet alleen de sleutel vinden, ander huis zoeken kan altijd nog.

**Geplaatst**: 12-11-14 14:25

Geplaatst: 12-11-14 14:25

iana schreef:
Wel mensen om het verhaal nog wat langer te maken...ik heb gisteren mijn verslagje gekregen van de fotolezing. Goed dat ik neerzat want ze kon hem precies beschrijven zoals hij was!

Het komt erop neer dat hij ongelukkig is en wij totaal geen klik hebben met elkaar. Het echt wel een mannenpaard is, zoals ik al maanden uitspreek.
Dat ik beter iemand zoek voor hem waar hij ongedwongen zijn ding kan doen waar hij goed in is.

Voor ik dit gelezen had heb ik met samen mijn vriend wat op de piste oefeningen gedaan. Ik liet hem zien hoe ik werkte en welke oefeningen problemen geven. Mijn vriend heeft dit proberen te doen en mijn ruin liep achter hem als een mak lammetje...daar stond ik, had al zo'n voorgevoel dat dit ging gebeuren. En als ik dan de lezing in mijn mailbox las, was ik helemaal van de kaart. Ik was het aan' voorlezen en ben moeten stoppen, mijn tranen kon ik niet meer de baas...nu weer als ik dit schrijf. Iedereen die mij kent zegt dat ik een geschikt baasje moet zoeken, dat het alleen maar energie stoppen is in iets wat nooit gaat lukken.

Psychisch is dit voor mij een zware opdoffer, zo jezelf tegen komen na 40 jaar met paarden bezig te zijn is verdomd frustrerend.

Maar jouw man is hoefsmid toch ?
Die zal van zichzelf al behoorlijk stevig in zijn schoenen staan en dit uitstralen.
Zo deinst mijn behoorlijk dominante Haflinger achteruit als de dierenarts zijn stal in komt, niet omdat het de dierenarts is maar omdat deze man rechtop en met een stevige tredt zelfverzekerd zijn ruimte betreedt ! Puur lichaamshouding.
Bij mijn pony heeft het gewerkt door niet voor zijn gemaai, gesteiger en gebok opzij te gaan maar vreselijk boos te worden (hij kwam omhoog omdat ik hem in zijn achteruit zette omdat hij door me heen wilde lopen, terwijl hij omhoog kwam gaf ik hem een lel met de zweep op zijn borst, daar werd hij pissig van waarbij hij met het neerkomen recht voor me ging staan en met zijn voorbeen naar me maaide, toen gaf ik hem meteen een rotschop tegen zijn borst en ging tekeer tegen hem en bleef precies staan waar ik stond), recht voor zijn neus en geen stap verzetten.

Zijn oortjes gingen naar voren en het kwartje viel.......

Hij had te lang zijn zin gekregen en veel mensen bang gemaakt met zijn gebluf (zo noem ik het uiteindelijk maar want als hij had willen raken, had hij dat al 100x kunnen doen)....

**Geplaatst**: 12-11-14 14:38

Geplaatst: 12-11-14 14:38

Ben het ook eens met de bovenstaande reactie. Met sommige paarden klikt het soms niet, maar wat jij beschrijft lijkt het me eerder dat je alle commentaar of advies, maar gebruikt om niet aan je aanpak te werken. Je vriend kan je goed op weg helpen met je paard. Gebruik dit dan ook.
Readings, NH, parelli dat is allemaal goed en wel, maar als jij te onzeker bent om je paard te begeleiden en te corrigeren maakt het allemaal niet uit wat je doet en dan ruil je hem beter in tegen een brave sul in de hoop dat hij dit gedrag ook niet gaat vertonen na verloop van tijd. De braafste paarden kunnen krengen worden als je ze niet aankunt. Met mijn merrie kan ik lezen en schrijven, maar als ik ze 1 week aan een minder gevorderde persoon meegeef wordt het een echt kreng die je zo omver loopt. Je kan hier komen proefrijden en er de sterren van de hemel mee rijden, maar als jij eenmaal thuis niet doorpakt dan krijg je dezelfde situatie. Paarden zijn paarden en horen als paarden behandelt te worden. Door te veel te prutsen en naar paard te "luisteren" krijg je alleen een rotverwende bok die zijn zinnetje doordrijft.
Zo zie ik dat NH veelal populair is bij mensen die haast niet meer durven rijden en eigenlijk meer door angst gedreven vanaf de grond willen gaan werken. Respect voor eigen ruimte is geen NH, dat is de basis die je aan een jong paard leert.

**Geplaatst**: 12-11-14 14:44

Geplaatst: 12-11-14 14:44

Simpelman schreef:
Wanneer een nieuwkomer in een bestaande kudde wordt gezet dan wordt deze er om te beginnen meteen uit gezet en met geweld.
Wegwezen.
Niemand is aardig of gastvrij.
Het nieuwe paard moet zijn rangorde bewijzen en zich een plaats veroveren tot onder degeen die hoger in rangorde is dan hij.
Van buiten naar binnen.

Wij mensen willen graag aardig gevonden worden door ons paard.....
We beginnen dus met onderdanig gedrag te vertonen.
Onderdanig is zacht en lief en geruststellend, opnemend.
Het nieuwe paard bepaald hiermee zijn rangorde plaats, ik ben hoger dan jij.

Dat is hier het hele probleem.

De oplossing: wegwezen tot ik je toestemming verleen, laat hem zijn best maar doen.
Lief komt later.
De enige moeilijkheid is dat dat tegen onze natuur ingaat.

mooi verwoord.

Heb het ook gezien toen ik mijn paard kocht. Erg goed opgevoede hengst, en hij ging meteen uitproberen op de nieuwe plek. Door duidelijk handelen was hem snel duidelijk dat op zijn nieuwe plek de regels gelijk waren. En die duidelijkheid gaf rust. En dat maakte ook dat de kleine dingetjes nooit grote problemen zijn geworden. Jou paard heeft nu vooral duidelijkheid nodig, en daardoor zal hij al snel weer worden hoe je hem kocht.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-14 14:52

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-14 14:52

Bedankt voor de oppep talk lieve mensen, dat doet deugd
Idd mijn vriend is hoefsmid en groot van gestalte, hij heeft zelden problemen. Kan zelfs paarden van de wei plukken waar sommige eigenaars geen blijf mee weten.

Gewoon door er te staan, vol zelfvertrouwen...een groot werkpuntje voor mij. Ben ten eerste zacht van karakter. Wat introvert ook, het doet mij heel veel pijn als men zegt van weg te doen. Ik snap dat de mensen dit als iets nutteloos zien, dat ik wel een match vind voor hem. En dat ik een zachter karakter moet gaan zoeken.

De lezing kwam bij mijn zoon en vriend ook zo over van...allé mama, als jij de hint geeft van mijn paard is boos en nerveus, dan is het makkelijk om daar zulke antwoorden op te geven. Is wel zo maar er waren toch kleine details die klopten waar zij niets van weten kan. Misschien ben ik weer naïef geweest, ik wil best verder proberen hoor met dit paard. Trouwens ook al mocht ik hem te koop zetten, snel zal dat niet gaan dus wil ik mijn tijd met hem nuttig blijven besteden.

Dit laatste jaar heb ik zeker veel geleerd, in het begin was ik bang voor zijn bluffen tegen mij, nu niet meer. Ik geef hem zeker een lel als ik de kans krijg.
Het stuit me alleen erg tegen de borst om zo dagelijks op die manier met hem te moeten omgaan. Het is nooit mijn manier van werken geweest en dat maakt het psychisch zwaar.
Een strijd die moet gestreden worden, als ik wist dat er een keerpunt kwam zou de last al minder zwaar zijn.
Aan de hand van vele ervaringen hier, komt er toch bij de meesten een keerpunt en een heerlijke samenwerking nadien. Dit houd me toch weer overeind en de zin om door te gaan.
Ik blijf mijn ervaringen hier neerpennen, met als doel dat ik ook een voorbeeld voor anderen kan zijn

**Geplaatst**: 12-11-14 14:58

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 14:58

Die strijd en die lellen kunnen stoppen op het moment dat hij jou accepteert als leider. Door je waarschijnlijk toch te softe aanpak zal het wat langer duren dan normaal. Hij denkt je de baas te kunnen, kwartje moet nog even vallen. Het zal je vast en zeker lukken en met zacht en ingetogen zijn is niets mis totdat mens en dier over je heen gaan lopen, dan moet je een andere opstelling en in geval van een paard ook een andere lichaamshouding aan nemen(dikke schoudervullingen in de jas(haha , grapje)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-14 15:07

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-14 15:07

Hahahaha, goed idee vd schoudervullingen

Ja idd, bij mij zal het wat langer duren en daar heb ik mij bij neergelegd. Ik werkte vroeger met einddatum en dat doe ik mezelf niet meer aan...wat komt dat komt

**Geplaatst**: 12-11-14 15:07

Geplaatst: 12-11-14 15:07

Ja weet je niemand vind het leuk om van zich af te slaan en sommige dagen als paard in de mood is en je bent enkel maar bezig met corrigeren, doorvragen, corrigeren kan dat best frustrerend werken, want ontspannend werkt het niet, maar het loont wel. Probeer vooral van je paard geen 30 min te laten klungelen voor je uit je vel schiet Doe het meteen als je ziet dat paard probeert. Hoe sneller en consequenter je nu bent, hoe sneller hij straks naar jou zal luisteren en je van jullie samen kunt genieten.
Waar woon je ergens in VL-B ? Ik wil je eventueel als het niet te ver is wel eens komen helpen als je dit wilt.

**Geplaatst**: 12-11-14 16:54

Geplaatst: 12-11-14 16:54

iana schreef:
Bedankt voor de oppep talk lieve mensen, dat doet deugd
Idd mijn vriend is hoefsmid en groot van gestalte, hij heeft zelden problemen. Kan zelfs paarden van de wei plukken waar sommige eigenaars geen blijf mee weten.

Gewoon door er te staan, vol zelfvertrouwen...een groot werkpuntje voor mij. Ben ten eerste zacht van karakter. Wat introvert ook, het doet mij heel veel pijn als men zegt van weg te doen. Ik snap dat de mensen dit als iets nutteloos zien, dat ik wel een match vind voor hem. En dat ik een zachter karakter moet gaan zoeken.

De lezing kwam bij mijn zoon en vriend ook zo over van...allé mama, als jij de hint geeft van mijn paard is boos en nerveus, dan is het makkelijk om daar zulke antwoorden op te geven. Is wel zo maar er waren toch kleine details die klopten waar zij niets van weten kan. Misschien ben ik weer naïef geweest, ik wil best verder proberen hoor met dit paard. Trouwens ook al mocht ik hem te koop zetten, snel zal dat niet gaan dus wil ik mijn tijd met hem nuttig blijven besteden.

Dit laatste jaar heb ik zeker veel geleerd, in het begin was ik bang voor zijn bluffen tegen mij, nu niet meer. Ik geef hem zeker een lel als ik de kans krijg.
Het stuit me alleen erg tegen de borst om zo dagelijks op die manier met hem te moeten omgaan. Het is nooit mijn manier van werken geweest en dat maakt het psychisch zwaar.
Een strijd die moet gestreden worden, als ik wist dat er een keerpunt kwam zou de last al minder zwaar zijn.
Aan de hand van vele ervaringen hier, komt er toch bij de meesten een keerpunt en een heerlijke samenwerking nadien. Dit houd me toch weer overeind en de zin om door te gaan.
Ik blijf mijn ervaringen hier neerpennen, met als doel dat ik ook een voorbeeld voor anderen kan zijn

Ken je de uitspraak "je koopt nooit het paard wat je wilt, maar altijd het paard dat je nodig hebt?"

Leer de les die dit paard je te leren heeft, het zal je een stap verder brengen in het leven. Consequent zijn geeft ook ruimte voor beloning. Beloon dat wat je paard goed doet, en dat zal steeds vaker zijn!

**Geplaatst**: 12-11-14 16:59

Geplaatst: 12-11-14 16:59

Doe wat voor jou goed voelt. Werd je verdrietig van het idee dat je je paard nu moet verkopen of van het idee dat een puzzelstukje op zijn plaats viel en je nu pas rust kan vinden bij het idee dat het niet 'jouw paard' is?
Je kan erg veel leren van zo'n paard, maar ik vind ook dat het bij je moet passen. Niet iedereen heeft de energie en kracht om hier mee om te gaan. En daar is niks mis mee. Je geeft niet zomaar op en soms is het gewoon beter als je wegen scheiden.
De vraag is dus of jij je paard kan (en wil!) zien als paard waar je zelf veel kan leren en daar energie in stoppen of kost het je teveel energie om daar intensief mee bezig te gaan (en dus ook met jezelf bezig gaan).
Die keuze kan alleen jij maken en welke keuze je ook maakt, als het goed voelt voor jou is het ok en dan dus ook voor je paard.

**Geplaatst**: 12-11-14 18:23

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 18:23

Waar een wil is, is een weg. Aan jouw reacties te zien, denk ik dat je het nog niet opgegeven hebt en dat vind ik goed van je! Ga zo door en jullie komen er echt wel!
Ik heb ook maanden gedacht echt het verkeerde paard te hebben gekocht. Dat de klik er wel was maar ik het niet in me had een leider te zijn voor haar. Hoe kan het ook als je bang bent en je zo gek op een paard bent dat je hem geen pijn wilt doen waardoor die over je heen walst.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en heb ik zo'n fantastische band met mijn paard, dat ik haar nooit meer weg zal doen.

**Geplaatst**: 12-11-14 20:41

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 20:41

Wil je hierbij ook even een hart onder de riem steken. Heb een paard gekocht met 0 kennis, echt geen goed idee. Resultaat dat ik na enkele maanden van een zeer braaf paard naar een zeer dominant paard ben gegaan. Was de dagelijkse strijd ook moe, moe om steeds "streng" te moeten zijn terwijl ik liever zacht en wilde knuffelen enz. Maar ik heb door mijn huidige lesgever geleerd dat deze dingen pas erna komen. Het leiderschap moet er eerst zijn daarna kan er ruimte komen voor de meer knuffels alsook zachtere en subtielere communicatie.

Heeft voor mij ook lang geduurd voor ik er was, omdat het ook niet in mijn aard ligt om zo op te treden en mij zo te gedragen. Ik vond het eerst wat té streng, té hard en niet passend bij mij. Ook gedacht om hem te verkopen omdat hij mij niet lag. Maar blijven door doen...

Eten geven in de wei was een probleem, bij het opzadelen begon hij te steigeren, aansingelen = steigeren, stil staan geen optie, langs straat wandelen was ook een probleem, veel schrikken, aan de longe ook dom doen, enz... Had een vrij lang lijstje

Nu zijn deze problemen van de kaart en hebben we nog altijd doelen waar we naar toe werken. Maar ik ben streng en zeer consequent. Nu vinden ze me af en toe te streng, maar mijn paard heeft bepaalde periodes waarin hij bepaalde vragen opnieuw zal stellen omdat ik niet altijd even duidelijk meer ben. De manier waarop is veel minder heftig, kun je veel makkelijker corrigeren en dus is het probleem sneller van de baan.

Een goede lesgever is goud waard! Je kunt heel veel bereiken met je paard, maar het vergt energie en doorzettingsvermogen

ik hoop dat het toch een beetje helpt

**Geplaatst**: 12-11-14 22:12

Geplaatst: 12-11-14 22:12

iana schreef:
Bedankt voor de oppep talk lieve mensen, dat doet deugd
Idd mijn vriend is hoefsmid en groot van gestalte, hij heeft zelden problemen. Kan zelfs paarden van de wei plukken waar sommige eigenaars geen blijf mee weten.

Gewoon door er te staan, vol zelfvertrouwen...een groot werkpuntje voor mij. Ben ten eerste zacht van karakter. Wat introvert ook, het doet mij heel veel pijn als men zegt van weg te doen. Ik snap dat de mensen dit als iets nutteloos zien, dat ik wel een match vind voor hem. En dat ik een zachter karakter moet gaan zoeken.

De lezing kwam bij mijn zoon en vriend ook zo over van...allé mama, als jij de hint geeft van mijn paard is boos en nerveus, dan is het makkelijk om daar zulke antwoorden op te geven. Is wel zo maar er waren toch kleine details die klopten waar zij niets van weten kan. Misschien ben ik weer naïef geweest, ik wil best verder proberen hoor met dit paard. Trouwens ook al mocht ik hem te koop zetten, snel zal dat niet gaan dus wil ik mijn tijd met hem nuttig blijven besteden.

Dit laatste jaar heb ik zeker veel geleerd, in het begin was ik bang voor zijn bluffen tegen mij, nu niet meer. Ik geef hem zeker een lel als ik de kans krijg.
Het stuit me alleen erg tegen de borst om zo dagelijks op die manier met hem te moeten omgaan. Het is nooit mijn manier van werken geweest en dat maakt het psychisch zwaar.
Een strijd die moet gestreden worden, als ik wist dat er een keerpunt kwam zou de last al minder zwaar zijn.
Aan de hand van vele ervaringen hier, komt er toch bij de meesten een keerpunt en een heerlijke samenwerking nadien. Dit houd me toch weer overeind en de zin om door te gaan.
Ik blijf mijn ervaringen hier neerpennen, met als doel dat ik ook een voorbeeld voor anderen kan zijn

Dat keerpunt komt er zeker !
Volhouden en als je even een rotdag hebt en niet zo stevig in je schoenen staat, het even aan je man overlaten....
Hoewel de mijne (het blijft een Haflinger) heel af en toe nog weleens probeert (maar je ziet het dan al aan zijn hoofd) maar dan is een ' denk erom ' of rukje aan het halstertouw genoeg

**Geplaatst**: 12-11-14 22:18

Geplaatst: 12-11-14 22:18

Klinkt meer als een paard wat geen respect heeft voor jou. Ik zou zeggen ga gewoon de dagelijkse dingen doen met hem en als hij wil bijten of wat dan ook, geef hem eens een lel of een zware stem. De merrie die ik nu rijd, liep in het begin over me heen en wou mij elke keer bijten als ik voor haar langs ging. Wou van me weglopen met afstappen en had geen respect. Paar keer goed op haar plaatst gezet door met veel geduld en oplettendheid haar een tik te geven of een boze stem te geven. Nu 2 1/2 maand verder, loopt ze niet over me heen, niks meer. Aanpakken die handel. Dier denk eerder nieuw slachtoffer dan hey leuk nieuw huis!

Sorry als ik dingen dubbel heb gezegd, was te lui om alles te lezen :')

**Geplaatst**: 12-11-14 22:36

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 22:36

ik geloof niet in lezingen van een paard heel eerlijk gezegd vind ik dat nonsens als mens en paard werkelijk met elkaar konden praten was het namelijk veel makkelijker geweest en hoefde we hier niet zo vaak om raad te vragen. alleen geloof ik wel in heren en dames paarden... dit omdat ik het ook meerdere malen in praktijk gezien heb en soms gaat het heel ver tot ongelukken aan toe door mensen die toch door willen zetten. ik geloof eigenlijk ook wel dat je je paard erg ongelukkig kan maken wanneer je door klungelt of je zelf gaat veranderen voor hem. persoonlijk denk ik dan ook dat het beter is een andere eigenaar te zoeken en te verkopen (wel met contract!!!) zo dat je beide je eigen weg kan bewandelen. het paard krijgt een kans gelukkig te zijn bij een man. en jij de kans om een paard te kopen waar je net zo veel van kan houden en misschien nog wel meer. het zal je even de nodige tranen en pijn kosten maar als je daar doorheen bijt doe je wel voor beide het beste. je kan jezelf niet veranderen voor een dier. ik vind het jammer dat er reacties tussen staan waarom de oplossen van verkopen als "makkelijk afdoen" gezien word en er geadviseerd word door sommigen om door te zetten. doorzetten kan voor beide erg nare gevolgen hebben.

mijn pony (welshxcob) heeft niks met mannen. hij loopt er voor weg en als hij behandeld moet worden door een tandarts of dierenarts gaat dit ook niet zonder slag of stoot (van zijn kant dan) en als het al zo ver is dat er behandeld kan worden dan blijven zijn oren constant plat in zijn nek liggen tot de man weg is. ook mijn eigen vader kan hem niet pakken (hoe graag die arme man hem ook zou willen knuffelen haha). het gevoel dat hij heeft bij mannen is iets wat niet uit te schakelen is of te trainen. het is een emotie die hij toont en emoties kan je niet uitschakelen.

je hoort het niet vaak dat een paard of juist naar een man of juist naar een vrouw neigt maar vaak is er wel een reden voor dat het zo is (kan iets uit het verleden zijn). hoe verdrietig ook.. ik hoop dat je voor jullie beiden een goeie keus maakt. ik gun je natuurlijk het aller beste maar ik denk in dit geval dat dat niet is dat je door vecht met dit paard.

sterkte er mee

**Geplaatst**: 12-11-14 22:39

Geplaatst: 12-11-14 22:39

Ik weet dat het hier in het topic al een paar keer benoemt is, en door sommigen weer aan de kant geschoven (daar bedoel ik TS niet mee). Maar waarom zou "freestyle" oid niet kunnen werken? Je wordt dan geconfronteerd met je eigen houding en uitstraling. Je paard loopt los, en die moet jij kunnen sturen met je houding en intentie. Daar is niks zweverigs aan.......

En een mep geven elke keer als hij schraapt oid. Hoeveel stalgenoten hebben jullie wel niet, van wie het paard eindeloos staat te schrapen. Hoeveel meppen, borstels en verwensingen hij wel niet naar zijn hoofd gesmeten krijgt? Alles wat je aandacht geeft, groeit. Ook negatieve dingen.

**Geplaatst**: 12-11-14 22:48

Re: we begrijpen elkaar niet

Geplaatst: 12-11-14 22:48

Ik ben het ook eens met Kamy..

**Geplaatst**: 12-11-14 23:18

Geplaatst: 12-11-14 23:18

Kamy schreef:
Ik weet dat het hier in het topic al een paar keer benoemt is, en door sommigen weer aan de kant geschoven (daar bedoel ik TS niet mee). Maar waarom zou "freestyle" oid niet kunnen werken? Je wordt dan geconfronteerd met je eigen houding en uitstraling. Je paard loopt los, en die moet jij kunnen sturen met je houding en intentie. Daar is niks zweverigs aan.......

En een mep geven elke keer als hij schraapt oid. Hoeveel stalgenoten hebben jullie wel niet, van wie het paard eindeloos staat te schrapen. Hoeveel meppen, borstels en verwensingen hij wel niet naar zijn hoofd gesmeten krijgt? Alles wat je aandacht geeft, groeit. Ook negatieve dingen.

De sleutel van het corrigeren en belonen is timing

en ik ben ook geen fan van NH en die dingen
natuurlijk zitten er goede dingen in pak die er ook vooral uit maar dat zijn wel de dingen die je met zelf logisch nadenken wel kan bedenken

wat mannen en vrouwen paard betreft ja sommige paarden hebben een voorkeur
maar die zullen ook prima kunnen aarden bij een vrouw die zich wat mannelijker op stelt dus geef hem is echt een keer een grote smoel en ram hem is gewoon een keer voor zijn kop als hij wilt bijten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-14 23:33

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-14 23:33

Heel dubbel allemaal, mijn verstand zegt al maanden 'verkopen' en mijn hart wil niet.
Ik heb hem al veel kansen gegeven en ja waarschijnlijk is er de mogelijkheid dat zijn muntje gaat vallen.
Momenteel durf ik er mijn hand niet voor in het vuur te steken, mijn energie raakt stilaan op.
Nog nooit eerder heb ik zoveel uren gespendeerd aan een paard en dan staat hij gelukkig nog aan huis, wat het voor mij gemakkelijker maakt.
Freestyle doen we ook, heb een round pen waar ik dit alles in kan doen. Soms gaat het goed en dan dreigt hij ermee om over de afsluiting te kruipen.

Het schrapen bestraf ik niet, alleen als ik fysiek in gevaar kom krijgt ie een portie van eigen vet. Ik laat hem vluchten en ga ontspannen staan kijken met de gedachte in mezelf ' waarom doe je nu zo onnozel, is toch voor niks nodig' en dat helpt.

Op de weide komt hij heel dicht als ik mijn handen vol hooi heb, nu los ik dat op met kruiwagen de wei op te gaan zodat ik mijn handen vrij heb en dan jaag ik hem uit de buurt tot het hooi ter plekke ligt en hij van mij mag komen. Dit werkt ook al aardig, ik zie hem nu kijken van, O O, die moet ik in de mot houden.

1 ding is positief, hij heeft nog NOOIT zijn kont naar me gedraaid of geschopt.

**Geplaatst**: 12-11-14 23:36

Geplaatst: 12-11-14 23:36

Ik weet niet of ik geloof in mannen en vrouwen paarden.

Wij hebben op stal een jonge hengst die gereden wordt door 'een jonge hengst'

. De tweebenige knul houdt de vierbeenste knul zeer kort, op elke overtreding volgt een knal - maar de stoere knul loopt braaf in zijn eentje buiten, rijdt meer in manegelessen, noem maar op.
En het gaat over af en toe uittesten van de grenzen, of beter: die grenzen botweg vergeten of negeren. Niet constant, maar het kan altijd. Bij merries heb ik het gevoel dat ze met een half oog naar me kijken: "ik ga nu een halve hoef over jouw grens zetten en ik ben wel benieuwd wat jij gaat doen...." De hengst vliegt als je niet uitkijkt/ ingrijpt prompt en compleet op zijn doel af.... (...om bij wijze van spreken verbaasd te kijken: oh, ja - er is een mens, dit mag niet.)

Als ik met mijn merrie langs de box loop is het drie van de vier keer genoeg om op oude vrouwtjes wijze het wijsvingetje te heffen en vermanend "jongeman...!" te zeggen.
Maar die vierde keer moet ik dus een pot energie opentrekken en de jonge hengst stevig op zijn nummer zetten. (Wat oudere dames, paard of mens uitstekend kunnen.)

Maar een jonge energieke vierbenige knul is toch wel anders in de omgang dan de merries die ik gewoon ben....

Nomineer dit bericht ×