zoutenootjes schreef:Als je paard vertrouwen in jou heeft, dan ben je juist de leider. Je bent te vertrouwen. En dat vergeten mensen nogal eens. Het is inderdaad een modebegrip aan het worden, dat '(gebrek aan) leiderschap'. De verhoudingen moeten gewoon duidelijk zijn. En dan kun je verder. Ook wordt wel vergeten dat paarden soms gewoon nog helemaal niet beleerd zijn. Van niets weten. En dan doen ze het gevraagde ook niet, of ze raken in de war van de signalen die ze krijgen.
Je bent tenslotte aan het werk. En dan heb je duidelijke verhoudingen. Iedereen weet waar hij/zij aan toe is. Dat is dat. Daarna kun je gewoon vriendelijk met elkaar omgaan. Dingen leren.
Zo dit is de duudelijke taal waar koper wellicht naar zoekt?


Natuurlijk, Ax en Baileys zijn 2 héél verschillende paarden, maar mijn Baileys is 10x braver bij mij dan bij iemand anders.
), soms een maand niet. Nu net weer 3 maanden niet, heb eergisteren pas terug gereden sinds eind september
Dat wil niet zeggen dat ik niet met haar bezig ben! Longeren, los lopen, en ja.. Grondwerk
Maar echt, het grondwerk, het is best ok
. Moet Nederland daar dan van leren hoe je een paard opvoed?
En om vooral wat te roepen zonder dat je dan daarbij uitlegt hoe je het verder moet aanpakken? Maar in het wilde weg roepen dat iemands probleem wordt veroorzaakt doordat diegene niet genoeg leiderschap (waar dan de meest uiteenlopende dingen mee bedoeld kan worden) niet in orde is, zonder diegene verder te helpen - ja, dát vind ik nou een gebrek aan leiderschap.