Lieffiefi schreef:Sorry hoor, mijn merrie heeft een aantal weken echt een flinke tets gekregen van me. Mevrouw weigerde in galop aan te springen en ging lekker *achterbenen in de lucht, voorbenen in de lucht* en dat een keer of vijf, aansporen hielp niet meer.
Een flinke tets en ze pakte dr galop en wist ''ineens'' weer hoe het allemaal moest..
Een flinke tets heeft als logisch gevolg dat ze weggaloppeert. Heeft ze een andere keuze? Wie zegt dat jij niet onduidelijk was in je signalen? Dat je misschien verwarrende hulpen gaf? Geen goede balans had? Ze even niet goed in d'r vel zat? Spierpijn had?
Welk ander middel heeft het paard om duidelijk te maken dat iets niet helemaal ok is? Hoe moet het aangeven dat je onduidelijk bent? Stoort in balans? Dat het iets niet begrijpt? of dat het niet helemaal lekker in het vel zit? Misschien wat spierpijn heeft?
Vertel jij het mij maar.
Vorig jaar stond hier een koudbloeddraver. Het paard werd dressuurgereden, kon alles, maar was af en toe wat eigenwijs en had een ruiter nodig die duidelijk maakte wie de beslissingen nam. Zo werd het althans verteld, door ruiter en instructeur.
Want, zo vertelden ze... het paard kende de oefeningen allemaal goed, maar vertikte het af en toe.
Ik had weinig tijd nodig om te zien dat er iets niet goed was met dit paard en liet haar doorlichten. Resultaat: Paard had een vergroeiing in de hak en had die allang. Dat maakte dat sommige oefeningen alleen mogelijk waren met een te zware belasting van andere lichaamsdelen. De oefeningen konden dus wel, maar stelde teveel eisen aan de rest van het paardenlijf. Het gevolg van het toch eisen van die oefeningen was ontstekingen en artrose in nek, rug en knieen. Ze hebben maar niet meer verder gekeken. Paard was tot gort gereden en de zg eigenwijsheid van het paard was niets anders dan verzet uit onmacht.
Paard staat nu met zijn 9 jaar op pensioen.