Ik ga een poging doen punt voor punt een antwoord te geven.
Maritje1991 schreef:Paard is toch geen monster?
Wat ik mij al een lange tijd af vraag: Waarom behandelen sommige mensen paarden als monsters?
Ik bedoel, het zijn van die zacht aardige dieren.
Soms hoor ik men echt schreeuwen: Doe normaal joh, stom beest!
En dan vraag ik mij af, wat is normaal?
Ik ga er voor het gemak even vanuit dat je hier niet doelt op de mensen waarvan wij het er met z'n allen over eens zijn dat ze ze mishandelen, door zonder reden op ze in te beuken, etc. Ik denk dat je doelt op de mensen die niet zozeer fysiek gewelddadig zijn met hun paard, maar - vanuit jouw optiek - alleen met zichzelf bezig zijn en wat zij willen bereiken. Klopt dit redelijk?
Overigens zijn paarden niet zozeer zachtaardige dieren. De meesten (bepaalde hengsten daargelaten), zijn inderdaad niet agressief. Het gevaar van met paarden werken schuilt echter niet zozeer in het agressief zijn of niet, maar in de brute kracht die een paard heeft en (onbedoeld) tegen je kan gebruiken.
Daarentegen worden ze niet geboren met een halo om hun hoofdje. Hoewel ze dan niet zozeer agressief zijn, kiezen ze toch ook - net als ieder ander dier - de weg van de minste weerstand. Die weg zal niet altijd overeenstemmen met wat jij van het paard wil. Soms is het namelijk het makkelijkst om naar de mens te luisteren (wanneer deze duidelijk leiderschap vertoont) en soms is er voldoende opening voor het paard om z'n eigen weg te gaan (hetzij bij training, hetzij bij trailerladen oid).
Eerlijk is eerlijk, ik zeg ook vaak genoeg tegen mijn paard "doe normaal man". Omdat hij op dat moment dondersgoed weet wat van hem verwacht wordt, maar er onderuit probeert te komen. Dan kan het best zijn dat hij het überhaupt probeert omdat ik niet duidelijk genoeg mijn grenzen heb aangegeven, maar het zeggen van die woorden kan op zich geen kwaad. Het helpt voor jezelf en het paard verstaat het toch niet.
Wanneer men echt aan het schreeuwen is, gaat het verkeerd. Dan ben je namelijk in de meeste gevallen de controle over de situatie kwijt. Daarentegen zijn er uitzonderingen waarbij een enkele schreeuw kan helpen om het paard zijn aandacht weer even bij je te halen. Maar wanneer men echt kwaad is, is het einde zoek. Dan kan je beter tot tien tellen en opnieuw beginnen.
Citaat:
Voor een mens is de norm, normaal iets compleet anders als voor paarden! Kijk nou zelf, wij zien er sowieso al compleet anders uit, wij denken anders, wij leven anders en ook eten wij anders.
Wat is normaal voor een paard? Vluchten als het bang is, wanneer vluchten niet kan zal het trappen of bevriezen. Soms wordt het gezien als makkelijk, maar deze paarden zijn ook bang en kunnen uit het niets ontploffen. Deze paarden worden dan onberekenbaar genoemd.
Eerlijk? Paarden die werkelijk "uit het niets ontploffen" zijn ook onberekenbaar. Het is de kunst de (subtiele) waarschuwingen die het paard geeft te herkennen.
Citaat:
Wanneer een paard niet in de trailer durft, worden er de meest bizare dingen geprobeerd om het dier de trailer in te verplichten, ik hoor dan: “Hij is echt vervelend”. Dan vraag ik mij wederom af, waarom is dat paard vervelend? Verplaats je in dat paard. Het is een vluchtdier, jij= mens bent een roofdier. Jij=roofdier probeert een vluchtdier op te sluiten. Met man en macht, touwen, zwepen, bitten, vrachtwagens van alles om het dier op te sluiten. Voor het paard een levensbedreigende situatie.
Dan wordt er hulp geboden, iemand die even met een zware ketting het paard wel even zou leren ‘normaal’ te doen.
Je scheert hier eerlijk gezegd alles over 1 kam. Wanneer een paard werkelijk bang is om de trailer op te gaan, dan heb je een punt. Maar het gros is niet zozeer bang. Wanneer een paard normaal gesproken gewoon de trailer oploopt, maar nu niet (vanwege wellicht toch weer dat gebrek aan leiderschap), praat je hem niet de trailer in. Dan zul je doortastend moeten optreden. Let wel, dit betekent niet met fysiek geweld, maar puur duidelijkheid. Als hier een zweepje of een touw even bij nodig is, so be it.
Onze hengst loopt zo de trailer in, als er maar longeerlijn aan de zijkant vast zit. Als dat is wat voor hem werkt, mooi toch?
Citaat:
Waar komt dit vandaan?
Waarom niet samen werken met het paard? Inbeelden hoe het voor deze dieren is om met mensen te moeten samenwerken?
Ze worden in een box gezet, terwijl ze zo graag buiten lopen. Soms mogen ze los en dan gaan ze flink, daarna mag het niet meer. Kans op blessures. Of ze staan altijd alleen, waarom? Omdat er gevochten wordt.
Logisch zou je zeggen, jij bent ook niet met iedereen bevriend maar uit eindelijk kun je best een compromis sluiten. Ook paarden doen dit wel, wanneer er de tijd en de ruimte wordt gegeven.
Ik lees of hoor vaak dat er een scherper bit of een hulpteugel gebruikt wordt, waarom? Het paard schiet er vandoor, is vervelend, wil niet luisteren, is altijd stout noem maar op. Soms worden de paarden zelfs gestoord genoemd.
Ik denk zelf niet dat een paard in zijn box staat "ik wil zo graag buitenlopen, maar nu sta ik hier". Tuurlijk lopen paarden met meer plezier in de wei, maar dat is niet overal mogelijk. Dit is echter een compleet andere discussie en laat ik hier voor wat het is.
Dat veel paarden alleen staan heeft denk ik te maken met het houden van paarden. Ze worden veel alleen gehouden, waardoor ze de sociale regels van de kudde niet of pas op latere leeftijd leren. Ik zie het duidelijk aan mijn twee ruinen. De ene (7) heeft nooit in een kudde gestaan en de ander (3,5) stond tot vorig jaar in de opfok tussen leeftijdsgenoten. Nu staan ze samen op het land, maar ik merk duidelijk dat de jongste de ander de regels aan het leren is. De oudere ruin is onbehouwen en speelt lomp, maar krijgt nu een lesje hoe hij zich moet gedragen.
Hij heeft nu ook elke dag wel weer een bijtwondje erbij, maar dat gaat vanzelf over. Ik kan echter begrijpen wanneer je een paard hebt die wat makkelijker uithaalt, dat je bang bent voor blessures. Een verkeerde trap en je bent je paard kwijt.
Citaat:
Wederom vraag ik mijzelf af, waarom?
Wordt het paard wel voldoende voorbereid op hetgeen wat de mens van hen vraagt? Wat als we het paard meer ruimte zouden geven, hun angst erkennen? Zouden we daardoor niet veel fijner kunnen samenwerken? Waarom kiezen we ervoor om het paard voor ons te laten werken ipv samen te gaan werken. Samen doelen bereiken.
Het kortste antwoord: omdat het paard niet hetzelfde doel heeft als ik. Ik wil dressuren, mijn paard staat niet op stal "oh ik kan niet wachten tot ik weer een proefje mag lopen". Daarnaast, ik ben de leider, dus ik bepaal. Daarbij is er wel ruimte voor het paard om aan te geven dat hij dingen moeilijk vindt, maar zijn angsten erkennen doe ik niet. Ik als leider zeg dat iets niet eng is, dus dan volgt hij mij. (Dat dit in de praktijk niet altijd zo uitpakt, is een tweede, maar dit is wel de insteek). Als het paard in de natuur zijn leider niet volgt, blijft hij achter van de kudde en gaat hij dood. Dat is denken zoals een paard.
Citaat:
Ik vraag mij echt af waarom sommige dingen gebruikt worden, waarom mensen op bepaalde wijzen rijden. Ik bedoel, een scherper bit of een slof teugel benadeeld het paard. Hij kan niet laten zien wat er echt is, dit wordt verdoezeld. Zo wil je toch niet samenwerken? In een relatie wil je toch kunnen laten zien waar je zwakke plekken zitten?
Een bit of slof is op zich niet slecht. Het is het gebruik dat bepaalt of het zin heeft of niet. De insteek moet alleen zijn dat deze hulpmiddelen tijdelijk zijn. Als een hulpmiddel dan dus gebruikt wordt om je eigen gebrek te verdoezelen, lost het niets op. Mij is het vroeger zo geleerd dat de basis van de dressuur/het paardrijden de stam van een boom is. Soms kan je door het gebruik van een hulpmiddel even op een zijtak springen, maar je moet altijd weer terug naar die stam. Want als je op die tak blijft en deze volgt, val je uiteindelijk op de grond.
Citaat:
Wanneer er meer aandacht voor de angst van het paard is, geloof ik dat mensen beter kunnen samenwerken met hen. Ik denk dat het al beter wordt als je kijkt vanuit het paard: Wat is er voor mij? Stel jezelf die vraag als je paard zich weer niet laat vangen in de weide, of als je paard niet stil KAN staan tijdens het opzadelen, of niet de trailer in KAN. Of niet stil staat met opstappen of zich niet uit galop laat nemen tijdens het rijden.
Houd in je achterhoofd dat het paard een vluchtdier is en jij het roofdier bent.
Niet stil KUNNEN staan of niet de trailer in KUNNEN, is onzin. Het is een (wellicht onbewuste) beslissing die door het paard genomen wordt, dus KUNNEN is niet het probleem. Leiderschap en het hierbij behorende vertrouwen, daar zit 'm meestal de kneep. Aandacht geven voor de angst van het paard lost m.i. ook niets op, zoals ik hierboven al beschreven heb.
Ik hoop hiermee mijn kijk op het geheel gegeven te hebben.