Reken maar dat ze jaloers kunnen zijn!
Het eerste paard waarmee ik echt klikte was een manègepaard waar niemand veel moest van hebben. Ze was moeilijk om te rijden, zeiden ze (nooit wat van gemerkt) en bovendien niet erg mooi (lang in de rug, hoog ingeplante hals). Ook in de kudde van 80! stond ze helemaal onderaan de rangorde en moest altijd het onderspit delven. Ze kreeg hierdoor niet veel te eten overdag en was vrij mager. Ze was heel éénkennig en onze band was heel close: uren bracht ik met haar door: borstelen, knuffelen, zelfs snoezelen in de stal, want ik mocht er zo gaan bijliggen. Toen ik vaker per week begon te rijden en om haar te 'sparen' soms met haar buur op pad ging, kon hij steevast een beet verwachten als hij z'n hoofd over de deur stak met mij in de stal. Ze kreeg echt een hekel aan hem (arm ding, hij kon er ook niet aan doen), terwijl het daarvoor eerder omgekeerd was: hij beet haar als hij geen zin had in contact. Als ik de weide opging, kwam ze meteen naar me toe, net als veel van de andere paarden uiteraard. Nou, dat was buiten haar gerekend, want die kregen allemaal een ferme stamp als ze in m'n buurt wilden komen. Denk dat je toch wel over enig 'gevoel' moet spreken als een paard zich voor z'n menselijk vriendje plots zo anders gaat opstellen tegenover paarden die normaliter hoger in rang staan.
M'n huidige paard is ook vrij 'jaloers' aangelegd. Toen de buren een klein 'grasmaaiertje' kochten dat grenzend aan haar weide stond, heeft ze twee dagen uit pure frustratie niet gedronken. Als ik de pony aaide, stond mevrouw luid protesterend naast me op een paar seconden (terwijl ze daarvoor gewoon tevreden stond te grazen). Ze gedroeg zich bij momenten als een echte hengst: ging dan staan brullen en showen voor de pony. Veel hiervan zal wel gewoon terug te brengen zijn op territoriaal gedrag, maar kan je dat niet klasseren onder 'jaloezie'? Uiteindelijk gaat het bij menselijke jaloezie ook vaak over 'iets' wat je van jou waande en dan plots moet delen of afgeven...