Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Sim0ne schreef:Onze ijslander was ook nog hengst toen wij hem kochten en dus ook snel happerig. Het hielp bij ons heel veel om hem nooit (maar dan ook echt nooit) iets te eten uit de hand te geven. Dus altijd op de grond of in een emmer als je hem iets voert. Toen was het supersnel over met happen.
Isegrim schreef:Misschien dat dat idd wel de achterliggende oorzaak is. Alleen wil ik zo graag clickertraining gaan doen. Hoe ga ik 'm dan belonen?
En met de zweep kan ik wel bij zijn been als ik zelf niet dichtbij genoeg ben om er met mijn voet bij te kunnen.



messica schreef:Omdat je het al over Monty Roberts had, hier een tip uit zijn boek:
Train geen paarden door hen uit de hand te voeren, tenzij je een proffesional bent die erin is opgeleid. Als je iets lekkers hebt, leg dat dan in de voerbak van het paard en laat het hem zelf vinden. Als je paard je om welke reden dan ook probeert te bijten, sla hem dan niet op zijn neus. Doe je dat toch, dan treden er een aantal ongewenste effecten op. Het paard zal blijven bijten en zich dan, met jouw huid in zijn mond herrineren dat je hem waarschijnlijk een klap gaat geven. Hij trekt snel terug en doet je waarschijnlijk nog meer pijn. Een ander negatief bijverschijnsel is dat het paard kopschuw wordt. Het paard vindt het slaan heel vervelend en het helpt trouwens toch niet om het bijten af te leren. Let bij een bijtend paard goed op en zodra het paard aanstalten maakt om te bijten, zwaai je met je been en tik je hem met je laars tegen zijn scheenbeen. Je moet niet naar beneden kijken en hem een harde trap tegen zijn scheenbeen verkopen. Blijf gewoon kijken waar je al naar keek, zwaai met je been en raak hem als het ware per ongeluk op zijn scheenbeen. Het is niet de bedoeling om het paard echt pijn te doen en je zult een paard op deze manier nooit verwonden, maar na zes tot acht keer zal je paard eerst proberen te bijten en dan naar zijn scheenbeen kijken. In feite heb je het bijten aan een ander deel van zijn lichaam gekoppeld. Dit is heel effectief. Het gebruik van dit effect speelt in op het fenomeen dat in de psychologie 'afleiding' wordt genoemd. Zoals ik al eerder heb uitgelegd is een vluchtdier door zijn aard snel afgeleid. De ervaren trainer kan hier zijn voordeel mee doen, als hij tenminste de tijd neemt om het denkproces van het paard te doorgronden!
Succes

