Bokt.nl

Ayasha schreef:

Ik heb het nog al ooit getypt, wat ik zie als een klik is het instant gevoel dat het dier in kwestie open staat om met mij te willen "communiceren".
Een klik hebben voelt voor mij als een soort "instant contact" hebben met een paard. Wederzijdse interesse. Samenwerken is uiteindelijk een communicatie bewerkstelligen die er van nature niet is. Als een paard meteen interesse toont om die communicatie in gang te zetten dan is dat veel makkelijker.
Een discussie gedurende dat proces is onvermijdelijk (miscommunicaties gebeuren nu eenmaal.) maar indien er van twee kanten de wil is om elkaar te begrijpen dan is dat veel makkelijker op te lossen. Dus wanneer een paard die interesse/wil toont dan voelt dat als een "klik".

Qimm schreef:

Een klik vind ik juist het minst met uiterlijke kenmerken te maken hebben

Hutcherson schreef:

Qimm schreef:

Een klik vind ik juist het minst met uiterlijke kenmerken te maken hebben

Vind ik niet.
Met een volbloedpaard zal ik nooit een klik hebben. Net als met een tinker of shetlander.
Past niet bij me qua uiterlijk.

DreamGuide schreef:

Die klik, die voel je als je je paard aan kijkt.

Caira schreef:

[ [url=m/5UP7zb.jpg]Afbeelding[/url] ]
[ [url=m/1PW5Y0.jpg]Afbeelding[/url] ]
[ [url=m/9byKbZ.jpg]Afbeelding[/url] ]

Iets met een foto zegt meer dan 1000 woorden

Tango1979 schreef:

Grappig want dat heb ik niet, nog nooit gehad ook. Bij mij groeit die klik. Je kan het vergelijken met verliefdheid op het eerste gezicht versus houden van. Houden van moet groeien, verliefdheid/ liefde op het eerste gezicht is meteen.

Ayasha schreef:

Ik heb hier een heel apart stel. De merrie is jong en ongedurig. Ze is van aard erg chaotisch en weinig verfijnd. Maar de dagen dat ik haar ga voeren en dat ik gewoon kl*te in mijn vel zit. Is het standaard die ongedurige lompe trut met een voer-obsessie waar je hoor’ndol van wordt, die haar eten laat staan en die bij me komt staan. En dan mag ik, uitzonderlijk, want normaal heeft ze daar geen geduld voor, mijn armen om haar hals slaan, en haar rustige ademhaling en haar warmte en haar gehele ‘zijn’ helpen mij dan om ook in het ‘nu’ te komen, élke keer opnieuw als ik niet uit mijn eigen hoofd geraak is het die tut die precies weet wat in nodig heb. Ze legt dan haar hoofd over mijn schouder en haar kin tegen mijn rug. En zo staan we, zolang als nodig. Zodra ze merkt dat ik weer oké ben (lichaamstaal gok ik) is ze weer haar brute zelf en moet ik op flikkeren.
Ze kan vreselijk irritant zijn, echt zo’n merrie die van de geboorte een handleiding had maar die ze niet mee geleverd hebben. (En ik heb al meer dan eens aan de lucht gevraagd of er een ‘inruil-garantie op zit.) . Maar ze is zó loyaal wanneer het telt. Nummer twee is een hyper gevoelige ruin die meestal vindt dat ik geen goed personeel ben maar álles wat ik met hem wil doen, doet hij. Hij geeft me elke keer het gevoel dat hij door de hel en terug zou gaan voor me. Maar zolang de nood niet aan de man is kan hij ook heerlijk met mijn voeten spelen.

Dat is IMO een klik. Niet het perfecte plaatje of een dier dat altijd perfect is. Maar op een of andere manier een verstandhouding die maakt dat er echt een ‘geven en nemen’ communicatie komt. Ik knijp regelmatig een oogje dicht als ze iets doen dat niet hoort maar dat ook geen kwaad kan. Of ik zucht eens en rol met mijn ogen, de keren dat ik hardop in het lachen uit barst of glimlach ondanks een slechte bui per week kan ik niet op mijn tien vingers tellen. En ik weet dat ik op ze kan rekenen. Altijd. Ik heb me nog geen seconde onveilig gevoeld op hun ruggen, niet omdat ze mak als lammetjes zijn, beide paarden hebben temperament en er zit een eigen willetje in. Ze zijn zelfs vrij gecompliceerd en vragen veel van mij als ruiter. En ik zou het niet anders willen want dat maakt dat ik, als ik train, 100% bij hen ben.) maar omdat ik gewoon zo zeker ben dat ze me niet moedwillig zullen kwaad doen. Dat vertrouwen zit zo diep... de merrie heb ik zelf beleerd en haar rug voelde meteen veilig.
En we discussiëren en we maken soms zelfs ruzie dus het loopt heus wel eens mis. Maar ik twijfel nooit aan het feit dat ze bij mij horen.

Idd zoals hierboven: een soort ‘ik zie jou en ik accepteer jou’ van twee kanten. Met de goede en de minder goede eigenschappen.

anjali schreef:

@Lavidaloca, heel goed verteld! Zo zie je inderdaad dat elk paard of ander levend wezen anders is maar dat je toch van elk kunt houden op hun eigen manier. Dat is de ware klik, dat je elkaar ook respecteert in elkaars anders-zijn maar toch dol op elkaar bent.