Bokt.nl

ruitje schreef:

Ik vind dat wij als mensen er voor verantwoordelijk zijn dat je paard met meerdere mensen om kan gaan.

Ook als ze dat lastiger vinden.

Soms heb ik het idee op Bokt dat het soort van stoer is als de TS de enige is die wat voor elkaar krijgt bij een paard.

Ik denk dan, wat sneu als een paard zo aangepast is aan 1 iemand. Maakt zijn leven niet makkelijker

xyzutu2 schreef:

Dat 'hij doet voor mij alles maar hij doet alles ook alleen voor mij' is een beetje de ultieme Black Stallion fantasie,

Citaat:

maar die fantasie is alleen leuk voor de mens, niet voor het paard, want die zal in zijn leven honderden mensen voorbij zien komen die dingen met hem moeten doen (stalknechten, dierenartsen, behandelaren, hoefsmid, kliniek, you name it).

itsmi schreef:

Maar is het dan bijvoorbeeld niet zo dat als een paard twee vaste ruiters heeft, en de ene dag heeft de ene ruiter gereden (een wat brutalere rijder, die wat meer pit vraagt van het paard en het paard scherp aan het been heeft en goed voorwaarts neerwaarts aan het werk zet) en de dag erna gaat de andere ruiter erop (de bangere ruiter en die het paard juist op de rem rijdt en wat hoger ingesteld) dat het paard bij de tweede ruiter dan ook nog wat fel gaat zijn van de dag ervoor met de eerste ruiter?

Ik vind het bijzonder dat paarden zo (makkelijk?) kunnen schakelen tussen verschillende ruiters.
Nu nam ik ook een extreem voorbeeld maar het lijkt me ook dat het ene paard er beter in is als het andere..

Shadow0 schreef:

xyzutu2 schreef:

Dat 'hij doet voor mij alles maar hij doet alles ook alleen voor mij' is een beetje de ultieme Black Stallion fantasie,

Alleen... de meeste reacties gaan niet alleen over paarden die het alleen voor de schrijver zelf doen, maar ook dat ze het bij anderen zien, dat andere paarden een bepaalde reactie geven op bepaalde ruiters, die niet echt komt uit hun gedrag of rijtechnische kunnen.

Citaat:

Citaat:

maar die fantasie is alleen leuk voor de mens, niet voor het paard, want die zal in zijn leven honderden mensen voorbij zien komen die dingen met hem moeten doen (stalknechten, dierenartsen, behandelaren, hoefsmid, kliniek, you name it).

Dit argument snap ik helemaal niet eigenlijk. We komen zelf toch ook allerlei mensen tegen, en wij kunnen toch ook voorkeuren en relaties hebben in de mensen die we kennen? Waarom zouden we doen alsof paarden, toch hele sociale dieren, dat niet zouden hebben?

itsmi schreef:

MAar als paarden zo verschillend reageren op verschillende mensen, dan heeft het toch ook geen zin om paarde. bijvoorbeeld in training te zetten bij een trainingsstal of ze te laten rijden door een instructeur/trainer?
Dan zouden ze eenmaal terug bij de eigenaar toch weer precies zo zijn als voordat ze in training gingen doordat ze zich zo goed aanpassen aan de persoon?

itsmi schreef:

MAar als paarden zo verschillend reageren op verschillende mensen, dan heeft het toch ook geen zin om paarde. bijvoorbeeld in training te zetten bij een trainingsstal of ze te laten rijden door een instructeur/trainer?
Dan zouden ze eenmaal terug bij de eigenaar toch weer precies zo zijn als voordat ze in training gingen doordat ze zich zo goed aanpassen aan de persoon?

itsmi schreef:

MAar als paarden zo verschillend reageren op verschillende mensen, dan heeft het toch ook geen zin om paarde. bijvoorbeeld in training te zetten bij een trainingsstal of ze te laten rijden door een instructeur/trainer?
Dan zouden ze eenmaal terug bij de eigenaar toch weer precies zo zijn als voordat ze in training gingen doordat ze zich zo goed aanpassen aan de persoon?

ruitje schreef:

Ik vind dat wij als mensen er voor verantwoordelijk zijn dat je paard met meerdere mensen om kan gaan.

Ook als ze dat lastiger vinden.

Soms heb ik het idee op Bokt dat het soort van stoer is als de TS de enige is die wat voor elkaar krijgt bij een paard.

Ik denk dan, wat sneu als een paard zo aangepast is aan 1 iemand. Maakt zijn leven niet makkelijker

D_M_L schreef:

Hey bokkers,

Zoals de titel al verklapt, is mijn vraag: in hoeverre passen paarden zich aan aan verschillende personen?
Ik vraag me dit af, omdat veel paarden vaak meerdere ruiters op hun rug krijgen, en het regelmatig voorkomt dat ze zich bij de ene anders gedragen dan bij de andere. Dit merk ik in zekere zin wel bij mijn verzorgmerries. Het kan verwarrend zijn voor paarden om ruiters op hun rug te krijgen met een verschillende rijstijl, maar ik heb ook het idee dat ze zich al snel aan kunnen passen aan dat specifieke gedrag van die ruiter. Hoe denken jullie hierover? Ik denk namelijk dat een paard al snel doorheeft of de ruiter wel of niet consequent is, en daarop inspeelt, zonder dat dit voor hem heel veel verwarring opbrengt.

In hoeverre merken ze dat er een 'andere' ruiter op hen zit? Voelen ze dit snel aan? Spelen ze hier op in? Ik ben benieuwd wat jullie denken!

pien_2010 schreef:

Volgens mij is er meer aan de hand als het gaat hoe paarden zijn bij verschillende mensen. Ik vind dat heel moeilijk om uit te leggen. Een poging. Sinds ik Hercule heb vind ik, dat veel meer paarden respect voor mij hebben. Ik heb niet het idee dat ik dit zelf afdwing, want ik ben altijd een wat bange onzekere persoon geweest met vreemde paarden. Ik kijk de kat wat uit de boom en volgens mij heb ik dat nog steeds.
Maar het lijkt wel, of ik iets om me heen heb hangen van die dominante Hercule, waar ik mee lezen en schrijven kan, waardoor andere paarden ook opeens braaf zijn bij me en goed naar me luisteren.

Toen hij nog op de manege stond en nog hengst was, vond ik dit heel sterk zichtbaar die verandering en weet ik aan het feit dat andere paarden me altijd met Hercule bezig zagen. Maar ook toen we met Hercule naar andere stallen gingen en hij geruind was en een gezellig watje , bleef die houding en dat respect vanuit andere paarden. Zelfs als ik op stallen kom waar Hercule nooit geweest is en ik hem niet bij me heb doen de meeste paarden normaal en gezellig tegen mij. Dat was vóór Hercule wel anders en toen was ik ook als de dood voor paarden en zij hadden totaal geen respect voor mij.

Of anders gezegd, ik ben en was en zal nooit een paarden meisje zijn maar ik heb wel paarden en de meeste paarden zijn aardig voor me en doen normaal. Nu moet ik ook wel zeggen dat ik nooit projecten op zal zoeken en als ik eens elders rijd altijd om het braafste paard vraag. Ik heb niets meer te bewijzen en hou graag dit oude lijf heel.

Als ik kijk naar ons andere paard, die was zo bang echt een projectje. Vond ik echt niet tof. Maar tja, ik had haar nu eenmaal en we zijn een team geworden en we vertrouwen elkaar door dik en dun. Ondanks dat ze nog steeds bang kan zijn, flipt ze niet meer. Andere mensen kunnen zeker op haar rijden, maar ze vindt dat niet echt tof en dan zie je wat van die vroegere angst terugkomen (in de ogen, het schichtige vlugge etc.).

Dus mijn stelling is, dat andere paarden die mij niet kennen toch iets voelen van de dominante Hercule in mij waarmee ik kan lezen en schrijven en van daaruit zelf ook gemakkelijk zijn en soms denk ik dat ze voelen: "als die vrouw met dat paard kan lezen en schrijven → Hercule is altijd de leidruin geweest bij de merries→ dan doen wij ook maar normaal. Ik neem dat dankbaar in ontvangst, want er is weinig voor nodig om mij weer bang te krijgen voor paarden
En misschien is het ook gewoon een kwestie van geluk dat het al lang wel goed gaat.