Ik zie de klik met een paard als het gevoel dat je met hem kunt lezen en schrijven. Dat je hem door en door kent. En, wat misschien nog wel belangrijker is voor mijn gevoel dat we een klik hebben, is dat dit andersom ook zo is; dat je merkt dat je paard jou herkent. Ik heb dat gevoel altijd sterk als mijn paard direct naar me toe gedraafd komt als ik hem roep op de wei. Of als iemand anders even met hem aan de hand stapt en hij stil gaat staan en jouw kant op trekt als je aan komt lopen. Dat je daarbij niet eens iets hoeft te zeggen maar hij je al aan je loopje en houding herkent. Het gevoel dat je belangrijk bent voor elkaar. Voor mij is mijn paard mijn maatje en onvervangbaar. Ik zie mijn paard niet als een "gebruiksvoorwerp" wat je kunt inruilen voor een "beter" exemplaar. Daardoor weet ik 100% zeker dat ik "de klik" heb met mijn paardje.
Die band is uiteraard wel iets wat groeit met de tijd. Wel had ik meteen een goed gevoel bij dit paard, ondanks dat hij toen ik hem ontmoette qua uiterlijk niet eens zozeer de rastypische Fries was die ik in aanloop naar de aanschaf van een Fries voor ogen had.
Krijg al kriebels als ik het woord lees. Ik vind het klikken met een paard maar een soort mode term verzonnen door een pennymeisje die een zwarte hengst vond.
En daar bedoel ik mee dat mensen teveel verwachten (nee niet iedereen) dat het opeens bats boem een combi is. Als je een paard gewoon super vind in zijn totaal en je ziet dit paard over 10 jaar nog steeds bij je dan zou ik het gewoon doen.
coldsummers
Berichten: 2060
Geregistreerd: 19-06-12
Woonplaats: Zuid-Holland
Geplaatst: 22-11-14 00:03
Vorig jaar merkte ik pas echt dat we een band hadden, voorheen hadden we ook een band (tuurlijk) maar begin dit jaar kwam ik er dus pas echt achter. De waarde van een band hebben met je paard, jeetje wat was ik dol gelukkig toen ik hem weer in mijn armen kon sluiten!
De naht van 1 op 2 januari 2014 is mijn paard uit zijn stal gehaald, vermoedelijk hebben mensen geprobeerd om hem in een trailer te krijgen maar is ontsnapt. 's Ochtends vroeg maakte mijn moeder me in paniek wakker "Champ is weg." Ik sliep nog half toen ze kwam maar toen ze deze woorden sprak schoot ik wakker. Ik heb mij geen seconde getwijfeld en ben uit mijn bed gesprongen, heb snel wat kleding aangetrokken en we zijn in de auto gestapt. Mijn vader was al aan het zoeken samen met mijn oom en tante die praktisch naast ons wonen. Een paar uur later kwam de buurvrouw (die woont een staat verder, tegenover ons), die ons al tientallen keren had geprobeerd te bereiken, met de hond langs en ze zag ons zoeken. Ze zei toen dat Champ bij haar in de stal stond. De buurvrouw heeft ook paarden en Champ vond ze altijd al interessant en daar is hij dus naar toe gevlucht. Toen ik hoorde dat hij een paar meter verderop veilig en wel stond viel er zo'n last van mijn schouders. Ik ben gelijk naar hem toegelopen samen met de buurvrouw naar de stallen gelopen en daar stond meneer rustig aan het hooi te kanen. Ik kon wel in huilen uitbarsten zo gelukkig dat ik was. Ik heb hem gecontroleerd op wonden en zag niets, niets onder zijn deken etc. Pas later zag ik wonden op zijn hoofd, raar want Champ heeft zich nog nooit verwond, en zeker niet op zijn hoofd. Niemand mocht aan zijn hoofd zitten, behalve ik. En dat gat mij een enorme brok in mijn keel, dat hij mij vertrouwde. Dit was ook voor mij een teken dat iemand dit hem had aangedaan, hem had "bewerkt" met een mes of iets anders waardoor er een flinke schaafwond op een hele rare plek zat. Het was ook in de vorm van een driehoek, en het feit dat niemand aan zijn hoofd mocht zitten maakte dit allen compleet, al de vermoedens werden bevestigd. Die dag erna hebben we een stuk gewandeld, zodra we langs ons huis kwamen werd hij gespannen, alle spieren in zijn lichaam verstijfde en hij verzette geen stap. Zijn ogen en neusgaten allebei wijdt. En toen wist ik het zeker. Na alle oliebol die er daarvoor al gebeurd was wist ik zeker dat dit dezelfde mensen moesten zijn geweest. Maar op dat moment voelde ik de band gewoon, ik vertrouwde hem en hij mij. We hebben alles weer rustig opgepakt, alles op zijn tempo gedaan en dat doen we nog steeds. En ik krijg zoveel meer van hem terug.
xSBSx
Berichten: 239
Geregistreerd: 01-07-14
Geplaatst: 22-11-14 00:05
ik vind het eigenlijk heel makkelijk, als je een klik met het paardje hebt en het heeft geen ervaring met rijden enzo kan je verder komen dan dat je geen klik hebt en een paardje die wel onder het zadel en in de hand is! zo zie ik het dan.
Jha met zo'n klik heb je iets met een paard, wat voelt als een wederzijds iets en het voelt of is dat uniek en alleen van jullie tweeen. Het zal een beetje de basis zijn van de band die je samen kan opbouwen. Zonder basis of met een smalle of wankele basis is het ook moeilijk een band op te bouwen of stort deze makkelijk weer in. Bij een goede basis kun je ook een sterke band opbouwen.
_Aine
Berichten: 781
Geregistreerd: 19-12-12
Geplaatst: 22-11-14 13:21
-
Laatst bijgewerkt door _Aine op 09-02-22 15:46, in het totaal 1 keer bewerkt
Voor mijn gevoel is er een klik wanneer je je vertrouwd voelt met je paard, of het nu een manegepaard is of niet. Ik heb zelf geen eigen paard maar voel wel een klik met een manegepaard waar ik gewoon gek op ben. Het klinkt penny achtig maar ik wil haar ooit in de toekomst een lekker weitje geven waarbij ze niks meer hoeft te doen of gewoon lekker een uurtje rustig rijden. Ik ga voor haar door het vuur, we rijden wedstrijden samen en halen het 9 van de 10 keer niet, maar het gevoel en idee om bezig te zijn met elkaar is voor mij al een cadeau. Ze is niet supervriendelijk naar andere mensen toe en ook niet naar mij. Eten is haar grootste vriend, ze sleurt je gerust over de grond mee als ze kuil ziet liggen... ze is niet superslank maar gewoon lekker breed. Kortom ze is mijn allesje!
Voor mij is het als het paard gewoon niet met mij wilt werken. Bijvoorbeeld, mijn moeder had een paard dat zich door mij gewoonweg niet liet vangen, bij mij bokte, bij mij niet bleef staan. Heb haar nooit wat aangedaan maar ze is gewoon duidelijk niet gecharmeerd van mij. Prima, dan laat ik haar gaan he, dan trek ik mijn handen er vanaf. Het is sowieso mijn paard ook niet. Maar geforceerd werken past sowieso niet. Zo heb ik een paard dat heel erg aan mij hangt ipv mijn moeder. Dan is de klik er wel bij mij en mijn paard en minder met mijn moeder. Soms is "het missen van een klik" wel een excuus hoor. Vooral in advertenties
Denk ook dat de klik iets is wat je overkomt. Wat eigen paarden betreft kan ik daar over niet mee praten, maar ik heb katten. Raskatten gehad en nu enkel nog originele wildvang van wisselende leeftijden en achtergronden.
Ik had er tot de zomer van dit jaar vier en voelde me best gezegend met dit kwartet dat best goed door een deur kon gezien hun achtergrond. Ik had twee zwart/witte en twee lapjes katten, maar droomde natuurlijk nog wel eens stiekem van een hele andere kleur, helemaal wit of een bijzondere ( oog ) kleur.......met de tijd, ooit eens..........
Tot er weer eens een misbakseltje komt aanlopen. Niks bijzonders, "gewoon" de zoveelste zwart/ witte zwerfkat op deze aardkloot. En tóch kon ik hem niet met rust laten, iets in mij begon te borrelen. Inmiddels is de kater geholpen en gechipt, en al behoorlijk ingeburgerd bij mijn groep. Het is een mega ontwikkelde kater die meer op een bull lijkt dan op de htk die hij is. En wat een héérlijk karakter zit er op. Al lang niet meer zo een plakkat gehad als deze meneer Paul. Denk dat dat een klik is. Waar looks of prestatie er niet toe doen is het gewoon pure liefde in mijn ogen.
" Je moet alleen een paard kopen als je er een klik mee hebt". Ik vind dat volledige onzin. Je kent het paard dan nog helemaal niet en het paard kent jou niet. Een goede band krijgen kan weken, maanden, jaren duren... en zoiets moet je ook de tijd geven vind ik. Jij maakt fouten, het paard maakt fouten, samen leer je er van en zo leer je elkaar begrijpen. Pas dan kan er een goede band/klik ontstaan...
Mijn eerste gevoel is vaak het allerbelangrijkste. Mijn laatste pony heb ik vanaf een foto gekocht. Één foto die mij eigenlijk al had overtuigd. Daarna meerdere foto's gezien van haar. En heel bewust verder gezocht, maar die eerste foto bleef mij bij. Dus daar ben ik voor gegaan, ik heb haar zelfs niet irl gezien tot ze hier gebracht werd..
Mijn ruin heb ik zelf gefokt. Dat is toch weer anders. Met hem heb ik best een band op moeten bouwen. Mede omdat zijn moeder mijn topper was (ook een pony die ik vanaf de eerste blik, als net geboren veulen leuk vond). Die merrie was ik zo gek van, er was niet zoveel plek voor een andere. Dus dat is het meeste gegroeid sinds haar overlijden. Nooit eerder heb ik zo'n bijzonder gevoel gehad bij een pony als haar. Eerder nog wel een ruin gehad waar ik alles mee kon, maar niet zo bijzonder als mijn merrie Maybel.
cam
Berichten: 3022
Geregistreerd: 09-09-09
Geplaatst: 22-11-14 17:55
Een klik direct in het begin is niet echt nodig, weet ik uit ervaring. Mijn dochter was een paar jaar daarvoor begonnen met paardrijden en mijn cadeau voor mijn 40e verjaardag was opnieuw gaan lessen of eigelijk voor het eerst gaan lessen. Ik had in mijn jeugd wel pony gereden en door de bossen gecrost. Na een aantal maanden werd mijn door de manegehoudster een kruising haflinger aan geboden, leuk voor dochterlief en ook voor mij. Ze hadden haar gevonden voor iemand anders,maar die had al een andere gevonden en deze paste volgens hun erg goed bij mij. Wij kijken in de box, en een zeer onaardige merrie keek ons angstig aan, wat komen jullie doen. Dochterlief helemaal verliefd natuurlijk, maar ik zag beren op de weg. Paardje op proef genomen en in de eerste maand kwamen er toch wel wat problemen langs. Een voetje optillen was levensgevaarlijk ook voor de ervaren manegehoudster. Poetsen konden we alleen de hals en een stukje schouder, en de stal inlopen en achterlangs gaan was iets wat je zeker niet moest doen. Maar met rijden zeer betrouwbaar en erg werk willend. Toen de maand om was nog maar een maandje proberen, en de maand erop nog maar een keer. Uiteindelijk toch gekocht maar een klik was er niet, meer een project. En ik was volgens de manegehoudster de gene die dit wel aan kon. ik heb haar februari 2001 gekocht en februari 2009 heb ik haar in moeten laten slapen ivm koliek en een gescheurde darm. Mijn allerliefste meisje die klik is er wel gekomen hoor, en wat vooreen. Als ik de grote stal in kwam en ook al kon ze mij niet zien hinnikte ze, en toen ik haar in Utrecht achter moest laten en met haar afgeknipte staart over het parkeerterrein liep is er een stukje van mij ook overleden. Ik ben een week van de wereld geweest, en kan me weinig herinneren. En nog steeds is ze zelden uit mijn gedachten, uren hebben we samen, met een vriendin of alleen, door de polder, bos of strand gezworven. En mijn dochter heeft een heerlijke pony tijd gehad, samen met een vriendinnetje naar het strand het kon allemaal. En een voet op tillen deed ze al als ik het haar maar vroeg, en ik kon achter onder en over haar heen kruipen het was allemaal goed. Maar vroeg niet of iemand op stal haar deken voor ons wisselde, want zelfs na al die jaren liet ze dat niet toe.
Sinds 2009 heb ik een nieuwe schoonheid en hier was er wel een klik in het begin, maar we zijn in de afgelopen jaren heel wat obstakels tegen gekomen en heel wat keren heb ik gedacht dat marktplaats.nl zo slecht nog niet was. Maar ook daar zijn we samen met hulp van derde uitgekomen.
blacktown
Berichten: 84
Geregistreerd: 18-08-14
Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-14 19:04
Zojuist heb ik weer wat nieuwe "klik" ervaringen gelezen Ik ben blij dat ik dit topic plaatste want niet alleen heb ik van jullie mooie verhalen geleerd en genoten , maar ik ben ook verrast en dankbaar dat jullie zulke persoonlijke, en vaak erg ontroerende ervaringen hier hebben gedeeld. Het is duidelijk dat je een enorme band kan hebben met je/een paard..Hetzij een duidelijke klik bij de eerste kennismaking.. of zelfs bij het zien van een foto...of dat een klik/band op langere duur kan ontstaan. Ja....die klik is heel belangrijk om samen te werken en elkaar te respecteren. Opnieuw heel veel dank voor het delen van jullie persoonlijke mooie ervaringen, maar zeker ook de nare, en helaas niet allemaal met een goede afloop. Dank jullie wel !
cam
Berichten: 3022
Geregistreerd: 09-09-09
Geplaatst: 23-11-14 18:34
Idd TS, zie mooie en leuke verhalen voorbij komen. Er is ooit een topic geweest of je thuis kwam met het paard dat je voor ogen had. Daar waren ook van die leuke verhalen.
fleurvosje
Berichten: 378
Geregistreerd: 07-05-14
Geplaatst: 24-11-14 19:58
Kan heel lang duren... Ik probeer vooral leuke dingen met haar te doen zodat ik veel vertrouwen krijg
Annem84
Berichten: 3056
Geregistreerd: 02-03-04
Geplaatst: 24-11-14 20:06
Ik heb verschillende eigen paarden gehad. Maar het paard wat ik nu heb is de eerste waarbij ik echt de "klik" heb.
Ik vond haar al meteen vanaf t eerste moment gewoon leuk.
Toen was ze 2 jaar en ongemanierd. Maar gewoon uiterlijk en dr onverschrokken karakter wat juist veel anderen eng en onplezierig vonden vond ik juist geweldig. Lomp en nergens bang voor.
Nu wordt ze in het voorjaar al weer 8 en ze gaat echt nooit bij me weg. We hebben gewoon hetzelfde karakter :p
Lotte1801
Berichten: 359
Geregistreerd: 23-10-14
Geplaatst: 24-11-14 20:38
haha koop een klikker nee geintje, ik denk dat er een klik is wanneer jij dat voelt. dus als je je veilig voelt bij het paard en het paard jou vertrouwt