
met haar twee dochters had ik het idee dat ze elkaar niet herkenden
Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73

Ariebren schreef:laetitia schreef:Ik zeg "nee", niet zodanig in relatie moeder - kind.
Moeder en zoon staan nog op dezelfde locatie, moeder geilt enorm op haar zoon (hengst) als ze hengstig is en zoon geilt enorm op moeders als ze langs komt paraderen. Als haar zoon de kans krijgt zal hij haar met veel liefde dekken.
En daarom zal de hengst van de kudde het zoontje het licht uit de ogen slaan.
Maar ja, wie houdt zijn paarden nog op de natuurlijke manier ??
Daarnaast doet ze het ook alleen als hij weg is, niet als er een ander paard weg is. Ze roept ook niet naar voorbij komende paarden die niet bij ons op stal staan, dat boeit haar allemaal niet zo. Pluizebolpum schreef:daantjuhhh schreef:Ik dacht misschien doet ze dat wel bewust.
In het wild stoten ze hun eigen kinders ook af.
Zo krijg je geen inteelt.
Ik denk ook iets dergelijks. Als je nagaat dat paarden idd na jaren nog hun oude stekkie, hun maatje, verzorger of eigenaar herkennen zou het maar wat vreemd zijn dat een merrie na een jaar al niet meer haar bloedeigen kind herkent. Ik denk dan eerder dat de merrie haar veulen niet meer als háár veulen wil erkennen en om die reden haar kind afstoot of net doet of ze ze niet ziet. Een soort van instinctieve zelfbescherming, je kunt je in het wild ook maar zorgen maken om één kind tegelijk...
Ik heb meerdere malen merries herenigd zien worden met hun opgegroeide kroost met wisselend resultaat. Bij de één werd kindlief vrolijk begroet, bij een ander werd de jeugd even flink in een hoek gezet. Maar in alle gevallen konden moeder en kind vrij snel of zelfs direct bij elkaar gezet worden, in tegenstelling tot kennismakingen met vreemde paarden waarbij de samenvoeging veel langer of helemaal niet lukte.
Zelfs het alleen maar kennismaken, bij vreemde paarden is het een 'O, en wie is u?' terwijl destijds toen jeugd weer thuis kwam het een 'Als je ook maar kijkt naar tussen mijn achterbenen vlieg je er uit voordat je pap kunt zeggen!'. Mja, beetje eigen interpretatie natuurlijk, maar om een beetje een idee te geven van hoe paard in kwestie keek en deed...
. Gelukkig goed afgelopen... er kwam een eind aan de wei
. Sientje schreef:Binoche schreef:Ik ben onlangs met mijn drie jarige ruin op wandeling geweest samen met zijn moeder.Geen enkel teken van herkenning, integendeel, hij kwam iets te dicht en onmiddelijk trapte ze naar hem.
Dat zegt toch niks? Voor hetzelfde geld was je merrie je toendertijd hengst al ontzettend aan het opvoeden en deed ze dat nu nog even dunnetjes over...