Bokt.nl

Akhal_Teke schreef:

aerdenhout1 schreef:

Oei oei oei..nu krijg ik waarschijnlijk heel bokt over me heen, maar deze merrie zou bij mij een pak op haar..je weet wel...krijgen, die ze in haar hele leven nog niet heeft gehad!
Ik ben ik en Ik ben de baas! Of je nu, ik weet niet wat, hebt meegemaakt kan me niet schelen, maar IK word even niet opzij geduwd, meegetrokken, gebeten, getrapt, meegesleurd of aangevallen bij het eten geven!
Doe je het goed volgt een uitbundige beloning, ga je door, dan is daar ook de straf die een leider uit een groep je zal geven!
Let wel...ik kan een angstig en een mishandeld paard herkennen!
Ik haal uit dit verhaal een merrie die over een mens heen gaat en haar plek niet weet!

jes_sira schreef:

Omdat je schrijft dat als iemand haar harder aanpakt en dit werkt (voor even welliswaar) denk ik echt dat deze merrie dit ook nodig heeft als ze zich zo gedraagt.

JoCo schreef:

Ik denk persoonlijk ook niet dat Tasmani écht gestresseerd of angstig is, maar dat dit inderdaad het enige gedrag is wat ze kent als haar iets van haar stuk brengt.

Neem nu gisteren, 's avonds worden de paarden hier van weiland gewisseld, ook dan durft ze je de pas af snijden en dreigen. Nu had ik een lange zweep meegenomen, klinkt hard maar ik had zo iets van, mijn veiligheid gaat voor. En ja hoor, het gedreig begon weer, ik heb me haar daar toch een tik verkocht! Vandaag was ze heel vriendelijk en heeft niets meer geprobeerd...

Persoonlijk denk ik dus ook dat ik in het leiding geven -voorlopig- te kort schiet. Volgens mij is ze onzeker, en vind in mij de steun nog niet die ze zoekt.
Ik ga proberen heel concreet en streng op te treden tegen onacceptabel gedrag, steeds op dezelfde manier. Het gezenuwpees dan maar negeren, en goed gedrag uitvoerig belonen!

Alleen ben ik er nog niet helemaal uit van dat scheiden, voorlopig is dit dus nog niet zo (wij zijn voor 3 dagen op vakantie) maar ik wil het dus wel gaan doen. Het "plakken" wordt nl steeds erger, en bovendien leert ze mijn ander paardje "slechte" manieren zoals weglopen als je met het halster aan komt. Nu zijn ze ook vooral op elkaar gericht, maar ik wil hun aandacht naar mij keren. Ze staan trouwens gewoon langs elkaar hoor, in hetzelfde weiland, maar met een stroomdraadje ertussen.

Lusitana schreef:

jes_sira schreef:

Omdat je schrijft dat als iemand haar harder aanpakt en dit werkt (voor even welliswaar) denk ik echt dat deze merrie dit ook nodig heeft als ze zich zo gedraagt.

Als je een hysterisch mens een klap geeft, is die ook even rustig, maar de oorzaak van de hysterie is daarmee niet weggenomen en ze kan zo weer in die toestand raken.

Het is belangrijk om te weten wat er achter bepaald gedrag zit om het goed te kunnen behandelen anders kan iets totaal averechts werken.
We kunnen zonder het dier zelf te observeren alleen maar raden en algemeen blijven. Het lijkt me niet juist om elke eigenaar die moeite heeft met een paard maar aan te raden om klappen uit te gaan delen.
Want ook straffen moet je correct doen. Op het juiste moment, in de juiste mate, op de jusite plek en met het juiste middel, als het nut wil hebben.

Een paard een mep verkopen omdat je geduld opraakt, of omdat een ander dat nodig vindt, is onterecht en paarden hebben wel degelijk een gevoel van gerechtigheid wat dat betreft. Ze verwachten straf als ze weten dat ze fout zijn, maar als ze helemaal niet bewust zijn van hun fout en ze krijgen straf, komt dat voor hen als een donderslag bij heldere hemel en dat kan ze verwarren en tot verzet lokken.

Stel dat er wel een medische oorzaak is. Dan is het toch totaal oneerlijk om haar ook nog eens te straffen?

Dus hoewel het advies voor sommige gevallen wel juist kan zijn (ik ben echt niet tegen hard aanpakken waar het nodig is), is het wel zo dat de eigenaar het ook nog correct moet kunnen uitvoeren op momenten dat het ook echt terecht is.
Meelezers moeten niet het idee krijgen dat als je paard met afwijkend gedrag maar even "flink onder handen neemt" alles meteen opgelost is, want zo werkt het natuurlijk ook weer niet.

Het is natuurlijk altijd belangrijk om een paard te laten weten waar de grenzen liggen, maar dat kan meestal ook gewoon kalm.

De hengst die ik onder mijn hoede heb is geen paard dat je een vinger geeft en dan de hele arm uitrukt, maar hij wil wel precies weten hoe lang de vinger is en daar moet ik hem regelmatig aan herinneren. Daarbinnen heeft hij best veel vrijheid en dat geeft hem de moed, eigenwaarde en vertrouwen die hij nodig heeft. Ik corrigeer alleen met de stem, dat maakt al genoeg indruk.
Dit paard was geworden tot wat hij was toen ik hem kreeg (zenuwpees, gevaarlijk om te rijden, bang voor het bit oa) OMDAT hij (onkundig) aangepakt werd.
Aan de andere kant ken ik ook een pony waar de eigenares van zegt "we hebben toen hij een veulen was al uitgemaakt wie de baas is, en ik ben het niet". Ze wordt meegesleurd, overlopen, hij is alleen door haar en haar dochter te rijden, kortom een lastpost, en dan zeg ik wél dat het komt omdat ze hem niet aangepakt heeft toen het nodig was. Als je een dier toch van veulen af aan hebt....
Te lief is ook niet goed. Ze houdt het zelf in stand, want ze wil ook niet dat een ander hem aanpakt...
Ik heb ook een paard getraind dat bij mij braaf is en bij de eigenaresse een draak, omdat die geen leiding neemt. Ze kijken dus wel degelijk naar wat ze voor hen hebben. Als ik net geweest was, kan de eigenaresse er ook weer wat meer mee, maar na een paar dagen vervielen ze weer in hun oude patroon. Dit paard is nu ik verhuisd ben en er niet meer kom, alleen nog maar een wiedeversiering geworden. Eigenaresse kan haar haast niet pakken, en als ik roep komt ze aan galkopperen. Terwijl eigenaresse altijd lekkers heeft en nooit straft en ik best streng was in het begin om slechte gewoontes af te leren. Een paard kiest dus niet altijd voor de lieve persoon, maar voor de rechtvaardige, dat is ook iets wat men in het achterhoofd moet hebben.
Het is altijd een beetje geven en nemen en het is ontzettend moeilijk om iemand dat even aan te leren en al helemaal niet schriftelijk. Vandaar ook dat boeken gewoonlijk niet ver op gedragsproblemen in gaan.
Maar de eerste stap is proberen te ontcijferen waar gedrag vandaan komt.
Verder is het slim om voor jezelf een plan te maken wat je wel en niet accepteert, zodat je daarin consequent kunt zijn en niet de ene keer het wel goed vinden en de volgende keer niet.
En nogmaals, dat is al genoemd, ongewenst gedrag waar mogelijk negeren. Er zijn daar natuurlijk ook grenzen aan. Een paard dat duwt of trekt moet gecorrigeerd, maar bij een paard dat onrustig is bij borstelen bv, moet je gewoon doorgaan met waar je mee bezig bent en er geen aandacht aan besteden.
Verder is belonen natuurlijk ook belangrijk. Als je een paard niet laat weten wat goed gedrag is, kan hij ook niet weten wat je nou verlangt.
Dus bij een paard dat normaal niet wil stilstaan bv, niet de hele tijd maar "sta stil" staan roepen (dat helpt toch niet), maar gewoon op het moment dat hij wel even stilstaat laten merken hoe blij je daar mee bent. Een gemeend "braaf" is genoeg. Dan raak je zelf ook niet in de stress.
Je moet een paard niet zielig vinden, niet een kreng vinden, maar gewoon als neutraal paard benaderen, dat werkt het beste.

Ik schrijf dit allemaal even in het algemeen en niet alleen specifiek voor TS.

Anya schreef:

Nou dan bokt over 3 mensen heen, want ik deel die mening ook.
Als je medische oorzaken hebt uitgesloten blijft een opopgevoed paard over dat al naar gelang haar 'zin in iets' besluit tot wangedrag of niet. Jalouzie, door mensen heen lopen, dreigen met de kont, voernijd, stampen op stal.. allemaal onopgevoede gedragsaspecten van een dominant paard.

En dominant gedrag van die orde moet je dominant aanpakken.
Eén van mijn paarden is 1.80 en toen hij jong was probeerde hij te bijten en constant in jouw ruimte te komen. Gewoon terugzetten en nee zeggen had geen enkel effect. Wel een duidelijke stomp. Of een schop met de bovenkant van mijn voet op de weke delen. Inmiddels is hij volwassen maar weet wel dat hij niet moet bijten, niet moet trekken en zeker niet in mijn ruimte moet komen.

chocobroodje schreef:

aerdenhout1 schreef:

Oei oei oei..nu krijg ik waarschijnlijk heel bokt over me heen, maar deze merrie zou bij mij een pak op haar..je weet wel...krijgen, die ze in haar hele leven nog niet heeft gehad!
Ik ben ik en Ik ben de baas! Of je nu, ik weet niet wat, hebt meegemaakt kan me niet schelen, maar IK word even niet opzij geduwd, meegetrokken, gebeten, getrapt, meegesleurd of aangevallen bij het eten geven!
Doe je het goed volgt een uitbundige beloning, ga je door, dan is daar ook de straf die een leider uit een groep je zal geven!
Let wel...ik kan een angstig en een mishandeld paard herkennen!
Ik haal uit dit verhaal een merrie die over een mens heen gaat en haar plek niet weet!

Nou mij niet Ik heb ook zo'n pony gehad. Ik heb haar ooit 1x te pakken gehad nadat ze mij de wei uit wou jagen daarna was het de liefste pony die ik ooit heb gehad

JoCo schreef:

Alleen ben ik er nog niet helemaal uit van dat scheiden, voorlopig is dit dus nog niet zo (wij zijn voor 3 dagen op vakantie) maar ik wil het dus wel gaan doen. Het "plakken" wordt nl steeds erger, en bovendien leert ze mijn ander paardje "slechte" manieren zoals weglopen als je met het halster aan komt. Nu zijn ze ook vooral op elkaar gericht, maar ik wil hun aandacht naar mij keren. Ze staan trouwens gewoon langs elkaar hoor, in hetzelfde weiland, maar met een stroomdraadje ertussen.

Brendaaaa schreef:

Ik zou bij dit dier de join-up methode eens toepassen. Kijken of dit de juiste uitwerking heeft. Dit paard lijkt een duidelijk gedragsprobleem te vertonen en ik denk zeker niet aan iets medisch....

Brendaaaa schreef:

Ik zou bij dit dier de join-up methode eens toepassen. Kijken of dit de juiste uitwerking heeft. Dit paard lijkt een duidelijk gedragsprobleem te vertonen en ik denk zeker niet aan iets medisch....

Lusitana schreef:

Wat Monty Roberts cursus betreft, die methodes zijn veel te vast en dat werkt nu eenmaal niet voor elk paard. Ik ben zelf zeer kritisch naar dat soort cursussen.
Je hebt meer aan iemand/een stal die allerlei methodes kan en wil mixen indien nodig.
De beste vakmensen zijn juist die kijken naar de individuele behoefte en kunnen improviseren en niet vasthouden aan vaste methodes.
Daarom is vakmanschap ook niet in een cursusje hier of daaraan te leren. Het is kunnen toepassen wat je overal geleerd hebt en uit ervaring weet en met logica kunt bedenken. Hoe breder onderlegd, hoe beter.
Je kunt bij paarden wel zeggen als hij dit doet, doe jij dat, maar wat als het paard net iets anders doet? Dan staat zo'n cursist en meestal ook de leraar, met de handen in het haar.
En wat dan bij dát paard werkt hoeft weer niet voor het volgende paard te werken.
Nogmaals, dat is waarom boeken niet ver op gedragsproblemen in gaan en waarom TS, die zelf best lang ervaring heeft nu ook voor iets nieuws komt te staan.