Bokt.nl

tita schreef:

Nou beesten laten pijn doen is niet mijn optie en ook als hij zich nu zou verstappen of koliek zou krijgen lap ik hem gewoon weer op.

Ik heb nergens gezegd dat ik hem ga verkopen of dat ik hem op transport doe...dat maken jullie er allemaal zelf van.
Net als het feit dat jullie niet weten hoe ik mijn paard houd en stalt..ik geef gewoon aan dat ik het me kan voorstellen hoe het loopt. Je kunt een paard niet levenslang houden als je er geen zin meer in hebt, financieel niet aankunt of als je geen 2 paarden kunt onderhouden en toch de "sport" in wilt

Hij gaat ook gewoon dood bij mij dus ik hoef die filmpjes er niet te zien.

Ik ben anders dan de meeste mensen en houd dus mijn paard aan terwijl ie
a oud is
b kan er al 7 jaar niet meer mee doen waarvoor ik hem aangeschaft heb..letwel tot feb werd ie 5x in de week gereden (en kan nog steeds dagelijks bereden worden)
c ik betaal er gewoon flink voor

Ik kan me wel heel goed verplaatsen in mensen die hun oude/geblesseerde paarden verkopen.
Letwel het paard is er voor jouw plezier jij bent er niet voor het paard zijn plezier.
En ik denk dat iedereen het met me eens is paard houden is errug duur.
Nu heb ik gewoon mazzel ik mis die 200-300 euro per maand niet en daarom mag ie gewoon bij me blijven.
Had ik een slechtere baan gehad dan was zijn leven wel anders verlopen.

Hij komt niks te kort staat volpension en komt nu ong 5-8 uur per dag op de weide maar toch.......had nooit verwacht dat ik het niet leuk meer zou vinden.
Paarden en ik dat was voor eeuwig inmiddels ben ik erachter dat NIKS voor eeuwig is.

Dashke schreef:

Ik heb beide situaties al meegemaakt...

Mijn eerste pony (die inmiddels +/- 23 jaar is) staat nog steeds bij mijn ouders. Ik had hem gekregen toen ik 9 jaar was, en ben er ondertussen 20. Het was een echte kanjer! Wat hou ik van hem. Ik heb zoooveel dingen met hem meegemaakt. Zowel positief als negatief. Maar ik kijk met een glimlach terug op elk moment dat ik tot hier toe al met hem heb meegemaakt. Hij is de laatste 5 jaar al 2 keer door het oog van de naald gekropen met een koliekaanval, maar we konden hem er telkens doortrekken. Daar waar de dierenarts zijn kansen als bijna onbestaand had ingeschat, hebben we volgehouden, en dat heeft geloond. Hij is gewoon een deel van het gezin en zal daarom nooit, jamais, never zijn huisje hier verlaten. Hij staat met zijn maatje op de wei te genieten, en 's winters komt hij binnen. In zo'n situatie voel ik me vereerd dat we thuis de middelen hebben om dit te doen.

Maar het is bij mij thuis ook al anders geweest.. Spijtiggenoeg..
Er was ingebroken bij mijn ouders. Dit in verschillende huizen in de straat. De politie zei dat ze overal ingebroken hadden waar geen hond was. Daarom hebben mijn ouders toen besloten om een rottweiler te kopen. Maar ken je dat, het moest weer snel snel gaan. Hadden ze ergens op het internet een rottweiler teefje gevonden van 6 maanden oud. Ze zat al 6 maanden in hetzelfde hok in een kwekerij en was volledig zotgedraaid. Maarja, het moest snel gaan van mijn ouders, en ze hebben ze dan maar meegenomen. Haar naam was Jess. Ik had mijn bedenkingen al want vond dat het allemaal toch wel heel erg snel ging. Achja, nemen zoals het kwam was het enige dat ik kon doen. Ik was meteen verzot op Jess. Wat was ze lief en vol energie. Ik hield me altijd bezig met haar, want haar manieren waren 0,00 ! Ik ging 2x per week met haar naar de hondenschool en ze was echt ongeloofelijk. Zo intelligent! Ik was nog nooit tevoren naar een hondenschool gegaan maar ik vond het echt fantastisch en amuseerde me rot. Maar mijn moeder vond het allemaal zo fijn niet meer. En dat kwam gewoon omdat zowel mijn moeder als stiefvader totaal niet consequent waren met Jess. De ene keer mocht ze niet in de zetel, de andere keer wel, dan werd ze echt gestraft voor in huis doen, en dan werd er weer eens mee gelachen. Er zat totaal geen structuur in voor Jess en ze snapte het gewoon niet. Ondertussen was ik gaan samenwonen met mijn vriend maar ging nog steeds naar de hondenschool met haar, en was nog vaak met haar op stap. Toen was plots de maat vol voor mijn moeder en Jess ZOU EN GING vertrekken. Als ik voor haar geen baasje vond binnen de 2 dagen ging ze Jess naar het asiel brengen! Ik wist gewoon niet wat te doen! Ik wou snel snel zelf verhuizen naar een huisje met tuin zodat ik ze zelf kon houden, maar dat wou mijn vriend niet, ivm de borg enzo, wat ik wel begreep.. Dus als ik wou verhuizen was het op mijn ééntje, zonder hem! TOTALY OUT OF THE QUESTION! Ik heb toen voor Jess een nieuw baasje gezocht en gelukkig gevonden. Als je spreekt van verdriet en een gebroken hart ... Nog nooit in mijn leven heb ik zulke pijn gevoeld. En dit allemaal omdat mijn moeder en stiefvader het niet konden opbrengen om consequent met haar bezig te zijn. Ik werd daar zo kwaad van! Ik gaf ze raad, maar ze wouden gewoon niet luisteren. En daar was mijn Jess het slachtoffer van.

Ik denk dat dit vaak het geval is! Gewoon mensen die overhaast een beslissing nemen en er niet voor willen opdraaien. Uiteindelijk zijn alleen de dieren daar de dupe van. Maar wat doe je daaraan? Ik heb aan de levende lijve mogen ondervinden dat dit echt hartverscheurend kan zijn. Ik hoop dat mensen in de toekomst wat meer denken aan het welzijn van de dieren ipv aan hun eigen plezier.