
Mijn paard gedroeg zich netjes mét hoofdstel, gewoon omdat dat voor hem meer werken betekende denk ik. Toen ik met halster naar buiten ging dook hij meteen naar het gras. Dus ben ik met hoofdstel naar buiten blijven gaan (koord hing ook gewoon slap hoor) tot we genoeg geoefend hadden in de wei met volgen aan het halster. Nu kunnen we aan het halster naar buiten

Mijn ervaring is ook dat je beter een lang touw of longe kunt nemen ipv een halstertouw, zo word je niet meegesleurd als hij verschiet, maar kan je hem even "laten gaan", en meteen weer rustig terugnemen. Voelt het paard zich ook niet opgesloten ofzo

Over dat roepen naar z'n vriendjes, dat doet de mijne ook nog steeds. Maar als je dan doorzet, is het na een goeie 500m over, de vriendjes zijn uit zicht, en alleen ik blijf over, dus focust hij zich maar al te graag op mij
Hoe meer je dan weg gaat, hoe meer hij het gewoon wordt, en op het einde wandelt hij op z'n dooie gemak mee met jou.Succes!
, maar dat zou je dan later weer op kunnen lossen.
Maar ben wel benieuwd of jullie nog een nieuwe poging gewaagd hebben. 