Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-08-07 11:18

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 09-08-07 11:18

Ik vind dat je goed bezig bent hoor!
Alles rustig aan om eerst vertrouwen te krijgen en dat rijden dat komt dan wel voor jou.
Dat je bewust nadenkt over elke stap die je paard zet en wat dat dan voor jou betekend is alleen maar goed maar probeer het wel van de positieve kant te blijven zien Haha!

.
En dat je niet meer zo op je paard kan stappen?...met een trapje op je paard klimmen is toch alleen maar beter voor het paard Knipoog

**Geplaatst**: 09-08-07 11:29

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 09-08-07 11:29

Is bij ieder oudergeworden persoon zo, lijkt mij..
Iedereen denkt dat het haar/hem niet overkomt.. maar hoe ouder je word hoe minder ruig je gaat doen op een paard.

**Geplaatst**: 09-08-07 11:33

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 09-08-07 11:33

@ Cassidy - ik ben het op zich met je eens maar ik denk dat je het wel moet relativeren. Als je bewust en met (liefst wederzijds) respect met je paard omgaat en daarbij veiligheidsmaatregelen in acht neemt (paard rustig leren kennen, altijd rijden met cap en tot je je absoluut zeker voelt in een bak en niet alleen) kun je toch relaxed deze sport beoefenen terwijl je de veiligheid van het paard en jezelf niet uit het oog verliest. Stap ik nu nog op een groen paard dat ik bij een boer uit de wei geplukt heb? Nee! Maar als gewezen penny-meisje (jaja ik durf het hardop te zeggen...ehm schrijven Clown

) blijft met paarden omgaan en rijden waarschijnlijk de rest van mijn leven een magische aantrekkingskracht op mij hebben! Haha!

Natuurlijk brengt paardrijden (onvoorspelbare) risico's met zich mee maar heb je dit niet ook door bijvoorbeeld in de auto te stappen? Mijn man maakt zich zorgen om de gezondheid van de kinderen en mijzelf vanwege de pony/het paard...maar hij zit elke dag gemiddeld drie uur in de auto!

**Geplaatst**: 12-08-07 18:44

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 12-08-07 18:44

ik herken ook een hoop, na 10 jaar niks meer met paarden te hebben gedaan heb ik in 2002 op mijn 31e mijn eerste paard gekocht. en moest voor mijn gevoel ook weer vanaf de grond beginnen haha!! Lachen

ik wist NIKS meer!! al die vanzelfsprekendheid was weg maar ik kon het gelukkig snel weer opbouwen door niet te veel na denken en gewoon te doen

inmiddels heb ik twee paarden, ze staan aan huis en de derde is op komst Haha!

**Geplaatst**: 14-08-07 21:21

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 14-08-07 21:21

Ik heb het ook wel gehad die angst.. en heb het nu voor 2 pony's...

**Geplaatst**: 15-08-07 19:12

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 15-08-07 19:12

Hoi hoi,

Laat ik me eerst voorstellen.
Jacqueline, 23 jaar oud en wonend in helmond.

Nou ik ben hier dus nieuw op het forum en vind het wel leuk om al deze berichtjes te lezen. Ik heb zelf toen ik een jaar of 13 was een heel klein jaartje paardgereden en ben er mee gestopt omdat ik het niet echt leuk vond om in een les te rijden. Het hoogte punt was het galoperen en dat was toen 2-3 rondjes dus niet "genoeg" voor mij. Heb daarna nog wel een aantal keer buiten gereden met mijn tante, maar niet heel veel.

Nou een oud buurmeisje van ons zit nu dus onder paardrijden en die vroeg of dat ik een keer mee wilde komen kijken. Nou ik had dus vrij gevraagd op het werk en gin mee kijken en ja hoor het begon weer te kriebelen. Ik heb meteen een afspraak gemaakt voor een "proefles" op een zaterdag avond. Nou met eeb trapje om op het paard te komen ging ik dan rijden. We hadden echt een fijne instructeur, en het was geen echte les, maar wel veel aandacht op hoe je rijdt. Toen was ik dus meteen verkocht en ging vast op zaterdag. Helaas kon ik die maand niet vaak op zaterdag omdat ik veel verjaardagen had, dus haalde ik die maandagavond in. Maandag was echt een les en ik moet zeggen dat vind ik toch minder prettig rijden. De 3e keer ging ik op een paard "wat ik wel aan zou kunnen". Ze waren alleen vergeten te zeggen dat ik niet met zweepje moest en toen ze los liet ging ie er meteen in galop vandoor. Mijn eerste reactie was teugels los en laat maar lopen, ik hoor wel wat ik moet doen. Nou was er niet vanaf gevallen en als ik er nu op terug denk was het eigenlijk wel gaaf.

Nou is het een paar maanden later en gaat het wel wat beter, maar ik zit nog steeds niet ontspannen genoeg op het paard waardoor het sturen echt een ramp is. Gelukkig dat we op zaterdag echt een goede instructeur hebben want ik besef nu dat ik vroeger nooit echt paardgereden heb, maar altijd maar de rest gevolgd heb. Mijn moeder (47) is ook sinds kort begonnen en heeft daarvoor nog nooit op een paard gezeten (was wel grappig om de eerste prive les te zien, klotste echt op en neer). Dat gaat nou ook al redelijk goed, maar ze durft nog niet te galoperen.

Nou dat was het wel voorlopig.

-xxx- Jacky

**Geplaatst**: 15-08-07 20:06

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 15-08-07 20:06

ik herken je "probleem" helemaal. ik heb namelijk het zelfde. "vroeger" kon het mij allemaal niet gek genoeg gaan. ik reed op de wildste paarden en als er eens gebokt werd dan vond ik het geweldig. als er eens iemand was met een paard die je er steeds af gooide en de eigenaar er zelf niet meer op durfde dan werd ik gevraagd omdat ik overal op stapte. ik kende geen angst. ik heb met mijn pony ook cross gereden en ik sloeg geen hindernis over. die dikste en hoogste hindernissen waren mij niet hoog genoeg.
later kwam ineens de spanning. als ik alleen was dacht ik steeds aan wat er allemaal kon gebeuren maar als er iemand bij mij was kon het me niets schelen.
twee jaar geleden ben ik gestopt met rijden toen ik 10 maand zwanger was. ik kon er niet meer op komen zonder een krukje en besefte toen dat het onverantwoord was om met zo'n dikke buik te gaan rijden. het paard waar ik toen op reed werd vlak na mijn bevalling verkocht door de eigenaar. ik heb na die tijd nog twee paarden bereden maar het laatste jaar heb ik niet meer op paard gezeten.
nu heb ik mezelf een eigen pony veulen gekocht en zie best wel tegen de komende tijd op. een veulen is nog groen en onzeker. ik ben soms bang dat er wat kan gebeuren. ik moet tenslotte wel weer voor mijn gezin zorgen. maar ik denk dat het in de toekomst wel weer goed komt.

we moeten weer vertrouwen in ons zelf krijgen en in de paarden. hoe vaker we met de paarden bezig zijn hoe vanzelf sprekender het word. ook leer je in de toekomst je paard steeds beter kennen waardoor je precies weet wat hij wanneer gaat doen. dus je bent meer voorbereid op zijn reacties.

het komt vast wel goed, maar doe het in je eigen tempo. succes

**Geplaatst**: 15-08-07 20:32

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 15-08-07 20:32

ach hier nog een, ik ben nu 43 en nu bezig aan mijn 3e paardje.met de vorige twee heel vervelende dingen meegemaakt zodat ik t niet meer aandurfde, nu een zogenaamd bomproof paard gekocht, je raadt t al 4 weken geleden eraf gebokt ziekenhuis enz.baan kwijt man duidelijk not amused,kinderen waren moeder ff kwijt.nu heb ik hulp gezocht en begin bij t begin.grondwerk en vertrouwen!dan maar ff niet rijden.Eerst vertrouwen in mekaar krijgen we snappen mekaar nu duidelijk niet dus het is gedoemd te mislukken.Maar ik zet nu door en voormijn part duurt t een jaar voor ik er weer opga maar t gaat me lukken.Wat ik nu in een middag leer daar wist ik vroeger niks van.Vroeger crossen harder harder en wilder en nu boeh als zn staart zwiept word ik al bang.sterkte allemaal en de liefde voor paarden blijft in je bloed zitten,daar is niks aan te doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-07 10:57

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-07 10:57

Gek is dat eigenlijk vroeger niet gek genoeg en heel gek om alles te doen met paarden en nu ineens die onzekerheid en angst. Ik vind het wel heel mooi om te lezen dat ik niet de enige ben. De ervaringen die ik lees stellen me gerust alles op zijn tijd en ik neem er zeker de tijd voor. Ik ga zaterdag naar het Parelli Event in Lunteren en hoop daar ook weer eeng raantje mee te pikken qua omgaan met.....
Gister was ons meisje gepikeerd die dag ervoor niet met haar gereden of gelongeerd, ik kwam de wei in en ze liep weg.... even later is het wel goed gekomen maar ze keek echt naar me van hmmm ik heb te weinig aandacht gehad en jij bent stout!! Bloos

je zoekt het maar uit!!

Ik heb er na mijn vakantie niet meer op gezeten maar ga het zondag weer langzaam proberen met trap Haha!

Ja bang, onzeker of niet paarden liefhebben zit in je bloed!!

Gr. Chrisssss

**Geplaatst**: 20-08-07 11:58

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 20-08-07 11:58

Vreemd hè, ik herken het ook.
Nouja vreemd, het gaat/voelt niet meer als vanzelf bij en op zo'n paard, je bent er een beetje uit. Aan de andere kant, als je erop zit voelt het wel weer vertrouwd en heerlijk! Zo ben ik hier ook terecht gekomen, na een jaar of 15 eruit te zijn geweest.
Het is je verantwoordelijkheidsgevoel als mama, er moet je gewoon niets (ergs) gebeuren. Je bent inderdaad ouder, wijzer en denkt meer na over de gevaren. Heeeel irritant, vind ik ook!

Ik ben ook steeds bang (rij 1 of 2x per jaar de laatste jaren en dat is veel tekort) dat het paard mijn angsten voelt en zich daarnaar gaat gedragen of er ook gespannen door raakt. Gelukkig kan ik me vrij goed ontspannen, misschien door een hele tijd yoga gedaan te hebben. Rustig adem halen en proberen vertrouwen te hebben in jezelf en het paard, dat hielp me wel laatst met een strandrit.
Die strandrit, dat was echt heel lang geleden, maar weer zo lekker! Op een vreemd paard nog wel. Ik moet wel zeggen dat er een vriendin mee was op haar eigen paard en dat is een rustig, zeker team. Dat is fijn om mee samen te rijden.

Is je vriendin, waarmee je het paard hebt zeker van haarzelf bij/op het paard? Zo iemand naast me geeft mij een zekerder gevoel. Jou ook?

Ik zoek ook nog iemand die met me samen wil rijden, de paarden lenen is het probleem niet, maar ik ga echt niet alleen... Helaas woon je wat te ver weg Knipoog

**Geplaatst**: 20-08-07 12:22

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 20-08-07 12:22

hoi hoi,

Ben barbara, 32 jaar en moeder van 3 kids.
Heb vroeger jarenlang paardgereden kende totaal geen angst. toen kwamen de kinders en ben ik gestopt met rijden.

Na verloop van tijd begon het idd weer te kriebelen en ben ik een verzorgpaard gaan zoeken. Dit bleek een kreng te zijn die alle verzorgsters incl. eigenaresse eraf gooide. Heb nooit meer op hem gereden maar wel gewoon verzorgd.

Heb na een tijdje besloten om te tsoppen en ben les gaan nemen op de manege. dit omdat ik toch ook erg onzeker en angstig was geworden. de 3e les op de manege heb ik een bloedsmak gemaakt van ene paard wat de kolder in zijn kop kreeg tijdens het uitstappen..ben met mijn voet in de beugel blijven steken en kreeg zo nog een rondje van de zaak totdat iemand hem kon pakken.

Scheet sindsdien echt in mijn broek maar hou teveel van paarden om er niet mee om te gaan. Heb toen een shet gekocht om daarmee te grondwerken en voor de kar mee te gaan. Op deze stal staan nog veel meer eigen paarden en we zorgen ook allemaal onderling voor elkaars paarden. Loop dus dagelijks ook met andere grote paarden etc.

Ben nu op de fjord van mijn vriendin begonnen met rijden in de polder...wel zonder zadel want ben voorgoed genezen van ene zadel sinds die val! ben dus een echte barebacker. en dat gaat prima! Merk ook dat ik steeds zekerder wordt in de omgang met alle soorten paarden en pony's en dat ik dat nu ook ga uitstralen.

ben inmiddels ook de trotse eigenaresse van een prachtig mooi NRPS merrie veulen van bijna 3 mnd. Ik ga met haar ook parelli doen en weet zeker dat ik samen met haar een dusdanig goede band op ga bouwen dat er geen onzekerk=heid meer aan te pad hoeft te komen.
Het is niet meer dan normaal dat je als moeder zijnde ineens angstig en onzeker bent...je hebt nu zoveel meer verantwoordelijkheid en je hart ligt open en bloot (je kids) .

Paardrijden brengt gewoon risico's met zich mee mara als je eerst zorgt dat je paard en jij een goede band opbouwen alvorens erop te stappen zonder te weten hoe of wat dan ben je goed bezig. wederzijds vertrouwen en respect!

En wat betreft dat opstappen...ha ha ha..ik ken het..ik lijk wel een oud wijf...ook ik neem altijd een krukje hoor om op te stappen ha ha ha ....

helaas heb ik sinds die val wel nog regelmatig last van mijn knie wat ook helaas zo zal blijven maar goed training doet een hoop denk ik. hoop dat de spieren daar weer wat sterker zullen worden.

succses allemaal! erg leuk om te lezen en nu te weten dat er meer zijn die dit probleem hebben

groetjes,
Barbara

Sucsses

**Geplaatst**: 20-08-07 13:27

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 20-08-07 13:27

Nog niet zo lang geleden had ik ook een grote angst voor grote paarden.
Met name m'n twee grote verzorgpaarden, nu ben ik helemaal over die angst heen en loop ik de wei
in en uit alsof er nooit iets is geweest.
Ik ben zo bang geworden doordat ik tegen het poortje aan gekneld stond, terwijl er voor me een paard
met z'n kont naar me toe stond.
Ik gaf hem een klein duwtje, waardoor hij zich zo enorm verschrok en ik een enorme bok tegen m'n been kreeg.

Na dat toeval durfde ik dus echt de wei niet meer in, ik was zo verschrikkelijk bang dat ze zich weer zouden verschrikken.
Stap voor stap ben ik terug begonnen, ik ging de paarden aaien in de wei, en stilletjes aan durfde ik weer de wei in.
Maar zodra ik zag dat een paard angstig reageerde werd ik weer bang, en onzeker.
doordat ik me bang en onzeker voelde schrokken de paarden zich nog vluggen.
Van een mede-bokker heb ik de tip gekregen om rustig te zingen, het hielp me echt!
Ik voelde me steeds minder onzeker, en nu rij ik zelfs op de paarden.

Dus als het jou kan helpen, zingen!
Neuriëren, of zachtjes wat in je eigen mompelen.
Bij mij hielp het alvast , hoop dat je er wat aan hebt, het is altijd het proberen waard.

Nog héél veel succes! Knipoog

**Geplaatst**: 20-08-07 15:20

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 20-08-07 15:20

Karen, dat is echt een goede tip! Ik herinner me dat toen ik alleen in de wei reed op paarden die niet altijd even rustig waren (natuurlijk ook met andere paarden eromheen in de wei, geen ideale situatie), ik dat ook deed; zachtjes zingen in mezelf en dan werden zowel het paard als ik rustiger...
Goede tip!

**Geplaatst**: 21-08-07 08:50

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 21-08-07 08:50

Ik was ook zo bang dat ik alles verleerd zou zijn! Ik ben sinds kort de bijrijdster van een geweldige tinker en had aan de eigenaresse ook eerlijk verteld dat ik 15 jaar niet gereden had.

De eerste keer was ik toch een beetje zenuwachtig, zeker omdat je denkt "oh fijn, een koelbloedige tinker" en dit blijkt dan weer een ontzettende voorwaartse dame te zijn (klein beetje druk en ze springt van stilstand zo aan in galop).

Maar....eenmaal in het zadel voelde het toch weer meteen als vroeger...
Toen de staleigenaar zei dat hij blij was dat Emily nu zo goed gereden werd zei een stemmetje van binnen ook "jippie, ik kan het nog" :p)

Het grootste verschil vind ik dat ik vroeger het liefst op paarden reed die liever gebruik maakten van 2 benen ipv 4 en je dus voornamelijk aan het vechten was. Emily is ontzettend gevoelig voor alle hulpen en het is gewoon heerlijk om met haar bezig te zijn zonder te vechten maar meer als samenspel.

Grappig hoe je nu heel anders tegen het rijden zelf aankijkt!

**Geplaatst**: 25-08-07 10:11

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 25-08-07 10:11

Ik ben zelf ook best snel angstig.
Maar mijn ervaring is het gewoon op je eigen tempo te doen.
Dus als jij denkt dat je er aan toe bent om te rijden, dan pas ga je.
En vooral niet gaan rijden omdat een ander dat zegt.
Je moet voor je zelf bepalen wanneer je er aan toe bent.
Eerder heeft dat toch geen zin, want als er dan iets gebeurd.
Dan kom je echt niet meer van je angst af.

**Geplaatst**: 27-08-07 22:27

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 27-08-07 22:27

Hahaha, wat heerlijk om jullie verhalen te lezen, heeeeeeul herkenbaar.
Na 12 jaar niet gereden te hebben, heb ik (36 jaar oud) een paard gekocht. Een meisjesdroom eindelijk verwezenlijkt. Maar het onbesuisde meisje is een volwassen vrouw geworden. Kijkt anders tegen dingen aan, denkt na en refereert aan "gevaarlijke" herinneringen. Vertrouwen komt terug, maar minder snel dan vroeger. Leuk te lezen dat het eigenlijk bij iedereen zo werkt! Knipoog

**Geplaatst**: 28-08-07 07:00

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 28-08-07 07:00

Dat heb ik zelfs al, na mijn vorige paard overleed (dat was echt de grootste sukkel die je maar kan hebben) heb ik nog wel beetje verzorgpaardjes gedaan, maar dat is het toch niet helemaal. Tijdens en na mijn opleiding reed ik eigenlijk helemaal niet meer. Heel af en toe mocht ik op een verzorgpaard van een vriendin, maar dat was ook een megabraaf beest. Toen kocht ik mijn paardje als veulentje met het idee van ik ga hem als hij straks 3 of 4 is lekker zelf inrijden. Het grondwerk gaat allemaal prima, we kunnen lezen en schrijven met elkaar. Aan de longeerlijn luistert hij eigenlijk naar niemand, alleen naar mij (heel leuk, behalve als je ziek bent ofzo) en hij loopt zonder touwtje achter mij aan.
Maar toen kwam het erop zitten. Nadat mijn goede vriendin en verzorgster er een paar keer op had gezeten ging ik. Heel stijf en gespannen klom ik erop. Eerst een minuut of 10 alleen maar stil gestaan om mezelf vertrouwen te geven, want mijn paard stond echt zo van lalalalala gaan we nog wat doen?
Ik heb er een paar keer op gezeten, en een beetje gereden, maar toen heeft hij 1 keer een raar sprongetje gemaakt en toen sloeg bij mij de angst weer toe.
Inmiddels heb ik er niet meer op gereden, ik heb wel een hele goeie verzorgster die hem voor mij aan het inrijden is, maar ik zie af en toe de leuke sprongen die hij kan maken, en daardoor durf ik alleen maar minder.
Ik rij nu wel op een paardje van 22 om mijn zelfvertrouwen weer op te bouwen, maar ik vind het zelfs op hem af en toe eng. Ik durf echt al veeeel minder als vroeger, maar ik ga wel iemand erbij halen die mij kan helpen met mijn zelfvertrouwen. Zij heeft al meer mensen op stal geholpen, dus denk dat dat wel perfect voor mij is. Ik heb toch mijn paardje gekocht zodat ik er ook op kan rijden, maar dat gaat wel weer goed komen.

Bij mij was het al na een jaar of 4, ben nu 21, maar ik heb toen ik actief reed een paar hele rare vallen gemaakt, waardoor ik ook al behoorlijk bang was geworden.
Ik zou het gewoon rustig aan opbouwen en toch les gaan nemen bij iemand die jou kan helpen het vertrouwen terug te krijgen, dus niet iemand die alleen maar prestatie gericht is.

**Geplaatst**: 28-08-07 12:30

Re: Na 20 jaar weer in het zadel .... en nu ....

Geplaatst: 28-08-07 12:30

Gewoon doorzetten.
Die onzekerheid gaat vanzelf weer weg. Je moet er gewoon weer inkomen.
Al zal je denk ik wel voorzichter zijn als vroeger. Maar daarom is er ook heb spreekwoord: wijsheid komt met de jaren Knipoog

Nomineer dit bericht ×