Geplaatst: 22-04-19 21:12 D_M_L schreef:@HippoLogic, in paniek vind ik ook te ver gaan. Maar ik beschouw dat als iets anders dan het ervaren van stress. Ik vind -niet uit veel ervaring gesproken, maar op basis van de kleine ervaringen die ik heb opgedaan- dat als een paard iets spannend vindt, of ergens gestrest van raakt, wanneer jij dat van hem vraagt en het nieuw is, dat je hem dat toch in alle rust moet blijven vragen tot hij reageert, waarop je alle druk meteen loslaat wanneer hij reageert. Anders leert hij toch niet dat die spanning niet nodig blijkt te zijn? Hoe kijk jij hier tegenaan? Er zijn natuurlijk nog andere manieren om een paard iets te leren, via een andere weg, maar wat vind je van deze benadering?
Wat een goede vragen.
Laat ik met vraag 1 beginnen "Ik vind -niet uit veel ervaring gesproken, maar op basis van de kleine ervaringen die ik heb opgedaan - dat als een paard iets spannend vindt, of ergens gestrest van raakt, wanneer jij dat van hem vraagt en het nieuw is, dat je hem dat toch in alle rust moet blijven vragen tot hij reageert, waarop je alle druk meteen loslaat wanneer hij reageert."Ik werk niet met druk, ik werk met het geven van keuze. Een vreselijk spannende benadering voor iedereen (incluis mezelf) die in een traditionele paardenwereld is opgegroeid. Wat ik daarmee bedoel is dat wanneer ik het kleinste (!) signaal van onrust, stress, onzekerheid, twijfel, aarzeling in het paard bespeur ik het paard tijd geef.
Die eerste stap geeft het paard de gelegenheid en tevens de mogelijkheid om zichzelf ervan te overtuigen het toch te doen. BV het paard is bang voor de trailer, ik blijf niet vragen tot hij erop staat. Ik vraag hem een kleine stap te doen (stap 1 in het process is de trailer bekijken) en daarna 'te benaderen' (dat kan betekenen: een stap richting trailer doen vanaf 15 meter afstand)
Wanneer hij niet genoeg moed heeft dan wacht ik. Ik bekrachtig alle stappen met een appetitive (iets wat het paard graag WIL KRIJGEN) om te communiceren wat ik wil een hem aan te moedigen. Als ik op zo'n moment over zou gaan op dwang, dan is de kans op 'trigger stacking' vele malen groter.
Ken je dat gevoel dat iets mis ging in de ochtend? Je versliep je. OK geen probleem, ff een tandje hoger en je haalt het nog om op tijd te komen op de werk. Maar dan is er een ongeliuk gebeurt en er is file. Balen! Grrrr.... Dan staat de brug ook nog omhoog (g@dverdegrrr(*^*&^##$%) en je komt op je werk en je nieuwe collega heeft een beetje een domme vraag over iets dat je al 4 keer hebt uitgelegd.... Wie denk je dat er een snauw kan verwachten? Op wie wordt er af gereageerd? DAT is trigger stacking: het is niet de collega die jouw slechte bui veroorzaakt, maar het is wel de druppel!
Dat is trigger stacking. Dat gebeurt ook in je paard als je 'doorvraagt' (iets wat heel normaal is in de traditionele paardenwereld) maar zelfs lichte paniek ("eventjes omhoog komen") is onnodig en verhinderd het leerproces.
'Doorvragen' geeft vroeg of laat meestal wel een terugslag in je training. Daarom is het beter dit helemaal te voorkomen.
Vraag 2 "Anders leert hij toch niet dat die spanning niet nodig blijkt te zijn? "
Als je een keuze geeft, geduld hebt en je paard dus bij het minste of geringste twijfel (van zijn kant) hem gelegenheid geeft, dan leer je hem juist dat hij zichzelf kan geruststellen en bouw je aan een paard met veel zelfvertrouwen en vertrouwen in zijn omgeving, inclusief de trainer.
Dit is lastig omdat je je eigen agenda van tijd moet loslaten. Maar als je dat kan, ik heb het keer op keer meegemaakt, dan win je tijd als je over langere tijd kijkt. Wat in het begin misschien 3 minuten extra kost (en geloof me dat voelt als een eeuwigheid! Vooral als er mensen staan te kijken), bespaart je tijd voor de rest van je leven. Laat je een paard op buitenrit gewoon zelf beslissen wanneer hij over die houten brug wil lopen, dan kost dat je misschien 3 minuten of misschien wel 10. Maar met deze methode is je paard daarna voorgoed klaar met 'enge bruggen' want hij heeft zichzelf overtuigd!
Wanneer je blijft doorvragen is er gewoon een grotere kans dat het paard bij elk bruggetje moeilijk blijft doen, al is het maar 30 seconden (maar wel elke keer, tot groot ongenoegen van de ruiter, die trigger stacking van irritatie krijgt)
Vraag 3 "[i]Hoe kijk jij hier tegenaan? "[/i] In mijn werk als paardentrainer bij de SPCA (Canadese dierenbescherming) heb ik ook keer op keer gemerkt dat wanneer je de paarden keuze geeft, ze zichzelf overtuigen. Wil een nieuw paard geen medicijnen of mag je geen zalf in zijn oog smeren? Prima, we gaan eerst wat anders doen en komen na het vegen van het gangpad wel weer even terug. Mag het nog niet? Prima, we gaan eerst voeren en vragen daarna weer toestemming. Elke keer gebruiken wij ook positieve bekrachtiging om te communiceren wat we willen. BV target de wormkuur (click/snoepje) en herhalen dat. Mag hij nog niet in je mond, dan komen wij straks terug, hier heb je gewoon je hooi.
Het is keer op keer gebleken dat wanneer dieren een keuze krijgen en ze daarmee controle over hun omgeving krijgen, ze veel meer bereid worden tot medewerking.
Vraag 4:" Er zijn natuurlijk nog andere manieren om een paard iets te leren, via een andere weg, maar wat vind je van deze benadering?" Ik kies dus altijd voor de meest duurzame benadering die op de lange termijn het minste stress veroorzaakt bij mens en dier, het meest effectief is en de langdurigste resultaten geeft. Het zorgen voor een win-win in training (het dier wint er iets bij: controle, leert zichzelf te kalmeren en wordt dapperder) en de trainer wint: krijgt resultaat, is voor mij prioriteit.
Loslaten van druk is niet echt een keuze, dat is
e doet het, of je doet het niet, maar dan maak ik het lekker express HEEL VERVELEND voor je. Dat is dus geen keuze. Het wordt vaak door trainers gepresenteerd als keuze, maar 'kiezen voor iets wat je niet wilt' is dwang.Vind je het leuk om naar de tandarts te gaan en geboord te worden zonder verdoving? (Dat deed de schooltandarts bij ons vroeger!!) Wat als je een touw om je hoofd krijgt en de tandartsassistente trekt je voortdurend naar de stoel waar de tandarts met een piepende boor klaar staat...
Heb je dan een keuze? Hoe zou je je voelen? Zelfs als je in de stoel gaat liggen met je mond open, voelt dat als een keuze? Ben je dan blij en tevreden als je die keuze hebt genomen?Ik was vroeger zelf heel bang voor de tandarts maar ik heb mezelf getraind met positieve bekrachtiging en 'controle': ik kreeg ik een handspiegel om mee te kijken, ik mocht met mijn man mee en dan even in de stoel liggen en weg wanneer ik wilde en als ik mijn hand opstak hield stopte hij met wat dan ook. Heel fijn.
