
Goof, er is een heel fijn paard op stal waar ik helemaal gek mee ben. Zowel in omgang als met het rijden vind ik haar helemaal het einde. Ze is knuffelig, nieuwsgierig en gewoon heel fijn in de omgang. Ze heeft een heel zacht karakter. De laatste 3 weken heb ik daar ook lekker op gereden. Afgelopen vrijdag kon dit niet omdat zij zichzelf had aangetikt en een wond had op haar kogel, dus dik been.
Hierdoor was ik ingedeeld om dit paard omdat het onder het zadel heel goed gaat tussen ons. Ik heb haar dan lekker voor elkaar en de klik is er zeker. Alleen ernaast... De weken hiervoor dus wel lekker kunnen poetsen en tutten etc.
Ik denk alleen niet dat ik het vertrouwen terug krijg door steeds maar met paarden bezig te zijn die geen vlieg kwaad doen en alles wel best vinden. Ik denk dat ik pas het vertrouwen terug krijg als ik me over de angst heen kan zetten dat er wat gebeurd, en ik gewoon die stal in kan stappen.
Het is voor mij al een hele kunst als ik mijn voeten in het stro durf te zetten bij haar en mijn arm uit durf te steken.
Het voelt echt alsof ik tegen een muur oploop, zo nu en dan zit er een raam in de muur waardoor ik mijn arm kan steken, maar ik pas er niet helemaal doorheen

Hier begint de muur, en verder kan ik niet. Nu nog een manier vinden om de muur af te breken zodat ik er uiteindelijk overheen kan stappen.
Ik denk voor mijzelf dat ik echt iemand moet vinden die mij daarin kan begeleiden, eventueel even het paard op zijn plek kan zetten waar ik dat niet kan, en om te beginnen eens samen poetsen en zadelen.
En zo steeds een klein stapje verder..
