Bowen schreef:Denk dat het meer met bepaalde karakters te maken heeft dan met het uiterlijk van het paard. Misschien heeft hetzelfde uiterlijk wel een beetje aantrekkingskracht, zeker in het begin(misschien een "mama/bekend" gevoel, een "veilig" gevoel), maar denk niet dat het erg veel gewicht in de schaal legt, niet zoveel als die karakters(alhoewel je daarin ook wel echte tegenpolen van elkaar ziet die elkaar uitkiezen als beste maatjes).
Ja dat denk ik ook. Mijn paard (IJslander) reageert op andere IJslanders, en vooral vossen (z'n moeder was een vos) anders dan op andere paarden. Sowieso vossen van z'n eigen maat vindt hij leuk, ook al is het een welshruin. Over het algemeen klikt hij het best met (afgezien van IJslanders) welshen, shetlanders en het barokke spul (Friezen en Iberische paarden)
Maar belangrijker dan dat is hoe sociaal een paard is en vooral hoe intelligent. Ooit stond hij in een groep waar het het beste klikte met een bonte (terwijl hij bont eigenlijk niks vindt) en ook nog eens een merrie. Maar wel het meest bijdehante paard wat daar stond. En hij is ook trouw volgeling geweest van een valk, ook een merrie, die een stuk groter was.
Dus ik denk dat het onderscheid wat paarden maken tussen rassen komt doordat ze bepaalde trekken in het karakter herkennen. Ook al is het een ander ras met vergelijkbare karaktereigenschappen.