Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-06-13 08:14

Re: In hoeverre is er sprake van 'aangeleerde hulpeloosheid'?

Geplaatst: 24-06-13 08:14

Je springt behoorlijk van de hak op de tak voor wat er volgens jou mis is tussen mens en paard, TS. Wellicht is het handig een eenduidige problematiek aan te geven en daar meningen over te vragen, nu is het van alles wat en nogal onduidelijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-06-13 18:24

Geplaatst door de TopicStarter : 24-06-13 18:24

_San87_ schreef:
Je springt behoorlijk van de hak op de tak voor wat er volgens jou mis is tussen mens en paard, TS. Wellicht is het handig een eenduidige problematiek aan te geven en daar meningen over te vragen, nu is het van alles wat en nogal onduidelijk.

Ik kan me je reactie heel goed voorstellen, alleen....voor mij is het een en hetzelfde, brede onderwerp. De term 'aangeleerde hulpeloosheid' roept dit allemaal bij mij op. Ik begrijp nu dat die term een vrij 'nauw' omschreven gebied binnen de psychologie aangeeft, en dat binnen de paardenwereld deze term ook een duidelijk omschreven 'status quo' (apathie, opgeven etc..) van een paard aangeeft.

Wat mij interesseert is, hoe kan het gebeuren dat wij ondanks al onze kennis en expertise dit, zonder dat we het willen, laten gebeuren. Dus eigenlijk buiten onze macht om, want ...waarschijnlijk is onze kennis over en expertise met paarden uiterst beperkt. Daar zit, wat mij betreft, één groot grijs en onontgonnen veld aan ervaring met en inzicht in paarden. VANDAAR!

Ik zie zo vaak miscommunicatie tussen mens en paard, terwijl ogenschijnlijk alles 'keurig' verloopt, de mens glorieus op zijn paard zit en blij is met alles wat hij bereikt heeft, maar het paard in psychische zin de grote onzichtbare verliezer is. Het is iets wat ik te vaak waarneem... :oo

Wat mij betreft zit het 'm niet specifiek in 'paard natuurlijk' versus 'paard in de topsport', dat doet er niet toe. Ik zie het in alle regionen, en met de beste bedoelingen van een ieder.

Ik ben altijd zo benieuwd hoe anderen dat zien en ervaren.

**Geplaatst**: 25-06-13 00:10

Re: In hoeverre is er sprake van 'aangeleerde hulpeloosheid'?

Geplaatst: 25-06-13 00:10

Ik doe erg mn best om te begrijpen wat je nu precies bedoelt aangezien het me in grote lijnen aanspreekt, maar ik kan er toch niet helemaal uitkomen.
Bedoel je gebrek aan communicatie? Dus het niet kijken naar het paard op zich als individu, op alle vlakken?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-06-13 07:24

Geplaatst door de TopicStarter : 25-06-13 07:24

amyz schreef:
Ik doe erg mn best om te begrijpen wat je nu precies bedoelt aangezien het me in grote lijnen aanspreekt, maar ik kan er toch niet helemaal uitkomen.
Bedoel je gebrek aan communicatie? Dus het niet kijken naar het paard op zich als individu, op alle vlakken?

Exact! $*\o/*$

Wij speken onze taal, verbaal en lichamelijk, maar de 'taal' / de communicatievorm van het paard zelf zal ons een worst wezen, lijkt het wel. Daar weten we naar mijn idee te weinig van, er zijn zelfs veel mensen die het bestaan ervan ontkennen...

Onze manier van communiceren met het paard is voor mij te vergelijken met de poging van iemand die Nederlands spreekt met een Chinees, en wanneer hij niet begrepen wordt door de Chinees alleen maar harder gaat praten (zelfs schreeuwen) of elk Nederlands woordje apart gaat uitspreken en extreem gaat articuleren. Zonder te beseffen dat er onmogelijk op deze manier correct en volledig gecommuniceerd kan worden. :oo

Waarbij de rol van het paard eindeloos dienend is, d.w.z. het paard stelt zich altijd (bijna altijd) dienend op, wil begrijpen, wil volgen, wil uitvoeren, wil goed doen, maar wordt zelf nooit echt begrepen, wordt nauwelijks naar geluisterd. Allicht, wij doen ons best, maar niet hard genoeg, het kan o zo veel beter, naar mijn idee!

**Geplaatst**: 27-06-13 00:05

Re: In hoeverre is er sprake van 'aangeleerde hulpeloosheid'?

Geplaatst: 27-06-13 00:05

Ah dan begrijp ik wat je bedoelt inderdaad..

Tsja... Ik doe altijd ontzettend mijn best om te luisteren naar mijn paarden. Helaas echter ís er een taalbarrière waardoor we elkaar niet altijd begrijpen. Daarbij is het ene paard duidelijker in de communicatie dan het andere. Mijn hengst bijvoorbeeld gaat vanzelf ''schreeuwen'' als ik niet naar hem luister en geloof me, daar kun je op den duur niet meer omheen.. Mn merrie daarentegen is een dusdanige pleaser dat ik het ontzettend moeilijk vind om naar haar te luisteren. Alleen als ze iets niet begrijpt (= stress want ze kan dan mijn verzoek niet beantwoorden = het niet goed doen voor de baas) is het duidelijk.

Aan de andere kant.. Ik heb meer dan eens gezegd dat mijn hengst in verkeerde handen levensgevaarlijk zou zijn. Zijn manier van ''schreeuwen'' is voor míj een heel duidelijk teken dat ik iets gemist heb, voor een ander is het een ''rothengst''. Daar zijn manier van reageren doorgaans vechten is (waar mijn merrie in zichzelf keert als ze het niet meer weet) denk ik dat het tot serieuze ongelukken zou kunnen komen als zijn signalen worden genegeerd of erger nog; verkeerd worden begrepen en worden afgestraft.

Ik ben het volledig met je eens dat menigeen niet meer luistert naar wat zijn paard te vertellen heeft. Aan de andere kant blijft het een ding van vallen en opstaan, want het ene paard spreekt chinees en het andere russisch. En de derde Arabisch. Daarbij beschikt de mens nu eenmaal niet over de fysiek om op die subtiele manier te communiceren met het paard, for starters ben ik niet in staat om met mijn oren te bewegen of met mijn staart te zwiepen

Ik denk dan ook dat de kunst is om een soort tussenweg, een derde taal, te vinden. Eentje die zowel mens als paard begrijpen, al is het dan door middel van handen- en voetenwerk.

Hoe zie jij het dan voor je? Subtieler communiceren?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-06-13 07:39

Geplaatst door de TopicStarter : 27-06-13 07:39

Daar wil ik heus wel op antwoorden, maar twee dingen vind ik heel belangrijk;

zodra ik vertel hoe ik dat 'doe', dat de lezer beseft een 'onderwerp' te lezen. Dus ik wil heel graag over dat 'onderwerp' vertellen zolang mijn 'persoon' er los van mag blijven staan. (en ...mijn manier van doen zeker niet 'zaligmakend' is...)

Anderzijds, als je het leest is het van groot belang jezelf los te weken van bestaande 'methodes' , 'psychologische modellen' , etc. die al bestaan (hoewel veel zal overlappen). Omdat bij alles wat ik doe vraag ik me af, 'wat zie ik, wat heb ik meegemaakt, hoe moet ik dat interpreteren' en daarbij geen enkel van tevoren uitgekauwd uitgangspunt aanneem.

Nu geen tijd, ik zal proberen vanavond te vertellen.

Nomineer dit bericht ×