Ten eerste: even stoppen met al het krachtvoer. Geef maar wat lucerne als het andere paard kv krijgt.
Ten tweede: als jouw vader haar ook blijft buitenzetten en haar gedrag hierbij maar accepteert dan zou ik haar voortaan maar lekker zelf naar het weiland laten lopen. Effectief doet ze dat nu toch al. Laat haar er maar naartoe denderen met enkel het halster om. Dan loop je er achteraan en zet je haar zelf nog even een weitje verder.
Ten derde: ik vraag me af waarom ze eigenlijk een eigen weiland heeft? Kunnen ze niet samen? Stond ze op de vorige stal ook al apart?
Ten vierde: ik denk dat je zelf niet helemaal duidelijk hebt wat er gebeurt, je verandert je verhaal namelijk en haalt er irrelevante dingen bij:
Citaat:
Nadat ik twee meter bij de stal vandaan ben en ze het weiland in zicht heeft stormt ze er keer op keer als een wilde vandoor met touw en al...
...aangezien ze uit het niets met volledige tunnel/gras visie in rengalop richtig het weiland dendert. Dus ik haar ook niet kan corrigeren, omdat ze dan allang vertrokken is...
...dat ze van het van een op het andere moment er als een gek van door stormt en daarvoor gewoon langzaam meeloopt.
Het gebeurt elke keer, dus het is voorspelbaar! Je zegt eerst dat ze er vandoor stormt zodra het weiland in zicht komt (na twee meter gelopen te hebben), dan weet je dus precies wanneer dat is en moet je daar op inspelen. Later zeg je dat ze eerst rustig meeloopt en het uit het niets gebeurt
. Nou goed, laten we zeggen dat het toch telkens op een ander punt is: dat maakt niet uit. Het blíjft voorspelbaar want je weet dat ze het gaat doen. Jij moet het paard gaan leren lezen, opletten op de kleine signalen en daar corrigeren, niet wachten totdat ze weg is.
Citaat:
Het lastige is dat ze door het weiland van het andere paard heen moet om bij haar eigen te komen. Dus in het weiland van de andere denk ze al in haar/het weiland te zijn.
Dat heeft er echt niets mee te maken, dat zorgt er alleen maar voor dat ze eerder stopt omdat ze dan al bij het gras is. Als het eerste weiland het hare zou zijn zou ze er net zo goed naartoe stormen.
Citaat:
ik heb haar ook wel is achterste voren in het land gezet, dit ging goed, maar was geen doen een paard ong. 50 á 100 meter achteruit meenemen.
Tja, het is maar net waar je meer belang aan hecht: snel maar gevaarlijk, of er tijd in steken zodat het veilig kan.
Citaat:
Dit paard is helemaal op gaan leven en waar je haar vroeger mee moest sleuren, stormt ze er nu als een wilde vandoor (ze dendert zo over je heen als je in haar weg staat). Als ik haar halster om het gedaan en een touwtje eraan klik... ...gaat ze al wild met haar hoofd slaan.
En hier heb je je oplossing. Wat ik opmaak uit je verhaal is dat je dit accepteert en haar vervolgens gewoon meeneemt naar de wei. Dan kun je erop wachten dat ze haar eigen plan trekt. Rustig en gehoorzaam naar de wei lopen begint namelijk al vóórdat je de stal uitgaat, sterker nog: al voordat je de stal íngaat. Ze moet leren wachten (wachten totdat jij de stal inkomt, wachten totdat jij het halster rustig om kunt doen, wachten totdat jij het touw aanklikt, wachten als je de deur opendoet, etc.) en mag niet eerder mee dan dat ze zich gedraagt. En dat geldt voor elke verdere stap.