Heel stom, want eigenlijk had hij van niks schrik (was een fietser met een hond met een belletje aan z'n halsband) maar hij hoorde wat en zag niks en aangezien hij alle onder controle moet hebben schrok hij daarvan, stond abrupt stil en begon te snuiven. Dus ik met al mijn moed "komop joh, niet stom doen, gewoon doorlopen, bospadje in". En ja, op dat moment ging hij dus 180° om .. Hij gaat nooit de loop op, maar toen ging hij wel .. Een stukje verder hem toch stil gekregen (vraag me niet hoe) en toen dacht ik "ja, hij staat stil, nu is mijn kans" en ik ben er vanaf gesprongen .. Maar ik wist totaal niet wat te doen, dus bleef ik maar wat rondhangen, denkende wat ik nu eigenlijk het beste kon doen, waardoor ik hem weer de kans gaf in zichzelf te keren en z'n instinct te volgen. En toen lag ik ineens op het fietspad en liep mijn pony x aantal meter verder
Gelukkig is het dan wel weer zo'n pony dat hij het zich allemaal bekijkt, bedenkt dat het niet normaal is dat ik daar op de grond lig, en dan gewoon terug komt kijken wat ik aan het doen ben ... Maar als ik toen wist wat ik nu weet had ik dat allemaal kunnen voorkomen 
@ darkchrystal : je ziet, het is toch allemaal niet zo plotseling hé .. Vaak gaan er toch dingen aan vooraf en komt het vaker voor dan in eerste instantie lijkt. Maar het is goed als dit bij gewoon werken ook voorkomt, dan kan je eraan werken en het leren herkennen
) nadeel is dat het niet zo best is voor je paard, en ook niet echt voor je verstandhouding met 'm.
Maar heb hem toen echt wel leren kennen, vanaf toen wist ik dat hij het niet slecht bedoelde zeg maar, dat hij niet mij eraf wilde of hoe moet ik het zeggen .. want als hij echt niks van mij moest weten zou hij gewoon naar huis gelopen zijn 
) opdraaien, weer verder rijden. Weer bij dat weiland weer hetzelfde verhaal. 

