Geplaatst: 06-07-11 10:07 Bij paarden gaat het om associaties, waardoor ze bepaald gedrag kunnen gaan herhalen (als zijnde aangeleerd). Ik vond er een prachtige uitleg over. Wat betreft de vraag van de topicstarter, ligt de waarheid ergens in het midden. Maar het toedichten van het 'menselijke denken van haar paard' is niet helemaal realistisch. Ga eens op zoek naar de associatie die je paard mogelijk kan hebben in relatie tot het onregelmatig lopen, maar dat pas nadat je fysieke oorzaken hebt uitgesloten!
Een mens kan een associatie oproepen, maar ook pijn of een oude blessure die voorheen pijn of ongemak veroorzaakte.
Ook verschillen die je noemt bij longeren en rijden, doen mij eerder denken aan iets fysieks. Ook het lopen op verharde of onverharde ondergrond kan dan al verschil tonen in het lopen. Zou je aanraden eerst een arts te raadplegen, levert dat niks op doe dan je voordeel met onderstaande
. Nee, niet zelf bedacht. Maar wel prachtig helder uitgelegd, bron vermelding zie link onderaan. Hoe leert een paard?
Om te leren hoe een paard leert moet je eerst weten hoe een mens leert. En dan bedoel ik niet de woordjes Frans die je in je hoofd moet stampen. Leren is:
Het associëren van jouw gedrag met de reactie van je omgeving op dat gedrag.
Dat kan het beste worden uitgelegd met een praktijkvoorbeeld. Stel, je slaapt wat slecht en je neemt daarom voor het slapen gaan een beker warme melk. En op een dag krijg je een geniale inval als je de koelkast openmaakt: Vandaag neem je geen warme melk, maar warme yoghurt. Waarschijnlijk is deze eerste keer meteen de laatste. Waarom? Omdat de yoghurt tijdens het opwarmen begon te schiften, vreselijk stonk en je vervolgens de hele nacht hebt wakker gelegen met maagkrampen?
Nee. Je herhaalt dit experiment niet meer, omdat je hersenen deze problemen gekoppeld hebben aan jouw eerdere gedrag (het opwarmen en opdrinken van warme yoghurt). Je hersenen interpreteren een bepaalde gebeurtenis aan de hand van oorzaak (jouw actie) - gevolg (wat verandert er in de omgeving) schema's en trekken daaruit een conclusie over toekomstig gedrag. Je associeert dus jouw gedrag met de reactie door de omgeving (je maagkrampen, stank) daarop. En besluit daarop om nooit meer yoghurt op te warmen. En dat is dus weer de definitie van hierboven.
De omgeving speelt dus net zo'n grote rol bij het leerproces als jijzelf, waarschijnlijk zelfs nog groter, aangezien je veel nieuw gedrag onbewust en passief aanleert doordat je omgeving je in een bepaalde richting duwt.
Okee, maar mensen zijn geen paarden, dat moge duidelijk zijn. Er moet een verschil zijn in leerprocessen, anders zouden we enkele paarden in de schaakmeester-wereldranglijst tegen moeten komen. En dat is niet zo, dus kán het leergedrag niet hetzelfde zijn.
Laten we de situatie eens vanuit het paard bekijken. Paarden worden sterk beïnvloed door 'hun' mensen en het is dus niet meer dan logisch dat de rol van de omgeving in het geval van het gedomesticeerde paard bijna geheel door de mens wordt ingenomen.
Paarden en mensen
Het belangrijkste verschil tussen paarden en mensen is de associatietijd die ze in staat stelt om gedrag aan een reactie te koppelen. Bij paarden is die maximaal drie seconden: Als je paard 's middags tijdens het rijden ondermaats presteert, dan heeft het geen nut om hem voor straf geen avondvoer te geven.
Gedrag en reactie liggen daarvoor veel te ver uit elkaar en worden door het paard niet meer met elkaar in verband gebracht. Misschien dat deze herhaling van vervelende gebeurtenissen hem in zijn idee bevestigt dat die baas inderdaad een kloothommel is, maar hij zal zich niet realiseren dat hij geen voer krijgt omdat hij slecht gepresteerd heeft tijdens het rijden en dus de volgende keer beter zijn best moet doen om een zelfde straf in de toekomst te vermijden.
Let daarbij op het verschil tussen geheugen en daadwerkelijk leren: Paarden zijn keien in het onthouden van gedrag dat ze zich eenmaal aan geleerd hebben. Het geheugen stelt een paard in staat om een onaardige ex-baas te herkennen en die een welverdiende rotschop te verkopen. Het geheugen is namelijk zeer goed ontwikkeld en stelt het paard in staat te handelen op basis van eerdere ervaringen. Het paard is echter niet in staat om het hernieuwde bezoek van de vervelende ex-baas in verband te zien met langlopende communicatieproblemen met de nieuwe eigenaar, die daarom besloten heeft het paard weer terug te sturen naar zijn oude baas. Het paard herinnert zich de onaardige ex-baas wel, maar associeert zijn verschijning niet met zijn eigen gedrag als die verschijning niet binnen 3 seconden na een bokpartij gebeurt. En zoals we gezien hebben is leren eigenlijk niets anders dan associëren.
En dat is het belangrijkste verschil tussen paarden en mensen: Bij paarden zijn het lange termijngeheugen en de associatietijd die bij het leren van nieuw gedrag hoort niet aan elkaar gelijk. Een paard moet binnen drie seconden een reactie krijgen om zijn eigen gedrag te kunnen evalueren. Een mens kan daarentegen uit een bijna oneindig lange termijngeheugen putten bij het leren van nieuw gedrag.
Dat bijna oneindige associatievermogen is het grootste verschil tussen het leergedrag van paarden en mensen. Die kloof wordt bovendien nog verder gecultiveerd doordat de mens de beschikking heeft over taal. Natuurlijk hebben paarden ook een taal, maar paardentaal kent geen werkwoordstijden. En mensentaal wel.
De uitgebreide versie valt hier te lezen: http://www.denieuweark.nl/index.php?opt ... &Itemid=96
Succes!
Mijn moeder heeft hem dus gereden en wat aangepakt, en toen kon meneer ineens wel 'normaal' lopen. Ook met hals trekken (dus vrije beweging) niets te zien... Wij denken dus dat hij wat verzonnen heeft om onder het werk uit te komen.....
nooit van opbouwen na een blessure gehoord 
dit riekt echt naar onkunde en onwetendheid....
