En de actie die hij onderneemt als hij schrikt: op hol slaan zodat je op een veld van 10 hectare aan de andere eens stop komt zonder brokken. Paardrijden doe ik nog altijd voor de lol en op deze manier is de lol eraf zoals je natuurlijk zult begrijpen.
En over vertrouwen gesproken: mijn paard is echt een bom (wat ik helemaal niet erg vindt want na 12 jaar ben je daar aan gewend) maar als ik rijd vertrouw ik hem niet. Het klinkt misschien enorm slecht alsof ik geen band heb of zo (dat heb ik uiteraard wel) maar onder het zadel is hij nu eenmaal niet te vertrouwen. Je rijd een uur heerlijk ontspannen en rustig en je bent uit aan het stappen en voor je het weet lig je bijna tegen de bakrand aan. Maar dat is de aard van mijn beestje en ik ben na zoveel jaar nog steeds erg blij met mijn kampioen

