Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-10 12:39

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-10 12:39

Wat ga je doen met ouder en kind trainingen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-10 12:41

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-10 12:41

Lightielight schreef:

Wat herken ik dat! Ben nu ook zo blij dat ik gewoon kan "hobbelen"in de bak thuis... ik hoop echt dat je de moed vindt (en misschien paard of pony die daarbij past) om het weer te proberen.....Ik had zelf zoiets: ook al moet mijn man weken naast mij lopen... het is zo leuk.........ik moet het weer gaan doen.....[/quote]

Manlief heeft niks met paarden en ponys, hier heb ik dus helaas niks aan. Ik hoop het ook dat dit goed gaat komen, ben alleen heel erg zoekende in de manier waarop ik dit zou kunnen aanpakken.

**Geplaatst**: 02-08-10 12:49

Geplaatst: 02-08-10 12:49

Quincy1974 schreef:
Wat ga je doen met ouder en kind trainingen?

Hetzelfde als met "gewone" trainingen.(de basistraining)
Maar hier is het verschil dat je dus met je dochter samen op training kan.
Meestal is het, het geval dat de dochter paardengek is(en misschien wat angstig), en moeders het ook wel leuk vind maar niet weet wat ze met die "beesten" moet.
Vaak is ook het probleem dat de mensen op de manege geen enkele uitleg krijgen, en dus nog met heel veel vragen zitten.
Je leert beide met paarden omgaan, en met een beetje geluk zijn er meer ouders met hun kind op training waardoor het extra gezellig wordt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-10 13:12

Re: Voel je wel eens angst voor je paard/pony?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-10 13:12

Klinkt leuk! Maar begrijp ik nu dat je daar een paar dagen of avonden mee bezig bent? Kun je bijvoorbeeld niet elke woensdagmiddag les krijgen ofzo (een uurtje)?

**Geplaatst**: 02-08-10 13:15

Re: Voel je wel eens angst voor je paard/pony?

Geplaatst: 02-08-10 13:15

Je kan ook elke week les nemen hoor

Maar pas nadat je de basistraining hebt gehad.
Dit omdat je in een uurtje maar heel weinig kan doen, en voor de basis ben je gewoon heel veel uurtjes nodig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-10 13:39

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-10 13:39

siskeh schreef:
Je kan ook elke week les nemen hoor
Maar pas nadat je de basistraining hebt gehad.
Dit omdat je in een uurtje maar heel weinig kan doen, en voor de basis ben je gewoon heel veel uurtjes nodig.

Snap ik, maar die basistraining is dus altijd een paar dagen achter elkaar of een paar avonden. Dat paar dagen achter elkaar lukt me niet om dit te regelen en een paar avonden wordt ook moeilijk ivm de thuissituatie (man heeft een eigen bedrijf en is 's avonds vaak weg en ik heb nog een (jongere) dochter).
Dit zou heel leuk zijn geweest als we dit elke woensdagmiddag hadden kunnen doen met elkaar.

Wel een leuk idee om in mijn achterhoofd te houden.

**Geplaatst**: 02-08-10 14:19

Geplaatst: 02-08-10 14:19

Ik ben sinds ik ouder ben geworden ook angstig voor paarden. Ik heb zelf 2 pony's. Wat ik wel durf is gewoon rijden, galop durf ik niet, ik heb in die 8 jaar dat ik heb paardgereden maar ong 6 keer gegaloppeerd

Maar dingen zoals meenemen en gaan poetsen of uit het land halen vind ik eng en dan moet een ander dat voor me doen. Ik denk dat dat gewoon aan maneges ligt zoals al eerder gezegd is hier. Je leert er wel rijden, maar niet de omgang met paarden.
Ik wil ook nog paardenhouderij gaan doen, maar dat is wel vervelend dat ik nog steeds wat angtig ben voor paarden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-10 14:52

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-10 14:52

Gucci_ schreef:
Ik ben sinds ik ouder ben geworden ook angstig voor paarden. Ik heb zelf 2 pony's. Wat ik wel durf is gewoon rijden, galop durf ik niet, ik heb in die 8 jaar dat ik heb paardgereden maar ong 6 keer gegaloppeerd Maar dingen zoals meenemen en gaan poetsen of uit het land halen vind ik eng en dan moet een ander dat voor me doen. Ik denk dat dat gewoon aan maneges ligt zoals al eerder gezegd is hier. Je leert er wel rijden, maar niet de omgang met paarden.
Ik wil ook nog paardenhouderij gaan doen, maar dat is wel vervelend dat ik nog steeds wat angtig ben voor paarden.

Goh en dan nog 2 ponys hebben ook zeg! Geeft toch niks dat je niet gallopeert, je geniet er gewoon van! Het maakt dan toch niet uit wat je doet! Rij je zelf dan in de bak, of buiten? En als je rijdt, doe je dat dan wel alleen?

**Geplaatst**: 02-08-10 17:03

Geplaatst: 02-08-10 17:03

Ik rijd in de bak, nee niet alleen. Galop lijkt me wel erg leuk, ik moet het gewoon eenmaal weer eens doen, dan is het denk ik ook niet meer eng. Ik ken wel mensen die ook pas meer durfden met paarden toen ze 20 waren. Als je elke dag bezig bent met pony's gaat de angt ook wel weg denk ik. 4 jaar geleden reed ik elke week op een pony en daar deed ik alles alleen mee. Nu met mijn eigen durf ik dat niet meer, ik weet niet precies waar dat door komt.

**Geplaatst**: 02-08-10 17:09

Geplaatst: 02-08-10 17:09

Bij mij heeft het ook even geduurd voordat ik met Skip durfde te galopperen.... Bij draf gooit hij heel hoog op en ik zag erg tegen zijn galop op...komt bij dat hij niet meteen aanspringt maar eerst hard gaat draven..Op een dappere dag (het was een mooie dag om te sterven... dit "gezegde" leg ik zo uit) heb ik het aangedurfd en op het moment van aangalopperen hem meteen een tikje met de zweep tegen de schouder gegeven... hij was meteen in galop en eht was fantastisch! (Heb het een rondje volgehouden de eerste keer, vergat van spanning te ademen

).
Een vriendin die op latere leeftijd begon met paardrijden en sommige dingen ook eng vond gebruikt deze zin nog wel eens: het is een mooie dag om te sterven.... dit ivm het paardrijden..iets doen met je paard waar je erg tegen op ziet.. dan zeg ik dus nu ook tegen mijzelf: ach ik probeer het... het is een mooie dag om te sterven (wedden dat het meevalt?)

**Geplaatst**: 02-08-10 17:12

Re: Voel je wel eens angst voor je paard/pony?

Geplaatst: 02-08-10 17:12

Angst niet, maar als er gedonder in de groep is (hij staat met enkele tientallen paarden in een kudde) als ik hem er uit haal, en meneer komt met zn 600 kilo achter mij "schuilen", dan heb ik wel zoiets van 'tja, das niet zo handig he!'. En dan loop ik even een stukje aan de kant.

Of als hij bijvoorbeeld zn evenwicht verliest bij het schoonmaken van zn hoeven..

Voor de rest is het denk ik meer een kwestie van het hebben van zelfvertrouwen, waarop ook het paard weer reageert

**Geplaatst**: 02-08-10 17:13

Geplaatst: 02-08-10 17:13

Quincy1974 schreef:
Ik vraag me af of jullie wel eens bang zijn voor je paard/pony. Ik rij zelf (nog niet, vroeger wel gedaan), maar mijn dochter van 8,5 wel. De pony (D) waar ze les op kreeg (manege), hebben we vooraf lekker geborsteld en opgezadeld. Heerlijk! Bleef lekker stilstaan en vond het zelf ook fijn, we konden heerlijk met hem knuffelen. In de les merkte de pony dat mijn dochter er niet helemaal de baas over was, dus hij begon (niet gemeen) wat te klieren met het hoofd naar beneden doen enzo. Na het rijden in de stal afzadelen. Hij was erg druk en stond als een bezetene op zijn bit te kauwen (wat betekent dit?). Op een gegeven moment wilde we de stal uit en toen zou hij wel even als een idioot met ons meelopen. Ik moet zeggen dat ik toen wel een beetje schrok en wat angstig was. Ik kreeg hem ook zelf niet de stal uit om hem naar het land te brengen. Hij stond enorm voor de deur te duwen. Ik heb degene geroepen die les gaf en die nam hem zo mee, geen centje pijn.

Daar word ik zelf wel een beetje onzeker van, wil zelf ook binnenkort weer op les, misschien in de toekomst een pony, maar als ik dit zo meemaak, dan begin ik hieraan wel te twijfelen.

Ik heb zelf ooit een filmpje gezien waar hetzelfde gebeurde. Die man zei toen, weet waar je heen gaat en wees een leider. Ik weet natuurlijk niet helemaal hoe de situatie daar nu zit. Maar misschien dacht die pony, oooww.. Ik kon net ook makkelijk de baas spelen, dan kan ik het nu ook. En omdat die misschien weet van, oow.. Bij de instructeur/instructrice kan ik dat niet doen, liep die braaf mee.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-10 17:27

Re: Voel je wel eens angst voor je paard/pony?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-10 17:27

Ja, dat was het gewoon. Daarbij voelen ze toch ook dat je onzeker bent? Ik wist gewoon niet goed hoe te handelen op dat moment. Daar baalde ik achteraf wel van, maar wist toen dat ik nog maar even geen pony moest kopen.

Ik ben nog steeds zoekende hoe ik dit moet gaan oplossen.

**Geplaatst**: 02-08-10 17:30

Re: Voel je wel eens angst voor je paard/pony?

Geplaatst: 02-08-10 17:30

Ik denk dat af en toe een beetje bang zijn niet verkeerd is. Het houd je voorzichtig.

Het mag natuurlijk niet gaan overheersen. In zo'n geval vertrouwen opbouwen, lukt dat niet alleen, dan via lessen grondwerk of met een erg betrouwbaar paard van iemand anders.

**Geplaatst**: 02-08-10 22:30

Geplaatst: 02-08-10 22:30

Waarom denk je dat mijn paard mijn paard is? Hij is één van de weinige paarden waar ik niet bang voor ben als ik er op zit. Wat hij ook doet.

Kijk, er zijn maar weinig paarden die ik te voet liever uit de weg ga. En er zijn er ook maar weinig waarop ik mij helemaal op mijn gemak voel wanneer ik rijd. Stom genoeg heeft dat vooral met de maat te maken: boven de 1,50 meter hoef ik er echt niet op

Dus mijn angst heeft in dit geval niets te maken met dat ik niet weet hoe een paard werkt, ik denk dat het eerder een soort ingebakken onzekerheid over van alles is. Het scheelt dat mijn paard totaal niet moedig is, en ik dus wel het voortouw móét nemen. Ik heb enge dingen met hem meegemaakt (diverse wilde en totaal ongecontroleerde galoppades, o.a. richting intercity) Ook met een ander paard, waar ik ook niet bang voor was (een keer samen gevallen, een keer na een val voor z'n galopperende hoeven terechtgekomen). De engste dingen heb ik met deze twee paarden meegemaakt, bedenk ik me nu. Het is dus totaal onredelijk dat ik dus juist voor deze twee paarden niet bang ben. Angst kun je niet altijd beredeneren.

**Geplaatst**: 09-08-10 16:02

Geplaatst: 09-08-10 16:02

helemaal mee eens.... ik heb op mijn 11de ook een E pony gekregen met arabisch bloed, pittig paardje dus... mijn familie heeft niets met paarden dus veel moest ik ook zelf uitzoeken en leren.. door te kijken en te helpen op stallen leer je super veel..

Ik kan me niet voorstellen dat je echt bang kunt zijn voor je eigen pony.. Ik ben nooit echt bang geweest, dr zijn momenten dat de schrik je in de benen zit, maar echt bang zal ik nooit zijn voor mijn pony..

**Geplaatst**: 10-08-10 19:01

Geplaatst: 10-08-10 19:01

ik geef eerlijk toe ; JHA
elke ruiter zal wel ooit eens schrik hebben gehad

je kan me niet wijsmaken als een paardrecht voor je gezicht bokt omdat ie verschiet daje dr nie van af ziet .
paarden zijn onvoorstelbaar , je mag nog zoo een grote band met je paard hebbben ,
er kan ng steeds vanalles gebeure ,
x

**Geplaatst**: 10-08-10 19:22

Geplaatst: 10-08-10 19:22

Jazeker , iedereen is volgens mij wel eens bang geweest voor paarden.
Ik zeker voor mijn hengst in het begin, als er een merrie langs kwam waggelen . Lekker steigeren en uitsloven , gigantisch eng vond ik dat als 12jarig meisje.
Inmiddels geef ik hem gewoon n knal voor zn reet en dan is het over, nu weet hij dat ie niet de baas moet gaan spelen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-08-10 20:32

Geplaatst door de TopicStarter : 10-08-10 20:32

wildheart schreef:
Jazeker , iedereen is volgens mij wel eens bang geweest voor paarden.
Ik zeker voor mijn hengst in het begin, als er een merrie langs kwam waggelen . Lekker steigeren en uitsloven , gigantisch eng vond ik dat als 12jarig meisje.
Inmiddels geef ik hem gewoon n knal voor zn reet en dan is het over, nu weet hij dat ie niet de baas moet gaan spelen :)

Hahahaha, ik onthou het!

**Geplaatst**: 13-08-10 14:49

Geplaatst: 13-08-10 14:49

ElsB schreef:
Een aardig boek voor mensen die meer willen weten over paardengedrag en het houden en verzorgen van paarden is 'Het tevreden paard' van Machtenld van Dierendonck, Erik Laarakker en Emiel Voest. Hier vind je een beschrijving: http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boe ... escription.

Ik kwam laatst een site tegen met meerdere boeken over het gedrag van paarden ("begrijp uw paard", "wat denkt mijn paard" etc), misschien staat hier nog een interessant boek tussen: https://www.paardentips.com/Gedrag_en_Psychologie/s1/

**Geplaatst**: 17-08-10 11:27

Geplaatst: 17-08-10 11:27

mn zus had dat ook in 't begin dat ze reed,
ik wou zoooo graag paardrijden, heb er nooit problemen mee gehad,
maar nu ist al beter

**Geplaatst**: 17-08-10 11:31

Geplaatst: 17-08-10 11:31

Ja.. Als ze vooral buiten heel heet is laat ik haar niet aangalloperen (iets wat ze graag doet buiten) omdat ik het zaakje dan gewoon even niet vertrouw.. Als ze dan 10 minuutjes later weer rustig is, is niets meer aan de hand.. Nu ik erover nadenk misschien niet zo goed omschreven, het is eerder dat ik bang ben dat er iets met mensen om me heen gebeurt door mijn onrustige paard, dan mijzelf..

**Geplaatst**: 17-08-10 17:30

Geplaatst: 17-08-10 17:30

Vroeger wel eens gehad op de manege, toen ik van een pony die opeens eigenwijs werd en heel de bak door galoppeerde geslingerd. Was toen wel eventjes bang, ben er toen wel direct weer opgegaan en had gelukkig ook niks. Ik denk wel dat het beter is er gelijk weer op te gaan om blijvende angst voor het rijden te voorkomen, tenzij je natuurlijk iets aan je val o.i.d. hebt overgehouden

**Geplaatst**: 17-08-10 22:35

Geplaatst: 17-08-10 22:35

Een paar maanden geleden was ik het vertrouwen een beetje kwijt.
Ik heb toen veel gereden en ben op 2 manege's gaan rijden.
Allebei een andere omgang en de lessen worden heel anders gereden, zo leer je veel meer en leer je ook om op veel verschillende pony's te rijden, zodat je aan veel gewent raakt.
Nu vind ik het juist leuk als een pony wat drukker of ondeugend is!

**Geplaatst**: 18-08-10 08:05

Geplaatst: 18-08-10 08:05

Ja. En met mij heel wat paardenmensen, denk ik zo.
Vroeger... (jaja, lang geleden) pakte ik ieder paard in de hand en kroop overal op. In de manege bij voorkeur op paarden waar anderen niet op wilden rijden. Rijden en springen zonder zadel... waarom niet.
En toch... ook toen had ik echt wel momentjes waarop ik schrik in mijn benen had, ook al wilde ik dat niet weten.

Op mijn twintigste ging ik ondersteboven met een paard in een rengalop op een grindweg tijdens een tocht van een week door de bergen. Gevolg; vreselijke rugpijn, kneuzingen, gezicht open, tanden door de lippen etc. Pijnstillers gekregen, wonden schoongemaakt en volgende dag weer op het paard gekropen. Angst? Ik deed bijna in mijn broek toen we weer in galop gingen. Maar het ging goed en het voelde weer goed.
Thuis, in de manege,had ik een paard staan wat op de nominatie stond voor de slacht vanwege onhandelbaarheid. Ik had er al een paar keer opgezeten zonder noemenswaardige problemen.
Terug van Frankrijk, kreupel en met de korsten nog op mijn gezicht, wilde ik meteen met dat paard verder. Het was duur om te houden en ik had het alleen om het handelbaar te maken zodat het als rijpaardje kon dienen (fjord)
Bij het binnengaan van de bak met paard belangrijke signalen over het hoofd gezien (werd notabene zelfs gewaarschuwd) erop gestapt en rodeo gereden, waarbij paard teugels kapottrok en mij tegen de wand knalde. Twee keer. En toen kon ik bijna niet meer lopen.
Later bleek een ruggewervel gebroken, mogelijk door combi van paar harde smakken in Frankrijk en daarna thuis.
Met de hulp van een hulpvaardige en deskundige jongen in de manege de pony uiteindelijk toch op de rails gekregen, maar het zaad voor angst was geplant.

Lange tijd niet gereden...en angst werd groter.
Oud paardje in de schoenen geschoven gekregen, waarbij ik niet bang was. Heerlijk mee genoten totdat het beestje stierf (24 jaar, hartstilstand) dacht dat ik er weer klaar voor was, maar kwam bij een paar 'proef'paarden erachter dat de angst erg diep zat.

Tja...
Kon paarden toch niet laten en kreeg na emigratie twee minishetlanderhengsten waar ik niets mee kon. Zelfs met die onderkruipsels was ik een angsthaas geworden.
Frustrerend.
Al met mijn oudje was er interesse gegroeid in NH en ik ben ook nu weer mij daarin gaan verdiepen.
Het ging wat beter en ik kreeg een oud hafje om mee rond te sloffen in het bos.Beestje had toeristenritten gemaakt en was betrouwbaar. Maar eenmaal thuis ook duidelijk een leidertje en onzeker op de weg (bleek later heel slecht te zien en mijn omgeving was nieuw voor hem, in tegenstelling tot de plek waar hij toeristenritjes maakte met altijd de paarden uit eigen kudde, waarvan hij leider was)
En toen ben ik volledig in NH gedoken, met name om paarden beter te begrijpen.
Begrip maakt namelijk de angst aanmerkelijk kleiner, omdat paardengedrag opeens lang niet zo onvoorspelbaar blijkt als sommigen ooit denken. Integendeel. Ik leer steeds beter het gedrag vooruit te zien en erop te reageren.
En dan komt natuurlijk het in praktijk brengen.
Niet zonder vallen en opstaan en een traumatische merrie die mij dwong om gedrag te lezen en dat snel te doen.
Ik heb veel geleerd (voelde me net een dummy, ondanks het feit dat ik toch bijna een leven lang met paarden bezig was)
Dus nu is alle angst weg?

Nou nee.
Maar ik accepteer het en bij het werken met onze paarden (we hebben nu twee noordzweedse dravers... niet het meest gemakkelijk ras) ga ik nooit ver over mijn eigen grenzen heen.
Wel altijd een beetje, om bij te leren.
Maar nooit te ver. Nooit zover dat ik echt bang wordt, want dat voelen paarden feilloos aan en dat is dus duidelijk niet de bedoeling. Maar ik beredeneer veel en werk aan de schakelaars in mijn kop.
Want daarin zit het probleem... in jezelf.
En daar werk ik aan.
Op momenten dat ik wat minder stabiel in mijn schoenen sta, laat ik de paarden met rust. Wat ik doe, wil ik met overtuiging doen. Liever weinig doen, maar goed, dan veel willen en onzekerheid een kans geven.
En als er iets gebeurd waardoor ik ff uit mijn evenwicht ben (zoals laatst, toen mijn merrie voor mijn neus omhoog ging) neem ik stapje terug en probeer ik te achterhalen waar het fout ging.
(in genoemd geval met mijn merrie dus duidelijk een stomme fout die ik maakte) Ook hier weer... begrip van gedrag zorgt dat angst niet toeslaat. Omdat het verklaarbaar is en dus te voorkomen/verhelpen.
Respekt voor paarden heb ik wel en dat lijkt mij ook gezond.
Ik ben op mijn hoede. Ook bij brave paarden. Niet angstig, maar wel alert. En daar is niets mis mee.

Dus... in jouw geval zou ik mij inderdaad (met hulp dus, zoals eerder genoemd) flink verdiepen in het hoe en waarom van gedrag van paarden; heel veel daarover leren; aan de slag gaan met een zeer braaf paard; beetje experimenteren; wel beetje over je eigen grenzen van de plek waarin je je op je gemak voelt gaan (anders leer je niet) maar nooit teveel in een keer willen.
Geef jezelf de tijd.
Paarden zijn geen speelgoed. Het is belangrijk dat je het gedrag goed kunt interpreteren en je bewust bent van de risico's, maar ook van de manier waarop je ermee om kunt gaan

Want ja... paarden zijn wel verslavend, vrees ik
Ook als het niet altijd gemakkelijk is.

Nomineer dit bericht ×