Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73

Caira schreef:Meid je kunt een paard gewoon echt niet in zijn eentje zetten, dat is echt pure dierenmishandeling, sorry.
Wen_en_Jelle schreef:@ RX: Ik denk dat dat per paard verschilt. Mijn vorige paard heeft nooit hengstenstreken gehad... Die heb ik pas laten castreren toen hij 5 was en hij verhuisde naar een wei waar veel merries langs stonden... Die waren uiteraard net iets te interessant. Met rijden geen last van, maar hij stond samen met een ruin en we waren hem wel eens kwijt als we bij de wei aankwamen.... Stond meneer tussen de buurvrouwen...
Paard wat ik nu heb is ook pas met 4 gecastreerd, had wel hengstenstreken gehad, maar hebben ze hem afgeleerd door duidelijk de leider te zijn en hem op zijn plaats te zetten... Toen ik hem kocht was hij nog steeds 4, had een dijk van een opvoeding gehad en was net gecastreerd vanwege dat hij te koop stond en ze hem als hengst niet verkocht kregen.
Ik denk dus dat het ook een beetje aan het paard ligt of hij wel hengstenstreken krijgt of niet en in welke mate...
) Renee1990 schreef:Caira schreef:Meid je kunt een paard gewoon echt niet in zijn eentje zetten, dat is echt pure dierenmishandeling, sorry.
Dit vind ik echt een domme reactie!
Mijn pony staat ook alleen en heeft nergens last van. wel paarden in zijn omgeving.
en mijn paard is ook gemeen, maar niet zo extreem.
Die schopt je net zo goed de bak uit als je hem loslaat en steigert bij het longeren.
En hij was niet anders toen hij samen stond! licht ook aan het karakter.
Ben met je eens dat het een betere oplossing is om deze shetlander met een andere pony samen te zetten!
Lotus83 schreef:Even een vraagje: veel mensen geven aan dat je de rol van leider moet aannemen...
iemand tips en trucs..?
kan ik namelijk ook wel gebruiken
Wen_en_Jelle schreef:Ik denk dat het voornamelijk in je eigen manier van denken zit... Als jij twijfelt, merkt je paard dat gelijk.
Als jij in je hoofd hebt, we doen het zo, zegt jouw houding hetzelfde. Als je zonder te twijfelen en zonder zelf bang te worden van bepaalde situaties waar je met je paard door moet alles aanpakt, voelt je paard ook dat...
Bijvoorbeeld: Ik heb in het verleden weleens met mijn paard gewandeld onder een brug door (daar woonden we vlakbij). Als ik onder de brug kwam, werd hij altijd zenuwachtig, ging trekken, ging draven en liep me voorbij, dan werd ik boos, maar het hielp niet.
Ging mijn vader diezelfde weg wandelen, dan liep hij onder de brug door met een slap halstertouw en met zijn neus in de rug van mijn vader... Waardoor kwam dat? Omdat ik vantevoren al in mijn achterhoofd had van: oeh er komt een brug aan: wat zou die doen? Dus ik legde het initiatief in feite bij hem. Wat doe jij? dan volg ik jou... En daar zat de fout... Dit ben ik gaan oefenen en die denkwijze heeft nog lang op zich laten wachten. Nu ben ik met mijn paard zo ver dat hij altijd zal wachten op wat ik ga doen, of hij moet zich rotschrikken. In zo'n geval kan ik hem in een mum van tijd weer geruststellen en ben ik wederom de leider...
Dit is natuurlijk maar een voorbeeld, maar het is in min ogen wel een aspect van het leider zijn... Ik hoop dat je er wat aan hebt en dat ik het een beetje duidelijk verteld heb...