Ik had er ook zo eentje....
Niet meer willen werken, steigeren en achterover laten vallen.... Buiten was er niks mee te beginnen, was gewoon gevaarlijk. Had een trekkertrauma dus als die aankwam dan had ik een probleem.
Tijdens rijden altijd paniek, of ineens heel lui en tegendraads.
Ze was vanaf begin af aan altijd al 'lastig' op haar manier en had toen ook al wat problemen.
Veel mensen hebben gezegd dat ik toch nooit echt wat met haar zou bereiken, in de zin van bijv. wedstrijden en zowiezo wat ik moest met een paard wat toch niet en misschien wel nooit voor me zou willen werken....
Dat was ook misschien wel waar, maar ja ik wou haar ook niet verkopen.....
Wat moest een ander ermee? Ook achterover klappen en misschien zijn nek wel breken? Of alleen voor de fok wegdoen, maarja wie zegt dat ze het dan toch niet gaan proberen? Verkoop zou dan waarschijnlijk handel of misschien wel slacht betekenen....
Verder is het ook een kneusje qua ongelukjes, wondjes hier en daar, dan weer een buil op de kop, dan ineens been gestoten en een pees met vocht en het laatste wat ze hier op mijn huidige stal had is dat ze viel in de weide met haar oog precies op een paal (jaja) dus oog beschadigd, maar goed dat is dus gelukkig genezen.
Ben ong. 1,5 jaar terug naar mijn huidige stal gegaan. Verhuizing zorgde ook nog eens voor veel stress bij haar (ze kan heel slecht tegen verandering).
Ik heb haar stil gezegt, lekker buiten in de paddock en de wei op en verder niks. Begonnen met puur alleen grondwerk, Parelli. Dit begon ze geweldig te vinden! Het vrijheidsdressuur opgepakt en in een paar weken/maanden tijd heeft ze leren liggen, plat liggen, zitten en nog enkele dingen. Osteopaat er bij gehad (had alles er al bij gehad behalve osteo) die heeft haar behandeld, door het vele verzet had ze verschillende blokkades in haar rug en op andere plekken in het lichaam.
Na ong. een jaar rust en alleen op de grondwerken e.d. heb ik haar een tijd terug gewoon opgezadeld met mijn boomloze zadel, sidepull om. Met mijn zusje met pony voor naar het park gelopen naar het bankje en ben er gewoon op geklommen
En toen heel droog achter mijn zusje aan het park door. Steeds een stapje verder, we rijden nu zelfs buiten! Dat doet ze eigenlijk het liefst. Ze wil weer voor me werken.
Haar angst voor trekkers is grotendeels weg.
Het heeft me heel veel moeite gekost, maar het is me wel gelukt...
Ze kan nog steeds slecht tegen veranderingen, maar ze raakt niet meer in paniek.
Nu gaan we over enkele weken verhuizen en de paarden krijgen ook een nieuwe stal bij huis, de situatie lijkt er wel grotendeels op maar de omgeving is wel anders... Dus ben benieuwd... Wie weet is het okee maar kan ook zijn dat ze weer weken van slag is...
Maar goed dit is dus mijn verhaal....
Ik denk dus niet dat ik zomaar een paard weg zou doen.... Voor mij is een paard er ook om iets van te leren.... Maar goed zo ziet niet iedereen het en dat snap ik ook wel.