KiWiKo schreef:Ik heb bijvoorbeeld een paar jaar terug een gruwelijk sensibele merrie in de leer gehad, als ik mijn stem al een octaaf liet dalen.... dan stond ze al helemaal op scherp..... maar die ene keer dat ze een skup onder haar kont kreeg (ze was het gefrut zat voor de keuring) accepteerde ze dat, en was er geen vuiltje aan de lucht.
tis maar net hoe, wat, waarom en vooral wanneer..
En zo werkt dat met veel paarden
Paarden weten zo ontzettend goed wat rechtvaardig is en wat niet!
Mijn paard is hetzelfde als die merrie die jij noemt Kim.
Tjee, de keren dat ik die onterecht een klap gaf heb ik het geweten ook! Paard helemaal over de mik op zijn achterbenen en vervolgens een half uur staan passageren van de stress. Duurde dan echt wel een paar dagen eer hij weer vriendelijk en vertrouwend afkwam op stal.
Maar hij heeft me een keer echt uitgeprobeerd. Ik was aan het poetsen, liep voorbij hem om voorlangs naar de andere kant te gaan en bliksemsnel greep hij mijn arm. Hij had mijn arm nog vast (is nog wel een paar weken goed blauw geweest) en ik schop hem toch zo hard als ik kon onder zijn mieter... hij verblikte of verbloosde niet. Liet mijn arm los en bracht zijn hoofd onderdanig omlaag.
Nooit meer gebeten en zelfs niet gehapt.
Maar die reactie geeft wel haarfijn aan dat een paard een heel groot rechtvaardigheidsgevoel heeft.
Dus: ja, als een paard bijt, geef ik gerust een knal tegen zijn kop - als ik erbij kan. Ja, als een paard steigert, ga ik gerust staan in de beugels en geef met mijn hand een knal tegen zijn kaak. En nog nooit een kopschuw paard gehad. Wel heel fijne opgevoede paarden die het niet in hun hoofd halen om te bijten of te steigeren.