Ik ben zo gauw ik me kan herrineren nooit echt boos geworden. Wel dat ik zoiets had van 'hoe haal je het in je hoofd?!' en dan extreem duidelijk maken dat het niet kan. Bijvoorbeeld met bijten/trappen/steigeren, dan maak ik, desnoods met grof geweld
, toch wel even duidelijk dat dat niet de bedoeling is. Meestal zijn dat van die 1 keer nooit meer dingen dus om er dan echt boos om te worden nou nee.1 keer was ik met m'n verzorgpaard een poging tot vrijheidsdressuur aan het doen. Dat paard heeft nogal een typisch karakter, maar dat terzijde:P. Ik gaf het commando om achteruit te gaan, slaat het paard ineens z'n been uit en raakte het mij, niet hard maar zoiets wil je gewoon niet hebben. Ik had toevallig een zweepje in m'n hand dus dat was: Pats! En daar was het paard het niet helemaal mee eens, dus ging ie steigeren.... Nou weet dit paard prima wat wel en wat niet kan hoor, meestal accepteert hij ook wel de straf als ie iets doet wat niet mag, maar deze keer wat het iets té en toen kreeg ik reactie

). Daarna liet ze het wel uit haar hoofd.
.
Nee hoor, ik kan onder het rijden wel eens geïriteerd raken en dan praat ik gewoon boos tegen haar, verder ben ik meestal juist te lief. Daarnaast schrikt ze zich meteen dood als ik boos doe, want ze is nogal gevoelig.

ze kreeg ook bijna geen adem. Toen was ik wel heeel erg boos..