Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-04-11 21:45

Geplaatst: 21-04-11 21:45

Cassidy schreef:
Ook als je ergens niet in gelooft, kun je iets de voordeel van de twijfel geven en het gewoon proberen. Dat heet DURVEN, en over je zelfgestelde GRENZEN heengaan. Onbekende dingen zijn eng. Durf buiten je comfort zone te komen. Want wat heb je te verliezen?

Je zegt dat de band met je paard goed is. Ik durf zomaar te beweren dat de band met je paard via grondwerk nog kan verbeteren. Dat jullie samen kunnen groeien naar een niveau dat je nu niet voor mogelijk houdt.

Er is een gezegde: als je dingen doet zoals je ze altijd hebt gedaan, zul je de resultaten krijgen die je altijd hebt gekregen.

De oplossing ligt niet in het aanpassen van je huidige aanpak.

Je moet een compleet nieuwe weg inslaan.

En ja, dat is eng....

Een troost, er zijn velen je voorgegaan.

Succes verder.

Ik heb wel een mooi voorbeeld om iets te doen waar je geen vertrouwen in hebt maar anderen juist weer wel. Het heeft totaal niets met rijden te maken maar wel in geloof. Mijn paard was atactisch verklaard en afgekeurd om te dienen als rijdier. Ik had alle hoop verloren en zocht een plaats waar ze als grasmaaier kon dienen. Er kwam een osteopaat op stal die o.a met een wichel roede of iets dergelijks werkte. Ik had er geen vertrouwen in en maar ging er wel in mee en liet hem zijn ding doen. Weinig informatie verteld en hij kon mij precies vertellen wat het probleem was. Een aantal behandelingen verder kon ik er weer op en nu zijn we inmiddels 6 jaar verder en doet ze het nog steeds. Als ik er geen vertrouwen in had dan hadden we een hoop mooie dingen samen gemist. Soms moet je je eigen grenzen verleggen en dat kan ook op ander gebied zijn.

**Geplaatst**: 21-04-11 22:53

Geplaatst: 21-04-11 22:53

misssixty schreef:
Hallo bokkers,

Ik open dit topic omdat ik even niet meer weet wat ik met mijn merrie aanmoet.
Ik heb geen zin in rare discussies over iets wat zielig is of niet maar ik wil een oplossing,
dus aub geen rel topic.

Ik heb een 8 jarige merrie van de hengst No Limit
(misschien verklaart haar afstammeling het probleem)
Ik heb haar sinds haar 3e en het is altijd al een rare geweest.
Zo wou ze de trailer niet op. Haar oplossing: stijgeren!
Is naar Monty Roberts geweest en dat gaat nu goed.

Met training, dressuurmatig, komt ze omhoog zodra het moeilijk of zwaar wordt.
Oplossing steeds even stoppen tussendoor zodat ze weer kan afkoelen.
Ze wil de ene keer wel naar buiten maar soms ook niet.
Op vaste plekken gaat ze dan omhoog, wat zo gevaarlijk wordt dat ik afstap of naar huis terug ga.
Elke keer als mevrouw iets niet wil, gaat ze omhoog!

Nu heeft ze weer wat nieuws. Ik heb haar als springpaard, loopt in het M en Z.
Gaat heel vaak heel goed, tot ze weer een bui heeft. Zoals nu.
Dan gaat ze weigeren en vervolgens alleen maar heel hoog stijgeren.
Het was altijd nog te handelen maar het wordt nu zo eng en gevaarlijk.
Ik weet niet meer wat ik moet doen!!
Sta op het punt haar te verkopen, maar wil het ook niet zo snel opgeven.

Wat kan ik doen tegen het stijgeren terwijl ik erop zit!
Vooruit schoppen heeft geen zin, ze wordt met de minuut kwaaier.
Springt zelfs door het draad als het moet.
Opzij trekken wil ook niet.
Ik moet dus iets hebben waarmee ik haar totaal verras en dat ze het afleert.

Wie weet iets? Ik ben ten einde raad!!!!

Ik heb je beginpost nog een keer gequote omdat hier uit blijkt dat je paard niet alleen omhoog komt bij de smid of als het een keer niet past maar letterlijk bij alles wat haar zo op het oog niet zint.

Gezien de trailerlaad cursus blijkbaar goed geholpen heeft zou ik toch echt nog een keer overwegen om naar hun terug te gaan en dan proberen tot de kern van het probleem te komen.
Het paard naar een trainer sturen alleen ivm het springen heeft op dit moment volgens mij helemaal geen zin, waarschijnlijk heel zonde van je geld.

Wat heb je eigenlijk tegen het hele NH verhaal?
Ben je bang om als zweverig over te komen in je omgeving oid?
Ik zit mijn hele leven al in de paarden (ben 49) maar sta toch altijd open voor andere ideeën, probeer nog steeds overal iets op te pikken en schaam me daar beslist niet voor.
Als mijn paard op die manier van haar stijgerprobleem af zou kunnen komen, dan zou ik dat zeker doen.

**Geplaatst**: 21-04-11 22:55

Geplaatst: 21-04-11 22:55

misssixty schreef:
Het is niet boos bedoeld maar ik vind het niet leuk als je zegt dat ik niets wil proberen of voor t paard over heb.
Want dat is gewoon niet zo. Geef me de aub liever een voorbeeld, hoe jij t aangepakt hebt met jou paard.
Daar heb ik meer aan....

Ik heb niet dezelfde problemen gehad als jij met je paard, maar ik ben Parelli gaan doen....
En dat is nou net wat ik het hele topic al probeer te vertellen....

**Geplaatst**: 21-04-11 23:02

Re: Stijgeren wanneer ze iets niet wil.

Geplaatst: 21-04-11 23:02

Maar kijk, misschien wil je wel alles voor je paard proberen, en hou je niet van grondwerk,
dat kan natuurlijk, maar de manier van grondwerk heeft wel het trailerprobleem overwonnen.
Wil je het dan geen kans geven en het proberen?

Je zegt; "Ik denk dat mijn paard er niets aan heeft",
maar grondwerk is gebaseerd op de "taal van het paard", dus ieder paard heeft er in mijn ogen wat aan.

Hoe doet hij het op het moment bij de trainer?

Gewoon benieuwd hoor, verder niks.

**Geplaatst**: 22-04-11 08:56

Geplaatst: 22-04-11 08:56

misssixty schreef:
Het is niet boos bedoeld maar ik vind het niet leuk als je zegt dat ik niets wil proberen of voor t paard over heb.
Want dat is gewoon niet zo. Geef me de aub liever een voorbeeld, hoe jij t aangepakt hebt met jou paard.
Daar heb ik meer aan..

En dat is mbe t onhandige aan zon topic, je weet nooit hoe iemand iets bedoeld, het is je eigen intepretatie..

Op pagina 3 heb ik al een bericht geplaatst waarin o.a. staat wat ik aan het probleem met mijn paard heb gedaan.
Mijn paard steigerde ook thuis in de training, ging soms zonder aanleiding achterwaarts heel de bak door, terwijl ik net was opgestapt en zelfs nog niets had gevraagd van hem.
Hij flipte dan ineens zomaar uit het niets.
Op een wedstrijd ging het redelijk goed tot en met het losrijden, moest ik daarna de ring in, dan was het een compleet drama, áls ik al de ring in kwam, want dat lukte vaak ook pas na veel proberen in combinatie met een geduldige jury. Was ik in de ring dan kwam ik niet verder dan X. Na het groeten begon het weer: steigeren, omdraaien, achterwaarts, als ik vooruit probeerde te drijven ging hij weer omhoog of begon te "spinnen" als een westernpaard. Enorm verzet dus.

Ik heb op het punt gestaan hem te verkopen want vond dit zo gevaarlijk worden en ik werd zelf heel bang dat we een keer achterover zouden klappen en hij bovenop me zou belanden met alle gevolgen van dien. Je komt in een cirkel terecht waar je alleen niet uitkomt, aanpakken, slaan, schoppen het heeft echt geen zin.
Door toedoen van iemand ben ik beland bij een dierentolk, geen prutser, een échte. Ik zeg hierbij gelijk dat ik absoluut niet zweverig ben, sta met beide benen op de grond en ben daar na enige aarzeling toch naar toe gegaan met een foto van mijn paard en heb van te voren natuurlijk niét verteld waar ik voor kwam. Ik heb alleen een afspraak gemaakt. Natuurlijk wilde ik mijn paard niet kwijt en het is in deze net wat Cassidy aangaf: soms moet je wel eens dingen doen waar je misschien niet in gelooft, gewoon proberen en over je grenzen heen gaan, oogklepjes afzetten, blik op oneindig, verstand op nul en niet denken: dit is niets voor mij, want dat weet je niet als je het niet hebt geprobeerd.
Ik vond het ook doodeng, heb daar 2 uur gezeten en er ging een wereld voor me open. Ik ben er achter gekomen waarom mijn paard dat gedrag vertoonde en geloof me: het was heel confronterend maar verhelderend.
Ik heb falikant de boel en mijn gedrag naar hem en de training op haar advies gedurende een jaar lang omgegooid, o.a. tien stappen terug in de training, altijd positief tegemoet treden, een jaar lang ook geen wedstrijdterrein gezien, veel afwisseling geven, zelfs een sprongetje met hem gaan maken, bosritje en het allerbelangrijkste: voor de eerste keer grondwerk gaan doen.

Ik heb een paar goede boeken aangeschaft daarover, ben op internet gedoken en boeken over het gedrag van paarden gekocht. Ik heb de mensen die vonden dat je je paard maar moet aanpakken in die situaties de rug toegekeerd. Ik heb het allemaal zelf gedaan en ben met hem aan de slag gegaan, want mijn paard en ik moesten samen verder. Dat bedoel ik ook met het gegeven dat jij en je paard het samen moeten doen, een ander kan de boel wel tijdelijk voor je oplossen, maar hoe verder als je je paard weer terugkrijgt en je valt weer in je oude doen?
Voorts ben ik ook van mening dat het zonde is van je geld en je dat dan beter zou kunnen besteden aan iemand die direct betrokken is bij jullie samen, die jou helpt in je eigen omgeving, mocht het alleen niet lukken.
Mijn paard was dus helemaal geen kwal of mispunt die het niet wilde doen voor mij, mijn paard wilde mij heel veel vertellen, is superslim, lief en heel trots, wil graag voor me werken en gaf aan dat hij het soms echt niet aankon, zeker als hij net iets teveel moést op dat moment en hij werd dan onzeker. Hij is enorm ten goede veranderd, de band tussen ons is versterkt, door rust in de training, hij mag ook meedenken, gaat het eens niet naar wens dan is het mijn schuld, miscommunicatie dus en dan probeer ik wat anders of herhaal totdat hij doet wat ik vraag. Heel af en toe heeft hij nog een kleine terugval, maar ik kan er nu goed mee omgaan en ik ben blij dat ik toen die stap heb genomen, een onbekend zijpad ben ingeslagen.

Nomineer dit bericht ×