sallandval schreef:Zo makkelijk is het toch ook? Ik zeg serieus nooit nee tegen mijn paarden, ook niet tegen de nieuwe hengst op stal. De truuk is voor mij: vooraf precies bedenken wat je wilt en wat er anders zou kunnen gaan. Dat inkaderen (desnoods met hulpmiddelen zoals een extra stroomdraadje oid) en dan duidelijk zijn wat je (wel) wilt. Ik maak het gewenste gedrag makkelijk en het ongewenste moeilijk. Doet 'ie het alsnog niet dan ga ik bij mezelf na wat ik kan doen om het nog duidelijker te maken en probeer ik het opnieuw. Ik negeer negatief gedrag dus. Werkt voor mij prima. Het kan natuurlijk dat ik toevallig werk met hele makkelijke paarden, maar aangezien er 12 staan (waarvan 5 jonkies die hier geboren zijn) op dit moment denk ik dat niet.
Het probleem met corrigeren is dat je wel aangeeft wat je níet wilt maar dat het alsnog onduidelijk is wat je wel wilt. Ik kies er voor om mijn energie te steken in duidelijk proberen te maken wat ik wel wil. Als een paard daar een paar pogingen voor nodig heeft krijgt hij van mij die ruimte en ga ik hem niet corrigeren voor de inschattingsfouten die hij maakt maar wacht ik tot het 'goed' gaat en bekrachtig ik dat.
Ik heb niets tegen op mensen die paarden wel corrigeren hoor, ieder zijn ding; het past alleen niet bij mij. Ik deed het vroeger wel en hield daar dan altijd een naar gevoel aan over.
Bij de hengst van TS zou ik dus: voer meenemen zodat hij er niet bij kan. Wachten tot het paard rustig is. Dan geven.
Ik vraag me af wat jij onder correctie verstaat. Is dat in jouw ogen die tik of die ram? Dat is het in mijn ogen niet. Ik maak ook het ongewenste moeilijk en het gewenste makkelijk, en als ik paarden vanaf de geboorte in handen heb is dat nog een heel ander verhaal dan een groener dan groene driejarige die uit de opfok is geplukt.

